บทที่ 1

หลินอันอันนักเขียนนิยายสาวดาวรุ่งเป็นที่รู้จักของทุกคน และอีกไม่นานนิยายของเธอจะถูกนำทำเป็นซีรีส์ ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่เธอต้องการอย่างพอใจ จนกระทั่ง.....

ตู๊ม!!!!

เธอประสบอุบัติเหตุ.....

หลินอันอันมองร่างของตัวเองที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงน้ำตาคลอ ภาพที่เธอขับรถประสบอุบัติเหตุยังคงลอยเข้ามาในหัว แม้แต่หมอยังบอกว่าเธอมีโอกาสฟื้นขึ้นมาเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น หลินอันอันมองห้องผู้ป่วยที่ตอนนี้ว่างเปล่ามีเพียงเธอที่นอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

"คู่หมั้นนายเป็นขนาดนี้ยังไม่คิดจะมาเลยสินะ"

หลินอันอันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเมื่อนึกถึงคู่หมั้นของเธอ ทั้งที่รู้ว่าหมอนั่นมันเฮงซวยแต่เธอก็เลือกจะรั้งเขาไว้ เพราะนอกจากหมอนั่นก็ไม่มีใครที่เป็นครอบครัวของเธออีกแล้ว..

"ท่านผู้สร้าง"

เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ หลินอันอันหันไปทางต้นเสียงทันที แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าคนตรงหน้าสวมชุดจีนโบราณใบหน้าสวยมองมาที่เธอไม่วางตา

"เธอเป็นใคร"

"ข้าคือหย่งเล่อ ตัวละครในนิยายที่ท่านสร้างขึ้นมาและเขียนบทให้ข้าเป็นสตรีโง่งม มารดาที่มีบุตรสาวเป็นนางร้าย สตรีที่ทรยศสามี คบชู้และวางแผนสังหารสามี จนสุดท้ายข้าถูกสังหารอย่างหมาจรจัด จำได้หรือไม่"

"........"

หลินอันอัน ไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงมองสตรีตรงหน้า แทบไม่เชื่อสายตาด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าคือ หย่งเล่อ ใบหน้าสวยเรียวปากได้รูป รูปร่างบอบบางและท่าทางอ่อนแอราวกับเป็นแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อหากสัมผัสโดยไม่ระวัง นี่มันแทบจะตรงตามที่เธอบรรยายในนิยายทั้งหมด

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

หย่งเล่อไม่ได้ตอบคำถามของหลินอันอันแต่อย่างใด เธอทำเพียงจ้องมองหลินอันอันด้วยความแค้นเคืองก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ หลินอันอันมองภาพตรงหน้าก่อนด้วยแววตาสั่นกลัว พลางก้าวถอยหลังออกมาตามสัญชาตญาณ

"ชีวิตบัดซบของข้าในเมื่อเจ้าเป็นผู้สร้างทั้งหมด เช่นนั้นก็ไปใช้ชีวิตเองเสียเถิด!!! หลินอันอันข้าขอให้เจ้าทุกทรมานเช่นข้าและไม่ตายดี!!!"

หลินอันอันเบิกตากว้างทันทีที่เห็นหย่งเล่อวิ่งเข้ามาหาเธอ ทันทีที่ร่างของทั้งสองสัมผัสกันก็เกิดแสงสีขาวขึ้น และดวงวิญญาณทั้งสองก็หายไป....

โลกนิยาย

วังหลวง

“ลูกชั่ว!!!”

เพี๊ย!!!

ใบหน้าของเฉินหย่งเล่อหันไปตามแรงตบของผู้เป็นบิดาบุญธรรม นางไม่ได้ตอบโต้หรือโต้เถียงแต่อย่างใดทำเพียงหลับตายอมรับชะตากรรม

“เสด็จพ่อ ข้าว่าพอเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

องค์รัชทายาทเดินเข้ามาห้ามอย่างใจเย็น ทันทีที่เฉินหย่งเล่อได้ยินเสียงก็สะดุ้งตัวความรู้สึกรังเกียจอยากจะอาเจียนก็ปรากฏขึ้น นางเม้มปากเข้าหากันแน่นก่อนจะก้มหน้าไม่กล้าสบตากับบุรุษที่พึ่งเดินเข้ามา

“จะมาห้ามทำไม นังเด็กนี่มันสมควรโดน”

ฮ่องเต้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ มองบุตรชายของตนที่อยู่ตรงหน้าที่กำลังเข้าไปพยุงเฉินหย่งเล่อให้ลุกขึ้น

“หย่งเล่อ ไม่ใช่ว่าเจ้ารับปากข้าแล้วหรือเหตุใดทำให้เสด็จพ่อโมโหเช่นนี้”

ปลายคางของเฉินหย่งเล่อถูกจับให้เงยหน้าขึ้น นางมององค์รัชทายาทที่มีใบหน้ารูปงามราวเทพบุตรรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้าของเขาแม้มันจะดูเป็นมิตรแต่ทำให้เฉินหย่งเล่อรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น นางทรุดเข่าหมอบลงกับพื้นด้วยท่าทางหวาดกลัว

“สะ...เสด็จพี่ ข้า ข้า ผิดเองข้าจะกลับไป ข้าจะทำตามที่เสด็จพ่อและเสด็จพี่ต้องการ”

“เสด็จพ่อคงได้ยินแล้ว หย่งเล่อของเราบอกว่าจะทำตามที่เสด็จพ่อต้องการ”

“ครั้งที่แล้วก็พูดเช่นนี้ สุดท้ายวันนี้เฉินเทียนอี้ก็ยังอยู่มิใช่หรือ”

องค์รัชทายาทลูบคางตัวเองอย่างใช้ความคิดก่อนจะยกยิ้มออกมา เขาย่อตัวลงตรงหน้าเฉินหย่งเล่อก่อนจะกระชากผมของนางอย่างแรงเฉินหย่งเล่อที่โดนกระทำเช่นนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด องค์รัชทายาทที่เห็นใบหน้าสวยกำลังทุกทรมานก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ครั้งนี้ข้าจะสั่งสอนให้นางจำเองพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่ออย่าได้กังวล”

“ยกนางลูกชั่วให้เจ้าสั่งสอนแล้วกัน”

ฮ่องเต้พูดจบก็เดินออกจากห้องไป องค์รัชทายาทปล่อยมือจากผมของเฉินหย่งเล่อ ก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ เฉินหย่งเล่อที่เห็นเช่นนั้นก็รู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"คลานมาหาข้าสิ”

เฉินหย่งเล่อในตอนนี้คลานไปอย่างว่าง่าย นางคลานกับพื้นไปหาองค์รัชทายาทด้วยความสั่นกลัวไม่นานหัวของนางก็ถูกลูบอย่างแผ่วเบา

"มานั่งตรงนี้สิ"

องค์รัชทายาทตบลงบนหน้าขาตัวเองเบา ๆ เฉินหย่งเล่อที่อยู่เบื้องล่างมองด้วยแววตาสับสน

"หย่งเล่อเจ้าเป็นเด็กดีมาตลอดเหตุใดช่วงนี้ถึงได้ไม่เชื่อฟังเสียแล้ว เช่นนั้นข้าควรจะ..."

"มะ...ไม่ใช่นะเพคะ จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไง"

เฉินหย่งเล่อพูดจบก็ฝืนยิ้มออกมาให้คนตรงหน้าแม้ในใจจะรู้สึกรังเกียจก็ตาม ทันทีที่เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปและน้ำเสียงแข็งกร้าวของคนตรงหน้านางก็ลุกขึ้นไปนั่งบนตักของเขาทันที

“รู้ใช่ไหม มีเพียงข้าคนเดียวที่ดีกับเจ้า”

“เพคะ”

องค์รัชทายาทยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะพรมจูบไปตามเส้นผมของนาง เฉินหย่งเล่อที่โดนกระทำเช่นนั้นแม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มที่มีความสุขแต่ตัวของนางกลับแข็งทื่อมือทั้งสองของนางกำแน่น ความรู้สึกน่ารังเกียจเกิดขึ้นในใจของนาง นางทำได้เพียงพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ไม่ให้คนตรงหน้ารู้

"รู้หรือไม่หย่งเล่อ เหตุใดในบรรดาน้องสาวของข้า ข้าถึงเลือกเจ้าให้แต่งเข้าจวนเฉิน"

"ไม่รู้เพคะ"

องค์รัชทายาท จับปลายคางของเฉินหย่งเล่อให้เงยขึ้นมองตรงไปด้านหน้า ก็จะกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของนาง

"เพราะเจ้างดงามที่สุดในสายตาข้า"

"......."

"เฉินเทียนอี้แม้จะเป็นบุรุษเย็นชา แต่ข้าไม่เชื่อว่าใบหน้าที่งดงามของเจ้าจะทำให้เฉินเทียนอี้ตกหลุมพรางไม่ได้ ขนาดข้าเองยังคิดถึงเจ้ายามร่วมรักกับพระชายา หากไม่ใช่เพราะเจ้าต้องรักษาพรหมจรรย์ก่อนแต่งเข้ามาเป็นชายารองของข้า ข้าก็คง..."

"........"

"ขอเพียงเฉินเทียนอี้ตาย ข้าจะนำเจ้ามาอยู่ข้างกายและแต่งตั้งเจ้าเป็นชายารองให้สมกับที่เจ้าเสียสละเพื่อข้า ส่วนยาถอนพิษของเจ้าข้าจะให้ในคืนเข้าหอของเราดีหรือไม่..."

องค์รัชทายาทพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโอบกอดร่างของเฉินหย่งเล่อจากด้านหลังเขาตั้งใจโน้มใบหน้าลงซุกไซ้บนลำคอขาวอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นหอมอ่อนจากตัวของนางยิ่งทำให้เขารู้สึกต้องการนางยิ่งนัก

"ชีวิตบัดซบของข้าในเมื่อเจ้าเป็นผู้สร้างทั้งหมด เช่นนั้นก็ไปใช้ชีวิตเองเสียเถิด!!! หลินอันอันข้าขอให้เจ้าทุกทรมานเช่นข้าและไม่ตายดี!!!"

เสียงคำสาปแช่งยังดังก้องอยู่ในหัวของเฉินหย่งเล่อนางทำเพียงหลับตาลงขอโทษเฉินหย่งเล่อในใจใน ตอนนี้หลินอันอันได้เข้าใจแล้วเหตุใดเฉินหย่งเล่อถึงโกรธแค้นนางเช่นนี้ นางในตอนนี้รับรู้ทุกสิ่งที่เฉินหย่งเล่อโดนกระทำและเหตุการณ์ที่แม้แต่นักเขียนนิยายแบบนางพึ่งจะรู้ แม้ในนิยายจะบรรยายเพียงหย่งเล่อแอบมีความสัมพันธ์ลับลับกับองค์รัชทายาทที่เป็นพี่ชายบุญธรรมและชายชู้ก็คือเขานั่นเอง แต่ที่ไม่เหมือนต้นฉบับคือ หย่งเล่อนางไม่ได้คบชู้ นางโดนวางยาพิษหากนางอยากมีชีวิตรอดนางต้องทำตามที่องค์รัชทายาทสั่ง ที่นางวางยาสามีไม่ใช่เพราะเชื่อคำยุยงของชายชู้แต่เพราะนางอยากมีชีวิตรอดเท่านั้น...

"หย่งเล่อเจ้าคงไม่ได้ลืมใช่ไหม หากเจ้าไม่ได้ยาถอนพิษภายในหนึ่งปีนี้เจ้าจะไม่มีทางถอนพิษได้อีก เจ้าที่มีพิษกระจายอยู่ทั่วร่างจะมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามปี เช่นนั้นจงสังหารเฉินเทียนอี้ให้ได้ภายในหนึ่งปีเพื่อรักษาชีวิตของเจ้าเถิด"

องค์รัชทายาทกระซิบที่ข้างหูของหย่งเล่อ ก่อนจะนำซองยาพิษส่งให้เฉินหย่งเล่อนางรับมาก่อนจะกำยาพิษที่อยู่ในมือแน่น

"หย่งเล่อ เจ้าเองก็ตกน้ำรักษาตัวที่วังมาหลายเดือนแล้วถึงเวลาที่เจ้าต้องไปทำหน้าที่ของเจ้ากลับจวนเฉินได้แล้ว อย่าได้เสียใจเลยที่ต้องห่างกายข้าวางใจเถอะหลังจากเจ้าแต่งมาเป็นชายารองของข้าแล้ว ข้าสัญญาว่าอยู่กับเจ้ากอดเจ้าเช่นนั้นและร่วมรักกับเจ้าทั้งวันทั้งคืน หย่งเล่อเจ้าเองก็ต้องการข้าเหมือนกันใช่หรือไม่"

"เพคะ"

แม้ปากของนางจะตอบรับแต่เฉินหย่งเล่อกลับรู้สึกอยากจะอาเจียนและหวาดกลัวที่ต้องเจอสามีตัวร้ายของนาง เพราะแม้นางจะเป็นฮูหยินของเฉินเทียนอี้แต่ตลอดเวลาที่อยู่ในร่างนี้เฉินหย่งเล่อไม่เคยกลับจวนเฉินเลยสักครั้ง นางใช้เหตุผลจากการตกน้ำของนางขอรักษาตัวในวังแต่ใครจะรู้ในวังกลับน่ากลัวกว่าโลกภายนอกยิ่งนัก นางมักถูกฮ่องเต้ทุบตีและถูกองค์รัชทายาทลวนลามและทำร้าย ที่ต้องยอมทนทำตามที่พวกเขาต้องการมีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้นยาแก้พิษอย่างไรเล่า

ส่วนสาเหตุที่พวกเขาต้องการสังหารเฉินเทียนอี้ ก็เพราะในมือของเฉินเทียนอี้มีราชโองการเปล่าที่มีตราประทับของฮ่องเต้อยู่ในมือ พวกเขาเพียงกลัวว่าหากเฉินเทียนอี้ที่มีอำนาจทหารทั้งเมืองและราชโองการอยู่ในมืออยากครอบครองบัลลังก์ขึ้นมามันอาจจะทำพวกเขาสองพ่อลูกตกที่นั่งลำบาก จึงตัดสินใจใช้แผนหญิงงามเพื่อหาจังหวะสังหารเขา แต่ใครจะรู้ตามนิยายการที่เฉินเทียนอี้โดนลอบสังหารในครั้งนั้นทำให้เขาโกรธและเคียดแค้นจึงคิดก่อกบฏสำเร็จ สุดท้ายเฉินเทียนอี้ก็กลายเป็นตัวร้ายที่ลุ่มหลงในอำนาจเสียเอง