ตอนที่ 33

ยามโฉ่ว (ประมาณ 01.30 น.) ณ ลานหินใต้หน้าผา ป่าไผ่ท้ายหุบเขาเพลิงบรรลัยกัลป์

อีกด้านหนึ่งหลังโขดหินใหญ่เบื้องบน!

ยมทูตหมายเลข 7 ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นดิน สองมือยกขึ้นทบอก ปาดเหงื่อกาฬที่เปียกชุ่มหน้าผากขาวซีดอย่างโล่งอก

“เฮ้อออออออออ! รอดตายหวุดหวิดไปอีกหนึ่งวัน!” ยมทูตหอบหายใจรัวๆ รีบเก็บพัดเวทมนตร์เข้าเอวอย่างลนลาน

ทว่า พริบตานั้นเอง... สัมผัสวิญญาณของยมทูตพลันสะดุ้งวาบ เมื่อคลื่นรังสีสังหารระดับเก้าชั้นฟ้าและจิตคุกคามอันบ้าคลั่งของชินอ๋องกำลังควบม้าศึกทะลวงป่าใกล้เข้ามาทุกขณะ!

‘เชี่ยแล้วววววว! จิตคุกคามของพญามัจจุราชเมืองมนุษย์มาโน่นแล้ว!’ ยมทูตหมายเลข 7 ขนหัวลุกชันชี้ฟ้า หน้าซีดยิ่งกว่ากระดาษไหว้เจ้า ‘ขืนมัวอยู่ต่อให้ลมปราณอ๋องซัดกระเจิง หรือโดนจับได้ว่ายมทูตนรกแอบแทรกแซงชะตามนุษย์ ข้าโดนท่านพญายมถีบลงกระทะทองแดงรอบสองแน่! แม่หนูมะลิเอ๋ย... เจ้าปลอดภัยแล้ว ข้าขอชิ่งกลับไปนอนตีพุงที่นรกก่อนละเว้ย!’

พูดจบ ยมทูตหมายเลข 7 ก็สะบัดก้น วาร์ปมุดมิติหายวับกลับสู่นรกภูมิอย่างรวดเร็วปานฟ้าแลบ! ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าม้าศึกที่กำลังควบกระหน่ำฝ่าพงไผ่ตามรอยมะลิมาด้วยความคลุ้มคลั่ง!

สายลมหนาวเหน็บยามดึกสงัดพัดหวีดหวิวผ่านกิ่งไผ่ เสียงใบไม้เสียดสีดังซ่าคล้ายเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ท้องฟ้าเบื้องบนไร้แสงจันทร์ มีเพียงดวงดาวระยิบระยับที่ส่องแสงสลัวลงมากระทบคราบเขม่าควันดำ

ใต้ชะง่อนผาหินแคบๆ มะลินั่งคุดคู้กอดเข่าตัวกลมดุจก้อนแป้งต้ม สองมือยังคงกำด้ามกระทะเหล็กสีดำทมิฬไว้แน่นหนาแนบอกไม่ยอมปล่อย ร่างบางสั่นเทิ้มงันงกด้วยความหนาวเหน็บผสมผสานกับอาการช็อกสุดขีดที่เพิ่งรอดพ้นจากคมดาบมัจจุราชมาหมาดๆ

ใบหน้าน่ารักที่เคยผุดผ่อง บัดนี้มอมแมมไปด้วยคราบเขม่าดินปืนและฝุ่นดิน แก้มสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลพรากเป็นทางยาว รองเท้าผ้าไหมฉีกขาดจนเห็นปลายนิ้วเท้า ชายกระโปรงฮั่นฝูพองหกเท่าขาดวิ่นจนดูเหมือนซาลาเปาโดนสุนัขแทะ

“ฮึก... ฮืออออ...” มะลิสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ปากสั่นระริกพึมพำกับกระทะเหล็กในอ้อมอก “หม้อซุปหม่าล่าคว่ำหมดเลย... กระทะใบโปรดก็ก้นบุบ... เกือบโดนฟันคอขาดตายห่าคาป่าไผ่แล้วไหมล่ะกู... ไอ้คุณพี่ยมทูตก็หายหัวไปไหนไม่รู้... อาชูจะรอดไหมเนี่ย...”

กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ!

ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าม้าศึกควบกระหน่ำฝ่าพงหนามและกิ่งไผ่หักดังสะท้านป่าดุจฟ้าผ่ากลางราตรี!

รังสีสังหารและจิตคุกคามอันบ้าคลั่งปะทุเดือดจนอากาศรอบข้างแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง!

ฟึ่บ!

ม้าศึกขนสีดำทมิฬกระโจนข้ามเนินดินสูงชันลงมาหยุดกึกตรงหน้าลานหิน!

บนหลังม้า... ร่างสูงโปร่งสง่างามในชุดเกราะศึกสีดำขลิบทองคำของ ‘เวินเชียนฟาน’ ทะยานตัวลงจากหลังม้าอย่างไม่คิดชีวิต!

แววตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้แดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวต่อการสูญเสียถึงขีดสุด ผมเผ้าหลุดลุ่ยจากสายรัดทองคำ เสื้อเกราะมีรอยเลือดศัตรูเปรอะเปื้อน ทว่าสายตาของพญามัจจุราชแห่งต้าซิงกลับไม่สนใจสิ่งใดในโลกอีกต่อไป... นอกจากร่างเล็กที่นั่งคุดคู้อยู่ใต้โขดหิน!

“ซูเหมย!!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตของเขา!

เคร้ง!!

กระบี่ประจำกายเล่มงามที่สังหารศัตรูมานับหมื่น ถูกชินอ๋องเหวี่ยงทิ้งลงบนพื้นหินอย่างไร้ใยดี!

เวินเชียนฟานพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าลงบนพื้นดินเฉอะแฉะ โผเข้ากอดรัดร่างบางของมะลิไว้แนบอกอย่างรวดเร็วและรุนแรงปานจะกลืนกินนางเข้าไปในวิญญาณ!

หมับ!!

ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรัดรอบแผ่นหลังของนางแน่นหนาจนมะลิแทบจมหายเข้าไปในแผงอกกว้าง ไออุ่นร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิงจากร่างกายของบุรุษหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านความหนาวเหน็บเข้าสู่ร่างของนางในทันที ทว่า... สิ่งที่ทำให้มะลิถึงกับชะงักงัน คือท่อนแขนและร่างกายของชินอ๋องที่กำลัง ‘สั่นสะท้าน’ อย่างบ้าคลั่ง!

ชินอ๋องปลดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีดำตัวหนาออกจากร่างตนเอง แล้วบรรจงห่อคลุมร่างของมะลิไว้แน่นหนาถึงสองชั้น สองมือหนาอันอบอุ่นที่เปื้อนคราบเขม่าประคองแก้มมอมแมมของนางขึ้นมาอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นแก้วผลึกที่พร้อมจะแตกสลาย

ริมฝีปากหยักลึกของเขาจุมพิตลงบนขมับชื้นเหงื่อและหน้าผากของนางซ้ำๆ อย่างลนลาน น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาสั่นพร่าและแหบแห้งจนแทบขาดใจ

“เจ้าปลอดภัยแล้ว... ขวัญเอ๋ยขวัญมานะ ยอดดวงใจของข้า... ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษที่มาช้า ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญหน้ากับความกลัวเพียงลำพัง...”

สัมผัสอันอ่อนโยน น้ำเสียงที่เว้าวอนด้วยความรักแท้จริง และอ้อมกอดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำดั่งกลองศึก... ทำเอากำแพงความปากเก่งของสาวโสดปี 2026 พังทลายลงในพริบตาเดียว!

โฮฮฮฮฮฮฮฮ!

มะลิระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาลั่นป่า สองมือทิ้งด้ามกระทะเหล็กลงพื้นดิน แล้วเอื้อมไปกำสาบเสื้อเกราะของชินอ๋องไว้แน่น ซบหน้าผากมอมแมมลงกับซอกคออุ่นของเขาอย่างลืมตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“ฮือออออ! ท่านอ๋องงงงงง! ฮือๆๆๆ! หม้อซุปหม่าล่าของฉันคว่ำหมดเลยค่ะ! น้ำแกงลวกขาฉันจนแสบไปหมด! ควันไฟก็เข้าตาจนมองไม่เห็นทาง แล้วไอ้บ้านั่นมันก็กระโดดลงมาจากต้นไม้จะเอามีดมาปาดคอฉันอีก! ฉันกลัวแทบตายเลยนะคะ ฮืออออออ!”

เวินเชียนฟานกอดกระชับร่างนางแน่นขึ้น ลูบแผ่นหลังบางเบามือ โน้มใบหน้าลงแนบชิดแก้มเนียน ปลอบประโลมด้วยความเจ็บปวดในอก

“ข้ารู้แล้ว... ข้ารู้แล้ว ข้าจะสั่งประหารพวกมันให้หมดทั้งเผ่าพันธุ์ จะไม่มีใครหน้าไหนได้แตะต้องเจ้าอีก”

“ฮึก... ละ... แล้วอาชูล่ะคะท่านอ๋อง? อาชูโดนระเบิดตายหรือยังคะ? ฮืออออ!” มะลิเงยหน้าถามทั้งน้ำตาตื่นตระหนก

ชินอ๋องยิ้มละมุนอย่างอ่อนโยน ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นเกลี่ยหยดน้ำตาที่แก้มป่องของนางอย่างแผ่วเบา

“สาวใช้ของเจ้าปลอดภัยดี ชางสิงพานางถอยร่นไปแนวหลังอย่างปลอดภัยแล้ว ยามนี้นางนั่งกอดห่อเกาลัดคั่วร้องไห้รอเจ้าอยู่ที่ค่ายสำรองด้านหลัง... วางใจเถิด ไม่มีใครเป็นอะไรทั้งสิ้น”

ได้ยินว่าอาชูปลอดภัยและห่อเกาลัดยังอยู่ดี มะลิก็สูดน้ำมูกดัง ฟึ้ด! พลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หัวใจที่เคยเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของชินอ๋องทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของนางกระตุกเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่อาจควบคุมได้

‘เชี่ยเอ๊ย...’ มะลิคิดในใจพลางกะพริบตาปริบๆ ‘อ้อมกอดประธานบริษัทสายเปย์นี่มันอุ่นขนาดนี้เลยเหรอวะ... กลิ่นตัวก็หอมจนใจสั่น... สาวโสดสามสิบปีอย่างกูจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนนี้ไม่ได้นะเว้ย!’

ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง!

ฟึ่บ!

เงาร่างสีดำสนิทของ ‘โม่เฟิง’ ทะยานลงมาจากยอดไผ่ คุกเข่าลงบนพื้นดินห่างออกไปสิบก้าวเพื่อรายงานสถานการณ์

“เรียนท่านอ๋อง! กองกำลังแคว้นซีเหลียงด้านหน้าถูกบดขยี้ราบคาบหมดสิ้นแล้วพะยะค่ะ! และ... เอ่อ...”

สายตาของยอดองครักษ์เงาเหลือบไปเห็นร่างของ ‘หัวหน้านักฆ่าแห่งซีเหลียง’ ที่นอนหงายหลังสลบเหมือด เลือดกลบปาก ฟันหน้าหลุดร่วงสี่ซี่ กะโหลกหน้าผากยุบเป็นรอยก้นกระทะทรงกลมพอดิบพอดีเป๊ะ!

ข้างๆ ร่างนักฆ่าที่นอนสลบเหมือด... มี ‘กระทะเหล็กก้นลึกสีดำทมิฬ’ ตกอยู่ พร้อมรอยบุบเล็กน้อย!

กริบ...

โม่เฟิงกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื้อก! สมองระดับยอดสายลับทำการถอดรหัสระดับเก้าสิบเก้าชั้นฟ้าทันที!

‘สวรรค์ชั้นฟ้า...!’ โม่เฟิงเหงื่อกาฬไหลพราก ขนหัวลุกชันชี้ฟ้า

‘จอมมารซูเหมย... สยบหัวหน้านักฆ่าระดับแปดชั้นฟ้าแห่งซีเหลียง ด้วยศัสตราวุธกระทะเหล็กในกระบวนท่าเดียวจนฟันร่วงกะโหลกยุบ! แล้วแสร้งทำเป็นตัวสั่นสะอึกสะอื้น บ่นเรื่องน้ำซุปหม่าล่าคว่ำ เพื่อให้ท่านอ๋องโผเข้ากอดปลอบขวัญและถ่ายทอดไออุ่นลมปราณให้! ช่างเป็นแผนการลวงรักและมารยาหญิงระดับสะท้านภพสะเทือนสวรรค์โดยแท้จริง!’

โม่เฟิงประสานมือคำนับไปทางมะลิด้วยความยำเกรงสูงสุดในวิญญาณ: ‘ข้าน้อยขอคารวะในความลึกล้ำของท่านจอมมารพะยะค่ะ!’

ยามเฉิน (ประมาณ 08.00 น.) ณ ภายในรถม้าพระราชทานเสริมเกราะทองคำ

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องอบอุ่น ขบวนทัพจัดระเบียบใหม่และเคลื่อนพลออกจากแนวเทือกเขาหุบเขาเพลิง มุ่งหน้าเข้าสู่ที่ราบลุ่มใจกลางมหาทวีป

ภายในรถม้าพระราชทานที่บุผ้ากำมะหยี่หนานุ่ม บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรหอมกรุ่น

“โอ๊ยยยยยยย! เบาๆ ค่ะท่านอ๋อง! หลังฉันจะหักแล้วววว!”

มะลินอนคว่ำหน้าร้องโอดครวญอยู่บนเบาะนวมหนา ร่างกายระบมไปทุกตารางนิ้วจากการกลิ้งหลุนๆ ตกเนินดินสามตลบเมื่อคืน ขาเปลี้ย แขนล้า สะโพกบวมเป่งจนขยับตัวแทบไม่ไหว

เวินเชียนฟานที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเบาะ บรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นผสมยาหม่องสมุนไพรสูตรวังหลวง ประคบลงบนรอยฟกช้ำที่ต้นแขนและหัวไหล่ของนางอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด แววตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดระคนเป็นห่วง

“อดทนหน่อยนะ... ยาตลับนี้สกัดจากบัวหิมะพันปี จะช่วยคลายเส้นและลดอาการระบมของเจ้า” ชินอ๋องเอ่ยเสียงนุ่มละมุน พลางยกถ้วยชาน้ำผึ้งอุ่นขึ้นมาเป่า แล้วส่งไปจ่อริมฝีปากอิ่ม “จิบชาอุ่นๆ สักนิด จะได้สดชื่นขึ้น”

มะลิชะเง้อคอจิบน้ำชาดัง อึกๆ รสหวานละมุนช่วยให้ชุ่มคอขึ้นมาทันที

“ขอบคุณค่ะท่านอ๋อง... บริการดีระดับเฟิร์สคลาสขนาดนี้ ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะ”

“คุณหนูสามเจ้าคะ... ฮือออออ!”

ที่มุมรถม้า ‘อาชู’ นั่งกอดขามะลิไว้แน่น น้ำตานองหน้า ตาบวมเป่งเพราะร้องไห้มาทั้งคืน

“บ่าวผิดเองเจ้าค่ะ! บ่าวน่าจะวิ่งตามคุณหนูไป ไม่น่าปล่อยให้คุณหนูต้องไปสู้รบตบมือกับนักฆ่าตัวคนเดียวเลยเจ้าค่ะ!”

“โอ๊ย อาชูเอ๋ย...” มะลิเอื้อมมือไปตบหัวสาวใช้เบาๆ “แกวิ่งตามมาก็โดนฟันคอคู่สิยะ! อยู่รอดปลอดภัยหิ้วห่อเกาลัดคั่วมาได้เนี่ยแหละ ฉลาดที่สุดแล้ว!”

เวินเชียนฟานมองมะลิด้วยความเอ็นดู เขาก้มลงช่วยจัดผ้าห่มคลุมร่างให้นางเบามือ

“การเดินทางเข้าสู่มหานครเทียนหยวนยังเหลือระยะทางอีกครึ่งวัน... ร่างกายเจ้าบอบช้ำถึงเพียงนี้ หากเจ้าไม่ไหว ข้าจะสั่งให้ขบวนหยุดพักแรมเพื่อรักษาตัวเจ้าก่อน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน”

พริบตาที่คำว่า ‘หยุดพักแรม’ หลุดออกมา...

มะลิที่นอนคว่ำหน้าหมดสภาพ จู่ๆ ก็เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน! พลังใจของนักล่าโปรโมชัน 2026 ปะทุพรวดขึ้นมาทันที!

มะลิพยายามใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แม้จะปวดระบมจนหน้าเบี้ยว กัดฟันกรอด สูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวระดับสะเทือนจักรวาล!

“ไม่ได้เด็ดขาดค่ะท่านอ๋อง! ห้ามหยุดพักเด็ดขาดค่ะ!”

มะลิชี้นิ้วขึ้นฟ้า แววตามุ่งมั่นเปล่งประกายดอลลาร์ $\$100$ ผสมจานกุ้งมังกรยักษ์

“เพื่อหมูหันจักรพรรดิบูรพา! เพื่อเป็ดปักกิ่งหมื่นลี้! และกุ้งมังกรเกาะใต้! งานบุฟเฟต์นานาชาติระดับโลกกำลังกวักมือเรียกฉันอยู่ ต่อให้หลังหัก ขาเปลี้ย หรือต้องคลานเข่าเข้าไป ฉันก็จะคลานไปฟาดอาหารให้เกลี้ยงงานให้ได้ค่ะ! สู้โว้ยยยยยยย!”

เวินเชียนฟาน: “...!!” (ยืนนิ่งค้าง ลมหายใจสะดุดกึก!)

สมองระดับมหาอัจฉริยะของพญามัจจุราชแห่งต้าซิง เกิดอาการ Short-Circuit หมุนวนประมวลผลคำพูดของนางอย่างบ้าคลั่งทันที!

‘นางบาดเจ็บระบมไปทั้งกาย... แต่นางกลับมิยอมหยุดพักแม้แต่ก้าวเดียว!’

หัวใจของชินอ๋องเต้นรัวแรงด้วยความตื้นตันและเทิดทูนบูชาในจิตวิญญาณอันแกร่งกล้าของสตรีตรงหน้า

‘คำว่า ‘หมูหันและกุ้งมังกร’ ย่อมเป็นรหัสลับแห่งชัยชนะ! นางกำลังบอกข้าว่า นางจะไม่ยอมให้บาดแผลเล็กน้อยมาขัดขวางภารกิจการสยบมหาทวีปบูรพา! ต่อให้ต้องแลกด้วยกระดูกหัก นางก็พร้อมจะเคียงข้างข้า บุกตะลุยเข้าสู่มหานครศูนย์กลางเพื่อประกาศศักดาต้าซิง! สตรีที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความขลาดกลัวเช่นนี้... ข้า เวินเชียนฟาน จะปกป้องนางไว้ด้วยชีวิต!’

ชินอ๋องยิ้มละมุน กุมมือเรียวของมะลิไว้แน่น เอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจัง

“ดี... ในเมื่อเจ้ามุ่งมั่นถึงเพียงนี้ ข้าก็จะพายอดดวงใจของข้า ก้าวเข้าสู่มหานครเทียนหยวนเพื่อสยบใต้หล้าด้วยกัน!”

มะลิ: “...หืม?” (นั่งกะพริบตาปริบๆ ลูบเอวที่ปวดแปลบ)

‘เอ้า... ตกลงกันเรื่องรีบไปกินบุฟเฟต์ ทำไมพูดจาเหมือนจะไปยกพวกตีกับใครอีกแล้ววะ? ช่างเหอะ ประธานพาไปกินก็พอ!’