ตอนที่ 30

ตัดกลับมาในห้องนอน...

ยมทูตหมายเลข 7 เห็นเงาร่างชุดเทานอกหน้าต่างล่าถอยหนีไป ก็ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่จนพุงยุบ ปาดเหงื่อกาฬที่ท่วมหน้าผาก

“เฮ้ออออออ! รอดตายหวุดหวิด!” ยมทูตเก็บพัดเวทมนตร์เข้าเอว “นักฆ่ากระจอกแท้ พอเห็นเวทมนตร์นรกของข้าถึงกับตกใจวิ่งหนีป่าราบ! สบายใจละ ข้ากลับไปนอนตีพุงที่นรกดีกว่า!”

พูดจบ ยมทูตหมายเลข 7 ก็สะบัดก้น วาร์ปมุดกลับเข้าตู้เสื้อผ้าหายวับไป ทิ้งไว้เพียงคราบซอสหม่าล่าบนคอมะลิที่ค่อยๆ ดับแสงลง กลับมาเป็นคราบน้ำมันพริกสีแดงธรรมดาๆ ตามเดิม

ยามโฉ่ว (ประมาณ 01.30 น.) ณ ลานหน้าเรือนพักท้ายสวน วังชินอ๋อง

สายลมราตรีพัดกรรโชกหวีดหวิว พัดพาเอาใบไม้แห้งหมุนวนเป็นเกลียว...

แม้ผืนฟ้าจะมืดมิดไร้ดวงดาว ทว่าบรรยากาศรอบเรือนท้ายสวนกลับคุกรุ่นไปด้วยรังสีอำมหิตอันเยียบเย็นดุจก้นบึ้งนรกภูมิ!

กึก... กึก...

ร่างสูงโปร่งสง่างามของ ‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิท ก้าวเดินตรวจตรารอบแนวกำแพงเรือนท้ายสวนด้วยตนเอง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองขึ้นไปยังกิ่งไม้ใหญ่ข้างหน้าต่างห้องนอนของมะลิ

ชินอ๋องชะงักฝีเท้ากึก! สันกรามคมสันขบแน่นจนนูนโปน

กลิ่นอายประหลาดที่หลงเหลืออยู่บนกิ่งไม้นั้น... แม้จะเจือจางด้วยกลิ่นพริกหม่าล่าไหม้เกรียมและกลิ่นไอเวทมนตร์อันน่าขนลุก ทว่ามันกลับแฝงคลื่นพลังปราณระดับแปดชั้นฟ้าอันคุ้นเคย!

ฟึ่บ!

เงาร่างสีดำมะเมื่อมของ ‘โม่เฟิง’ ทะยานลงมาจากแนวกำแพง คุกเข่าลงแทบเท้าชินอ๋องอย่างรวดเร็ว

“เรียนท่านอ๋อง! หน่วยเงาตรวจพบร่องรอยปราณ... เป็น ‘เยี่ยหาน’ หัวหน้าองครักษ์เงามือหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิตะวันออกจริงๆ พะยะค่ะ! มันลอบแฝงกายเข้ามาถึงกิ่งไม้หน้าต่างห้องนอนของอนุซู ก่อนจะดีดตัวเตลิดหนีข้ามกำแพงวังหลวงไปเมื่อครู่นี้!”

กร๊อบบบบ!

เสียงฝ่ามือหนาของเวินเชียนฟานกำด้ามกระบี่ข้างเอวแน่นจนกระดูกข้อนิ้วลั่นสะท้านราตรี!

ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็น บัดนี้ลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงโทสะและความหวงแหนระดับมหาทวีป รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมาจนต้นหญ้ารอบข้างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง!

“พวกสุนัขรับใช้บูรพา... บังอาจนัก!” เวินเชียนฟานเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาอำมหิตดุจพญามัจจุราชตื่นจากหลับใหล

“มันกล้าลอบเข้ามาส่องถึงหน้าต่างห้องนอนเชียวรึ... มหาจักรวรรดิตะวันออกคิดจะใช้กำลังมาชิงตัวยอดดวงใจไปจากอ้อมอกข้าอย่างนั้นรึ?! โม่เฟิง... สั่งการกองทัพเกราะทองคำลงไปเดี๋ยวนี้! หากพวกมันกล้าส่งเทียบเชิญหรือยกทัพมาข้ามพรมแดน... ข้า เวินเชียนฟาน จะเป็นผู้นำทัพไปบั่นคอพวกมันให้เหี้ยนทั้งแผ่นดิน!”

“น้อมรับพระบัญชาพะยะค่ะ!” โม่เฟิงรับคำเสียงสั่น ก่อนจะเร้นกายหายวับไปในความมืด

ทว่า...

ตัดภาพข้ามผนังไม้เข้ามาในห้องนอนอันแสนอบอุ่น!

ตุบ!!

“โอ๊ยยยยยย!”

เสียงร่างกลมพองในชุดนอนกลิ้งตกจากเตียงลงมากระแทกพื้นดังลั่น!

มะลิสะลืมสะลือลืมตาขึ้นมาข้างเดียว ใบหน้างัวเงีย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็นรังนก นางนอนแผ่สองสลึงอยู่บนพื้นพรม ขยับมือขวาขึ้นมาเกาต้นคอหลังกกหูด้านซ้ายที่ยังคงเปื้อนคราบซอสหม่าล่าดัง แกรกๆๆ!

“อื้อหือ... ยุงในวังอ๋องนี่มันพันธุ์กินเนื้อคนหรือไงวะ คันคอชะมัด...” มะลิบ่นพึมพำเสียงอู้อี้ในลำคอ ปากเคี้ยวลมแจ๊บๆ

“พรุ่งนี้... ง่ำๆ... ต้องบอกพี่ชายเกราะทอง... ให้เบิ้ลหมูสะเต๊ะอีกห้าสิบไม้... เอาแบบฉ่ำๆ...”

พึมพำจบ มะลิก็เอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มที่ร่วงลงมา ดึงขึ้นมาคลุมโปงถึงหัว นอนหลับปุ๋ย กรนคร่อกฟี้สบายใจเฉิบ ปล่อยให้ชินอ๋องยืนแบกรังสีอำมหิตปกป้องโลกอยู่คนเดียวนอกหน้าต่างอย่างเดียวดาย!

ยามเฉิน (ประมาณ 08.30 น.) ณ ท้องพระโรงใหญ่ พระราชวังหลวงต้าซิง

ครืนนนนนนนน... ตึง! ตึง!

เสียงกู่ร้องของม้าศึกพันธุ์มังกรเหิน และเสียงล้อเหล็กบดขยี้แผ่นหินศิลาหน้าประตูวังหลวง ดังกึกก้องกัมปนาทจนแผ่นดินไหวสะเทือน!

ขบวนราชรถทองคำแท้ขนาดยักษ์ ประดับธงผ้าไหมสีแดงชาดปักลวดลาย ‘มังกรทองห้าเล็บขดหงส์เพลิง’ พุ่งทะยานผ่านประตูวังหลวงต้าซิงเข้ามาอย่างอหังการ ไร้ซึ่งการขออนุญาตหรือเกรงกลัวราชสำนักเจ้าบ้านแม้แต่น้อย!

ทหารมหาจักรวรรดิตะวันออกในชุดเกราะเงินวาววับนับร้อยนาย ยืนแผ่รังสีพลังยุทธ์เข้มข้นสะกดข่มเหล่าขุนนางต้าซิงจนหน้าซีดเผือด แข้งขาสั่นพั่บๆ ล้มระเนนระนาด

ตึง!

ประตูท้องพระโรงเปิดอ้าออก... ร่างสูงใหญ่ของ ‘ราชทูตชั้นสูงแห่งมหาจักรวรรดิบูรพา’ ก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนกลางโถง สายตาหยิ่งผยองกวาดมองฮ่องเต้ต้าซิงบนบัลลังก์มังกร และชินอ๋องเวินเชียนฟานที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่เบื้องล่าง

“ราชทูตมหาจักรวรรดิตะวันออก...” ฮ่องเต้ต้าซิงทรงปรับสุรเสียงให้ราบเรียบ ทว่าแฝงความตึงเครียด “พวกท่านเดินทางข้ามทวีปมายังต้าซิงอย่างกะทันหันเช่นนี้ มีพระประสงค์อันใดจากองค์มหาจักรพรรดิ?”

ราชทูตกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย่อหยิ่ง คลี่ม้วน ‘เทียบเชิญทองคำแท้ประดับหยกมังกร’ ออกกลางอากาศ!

คลื่นพลังปราณมหาศาลพลันระเบิดสะท้อนก้องไปทั่วท้องพระโรง!

“เรียนองค์ฮ่องเต้แห่งต้าซิง!” น้ำเสียงของราชทูตดังกังวานโอหัง “มหาจักรพรรดิแห่งบูรพาทรงมีพระราชโองการ... บัดนี้ถึงวาระจัด ‘งานชุมนุมยอดคนร้อยแคว้น’ ณ มหานครศูนย์กลางมหาทวีป! จึงมีพระบัญชาเทียบเชิญให้ฮ่องเต้ต้าซิง และชินอ๋องเวินเชียนฟาน นำคณะยอดคนเข้าร่วมงานชุมนุม!”

ขุนนางทั่วทั้งโถงส่งเสียงฮือฮาด้วยความหวาดผวา... งานชุมนุมยอดคนร้อยแคว้นคือสมรภูมิตัดสินอำนาจที่มหาจักรวรรดิใช้กลืนกินแคว้นเล็กแคว้นน้อยมานับร้อยปี!

ทว่า ราชทูตกลับยังอ่านข้อความไม่จบ... เขากวาดสายตาคมกริบมาหยุดที่เวินเชียนฟาน ก่อนจะเอ่ยเน้นเสียงหนักแน่นทีละคำ!

“และในเทียบเชิญทองคำฉบับนี้... องค์มหาจักรพรรดิทรงระบุชื่อเป็นกรณีพิเศษ! แคว้นต้าซิง จักต้องนำตัว ‘อนุซูเหมย’ ยอดหญิงผู้มีชื่อเสียงกอบกู้แคว้น ไปร่วมงานชุมนุมร้อยแคว้นนี้ด้วย... ห้ามขาดเป็นอันขาด!”

กริบ...

ท้องพระโรงเงียบสงัดลงจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ!

ฮ่องเต้ต้าซิงพระพักตร์ซีดเผือด... ‘พวกมันรู้เรื่องของซูเหมยแล้ว! มหาจักรวรรดิตั้งใจจะใช้งานชุมนุมนี้เป็นฉากบังหน้า เพื่อบีบบังคับชิงตัวนางกลับไป!’

ยามสาย ณ ศาลาริมน้ำ วังชินอ๋อง

เพล้งงงงงงงง!

จอกชาหยกในมือของเวินเชียนฟาน ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผงร่วงกราวลงสู่พื้นศาลา!

ใบหน้าคมสันของชินอ๋องมืดครึ้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ จิตสังหารอันบ้าคลั่งหมุนวนรอบกายจนผิวน้ำในสระกระเพื่อมเป็นคลื่นรุนแรง

“พวกมันกล้าเอ่ยชื่อนางออกมาตรงๆ...” เวินเชียนฟานเอ่ยเสียงต่ำลึก แววตาลุกโชนด้วยเพลิงอำมหิต “คิดจะใช้ ‘งานชุมนุมยอดคนร้อยแคว้น’ มาบีบให้ข้าส่งมอบยอดดวงใจให้พวกมันอย่างนั้นรึ? ฝันไปเถิด!”

“ท่านอ๋องพะยะค่ะ...” ชางสิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหงื่อกาฬไหลพราก “ฮ่องเต้ทรงกังวลพระทัยยิ่งนัก หากพวกเราปฏิเสธเทียบเชิญ มหาจักรวรรดิตะวันออกย่อมใช้เป็นข้ออ้างนำกองทัพมังกรข้ามทวีปมาบดขยี้ต้าซิงแน่พะยะค่ะ!”

“ใครบอกว่าข้าจะปฏิเสธ?”

เวินเชียนฟานตวัดสายตาคมกริบขึ้น แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมดุจจอมมารผู้ไม่ยำเกรงต่อสวรรค์

“ข้าจะตอบรับเทียบเชิญ... และข้าจะเป็นผู้นำขบวนพาซูเหมยเดินทางไปยังแดนศูนย์กลางด้วยตนเอง!”

ชินอ๋องคว้ากระบี่ประจำกายขึ้นมาถือไว้ สายตาแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

“ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่าพวกมันมีแผนการชั่วร้ายอันใด... แต่หากพวกมันคิดจะใช้กลอุบายพรากนางไปจากข้า ต่อให้ต้องล้างผลาญร้อยแคว้นให้กลายเป็นทะเลเลือด ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากนางเด็ดขาด! ชางสิง... เตรียม ‘เทียบเชิญทองคำ’ ข้าจะไปพบนางที่เรือนท้ายสวนเดี๋ยวนี้!”

ยามสายแก่ๆ ณ ลานหน้าเรือนพักท้ายสวน วังชินอ๋อง

แสงแดดอุ่นสาดส่องลงบนโต๊ะไม้หินอ่อน...

บรรยากาศที่เรือนท้ายสวนช่างแตกต่างจากท้องพระโรงราวฟ้ากับเหว!

มะลิในชุดฮั่นฝูสีชมพูทรงหลวม นั่งไขว่ห้างเอกเขนก สองมือกำลังแทะเนื้อแกะย่างเสียบไม้อย่างสบายอารมณ์ โดยมีอาชูคอยนั่งพัดวีให้ข้างๆ

ตึง... ตึง...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้น... เวินเชียนฟานก้าวเข้ามาในลานเรือนพักด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยแววตาเจ็บปวดระคนหวงแหนสุดหัวใจ

ในมือของอ๋องหนุ่มถือ ‘ม้วนเทียบเชิญทองคำแท้ของมหาจักรพรรดิ’ ที่แผ่ไอพลังยุทธ์เรืองรอง

“ท่านอ๋อง!” มะลิเงยหน้าขึ้น ยิ้มแป้นฟันขาว โบกไม้เนื้อแกะทักทาย “มาสายจังเลยค่ะ วันนี้ฉันสั่งให้พี่ๆ เกราะทองย่างเนื้อแกะไว้รอท่านอ๋องตั้งสิบไม้แน่ะ กินด้วยกันไหมคะ?”

เวินเชียนฟานมองรอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสของนางแล้วหัวใจกระตุกวูบ... ‘นางช่างไร้เดียงสา ไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าหมายของมหาศึกระดับโลก!’

ชินอ๋องก้าวเข้าไปทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม วางม้วนเทียบเชิญทองคำลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของมะลิไว้แน่น แววตาคมกริบทอดมองนางด้วยความเว้าวอนลึกซึ้ง

“ซูเหมย... ยอดดวงใจของข้า” น้ำเสียงของชินอ๋องทุ้มต่ำและหนักแน่นดุจขุนเขา “ฟังข้าให้ดีนะ... บัดนี้ มรสุมลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มเข้ามาในชีวิตของพวกเรา มหาจักรวรรดิตะวันออกส่งเทียบเชิญทองคำนี้มา เพื่อล่อลวงให้เจ้าเดินทางไปยัง ‘งานชุมนุมยอดคนร้อยแคว้น’ ที่นั่นเต็มไปด้วยอันตราย มียอดฝีมือและขุมกำลังชั่วร้ายที่จ้องจะแย่งชิงตัวเจ้าไปจากข้า...”

เวินเชียนฟานสบตานาง สูดลมหายใจสั่นเครือ

“แต่เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวไป... ข้าขอเอาชีวิตและเกียรติยศของพญามัจจุราชเป็นเดิมพัน ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยเลือดเนื้อของข้า ต่อให้ต้องทำสงครามข้ามมหาทวีป ข้าก็จะไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ!”

บรรยากาศพลันซาบซึ้ง ตึงเครียด และโรแมนติกดั่งฉากสงครามกอบกู้แผ่นดิน! ชินอ๋องเตรียมใจรอรับหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว หรือการโผเข้าซบอกกว้างของนาง...