ตอนที่ 41

บนยอดไม้สูง ‘ยอดกระบี่เทวะแห่งแดนประจิม’ ที่ลอยตัวเหยียบปลายใบไผ่ ยืนกอดอกแสยะยิ้มเลือดเย็น นึกกระหยิ่มในใจว่าสตรีตรงหน้ากำลังสั่นสะท้านด้วยความกลัวตาย

“หึๆๆ! สตรีไร้น้ำยา!” ยอดกระบี่เทวะตวาดเสียงเย้ยหยัน ก้องกังวานไปทั่วแนวป่า “เห็นความต่างชั้นของพลังยุทธ์แล้วหรือยัง! เจ้าบังอาจทำให้จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์แดนประจิมและศิษย์น้องสามของข้าต้องอับอายขายขี้หน้า คลื่นกระบี่เมื่อครู่แค่ทักทาย... แต่ดาบต่อไปนี้ ข้าจะบั่นหัวของเจ้าไปแขวนประจานหน้าค่ายกล!”

มะลิค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ คอส่งเสียงลั่น กร๊อบ! ใบหน้าที่เคยยิ้มแป้นแล้น บัดนี้มืดมนดำทะมึนดั่งท้องฟ้าก่อนพายุสุริยะถล่มโลก!

นางชี้นิ้วสั่นระริกขึ้นฟ้า ชี้หน้ายอดกระบี่เทวะตรงๆ แล้วแหกปากด่าลั่นป่าด้วยความดังระดับร้อยสี่สิบเดซิเบล!

“มึงฟันอะไรไม่ฟัน... มึงมาฟันชามน้ำแข็งไสราดน้ำผึ้งป่าท็อปปิ้งบัวลอยหิมะของกู๊ววววววววววววว!!”

ยอดกระบี่เทวะชะงักกึกไปเสี้ยววินาที: “...หะ? อะ... อันใดคือน้ำแข็งไส?”

“ถ้วยนี้กูอุตส่าห์แอบจิ๊กมาจากห้องเครื่องวังบูรพาอย่างยากลำบากเว้ย!” มะลิระเบิดเสียงคำรามจนป่าสะเทือน เสือยักษ์ด้านหลังถึงกับหูตูบสะดุ้งโหยง “กูซ่อนไว้ใต้กระโปรงมาตั้งนานสองนาน หวังจะมานั่งกินฟินๆ สบายใจเฉิบตรงนี้! มึงฟันแตกไม่เหลือซาก แถมตกลงไปคลุกขี้โคลนเละหมดแล้วเนี่ย! มึงเห็นไหมไอ้เวรรรรรร!”

“หุบปากนังสารเลว!” ยอดกระบี่เทวะที่เริ่มเสียหน้า ตวาดกลบเกลื่อน “พูดจาเพ้อเจ้ออันใดของเจ้า! ‘เพลงกระบี่น้ำแข็งไส’ รึ? คิดจะเล่นลิ้นเบี่ยงเบนความสนใจรึไง! ไปตายซะ!”

ชิ้งงงงงงงงงงงงงง!!

ยอดกระบี่เทวะรวบรวมลมปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้า คมกระบี่เทวะวารีพิสุทธิ์เปล่งประกายสีครามเข้มข้นดั่งคลื่นสมุทรคลั่ง พุ่งทะยานดิ่งหัวลงมาจากฟากฟ้าดั่งดาวตกสีเงิน หมายจะตัดร่างของมะลิให้ขาดเป็นสองท่อน!

และหลังพุ่มไม้ใหญ่ห่างออกไปห้าก้าว...

“เชี่ยแล้วววววววววววววววววววววววววววววว!!”

ยมทูตหมายเลข 7 ในร่างทิพย์ กรีดร้องในหัวจนเส้นเลือดวิญญาณแทบระเบิดเป็นละอองผง!

(ขืนปล่อยให้ยอดกระบี่เทวะฟันมะลิคอขาดตรงนี้... มะลิตายรอบสอง... ข้าโดนท่านพญายมจับถลกหนังต้มยำทำแกงในกระทะทองแดงแปดแสนล้านปีแน่ๆ! ยอมไม่ได้โว้ยยยยยย!)

ด้วยความลนลานกลัวตายขั้นสุดยอด ยมทูตหมายเลข 7 ยกพัดเวทมนตร์นรกขึ้นมา สะบัดสุดแรงเกิดร่ายมหาเวทป้องกันวิญญาณขั้นสูงสุด!

“มหาเกราะทมิฬโลกันตร์สะท้อนหมื่นกระบวนท่า... จงไปเคลือบกระทะเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยยยย!!”

ฟึ่บ! วูบบบบบบบบบบ!

ลำแสงเวทมนตร์นรกสีดำปนทองแดงเข้มข้น พุ่งวาบออกจากปลายพัด ตรงดิ่งไปเคลือบฉาบลงบนผิวด้านนอกของ ‘กระทะเหล็กก้นบุบสีดำทมิฬ’ ที่เหน็บอยู่ข้างเอวมะลิอย่างหนาเตอะจนเกิดประกายสายฟ้าสีม่วงเปรี๊ยะๆ!

ตัดกลับมาที่มะลิ...

ด้วยแรงโมโหหิวที่ทะลุปรอทแตก สัญชาตญาณสาวแกร่งผู้เคยควงกระทะผัดข้าวในครัวปี 2026 สั่งการฉับพลัน!

หมับ!

มะลิเอื้อมมือไปกระชาก ‘กระทะเหล็กก้นลึกสีดำทมิฬ’ (ใบเดิมที่เคยฟาดหน้าหัวหน้านักฆ่าซีเหลียงจนก้นบุบ) ออกมาจากข้างเอว! สองมือกำด้ามไม้อย่างมั่นคง ย่อเข่าลงต่ำเล็กน้อยเพื่อตั้งหลัก ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงสะบัดก้นกระทะสวนขึ้นไปบนฟ้าด้วยท่วงท่าควงตะหลิวผัดกะเพราไฟลุกระดับโปรเพลเยอร์!

“มึงเอาชามน้ำแข็งไสกูคืนมาาาาาาาาาาาาาาาา!!”

วู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

คมกระบี่เทวะวารีพิสุทธิ์ (สมบัติสวรรค์บรรพกาลที่ตัดได้แม้กระทั่งภูผา) พุ่งทะลวงลงมาปะทะเข้ากับก้นกระทะเหล็กเคลือบเกราะนรกของมะลิอย่างจัง!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านแผ่นดิน คลื่นกระแทกอัดระเบิดผิวน้ำในลำธารแตกกระจายเป็นสายฝน!

ทว่า... ผลลัพธ์กลับตาลปัตรเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์!

เป๊าะ!!

กระบี่เทวะวารีพิสุทธิ์... สมบัติสวรรค์ระดับตำนานที่สืบทอดมานับพันปี พลันหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตา! เศษคมกระบี่กระเด็นปลิวว่อนไปในอากาศ!

“หา... ก... กระบี่ข้า?!” ยอดกระบี่เทวะเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า สมองเกิดอาการช็อกกะทันหันกลางอากาศ!

ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปากกรีดร้อง... แรงเหวี่ยงกระทะระดับช้างสารตกมันของมะลิที่ยังไม่หมดแรงเฉื่อย ก็พุ่งทะยานอัดตามน้ำสวนขึ้นมา...

ก้นกระทะเหล็กสีดำมะเมื่อม พุ่งปะทะเข้าเต็มแสกหน้าและเบ้าฟันของยอดกระบี่เทวะดังสนั่น!

ผัวะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!

“อั่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!!”

ฟันหน้าของยอดกระบี่เทวะอันดับหนึ่งแห่งแดนประจิม ร่วงกราวหลุดจากปากรวดเดียวแปดซี่ซ้อน!

เลือดกำเดาและเลือดกบปากพุ่งกระฉูดเป็นสายน้ำพุ ร่างสูงโปร่งในชุดขาวหมุนคว้างกลางอากาศสามตลบครึ่งดั่งลูกข่างหลุดวงโคจร ก่อนจะร่วงดิ่งพสุธาลงมาหน้าทิ่มจมมิดลงไปในโคลนตมริมลำธาร... พอดิบพอดีตรงจุดที่ชามน้ำแข็งไสตกแตกเมื่อครู่เป๊ะ!

แปะ...

ร่างของยอดกระบี่เทวะกระตุกงึกๆ สองที ก้นชี้ฟ้า หน้ามุดโคลน... สลบเหมือดคาที่โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องอีกแม้แต่ครึ่งคำ!

กริบ... กริบ... กริบ...

ทั่วทั้งจักรวาลพลันเงียบสงัดลงจนน่าขนลุก...

ทว่า... ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ถูก ‘ม่านค่ายกลสะท้อนภาพฉายเวทมนตร์ 4K’ ถ่ายทอดสดฉายขึ้นสู่ท้องฟ้ากลางลานประลองยุทธศาสตร์ร้อยแคว้นแบบคมชัดเต็มสองตาของคนนับแสนชีวิต!!

ณ ลานประลองยุทธศาสตร์ร้อยแคว้น...

ยอดฝีมือ แม่ทัพ เชื้อพระวงศ์ และกรรมการกลางจากร้อยมหาอาณาจักร ต่างพากันตาค้าง กรามค้าง อ้าปากค้างจนแทบจะหลุดลงไปกองกับพื้น! เลือดลมในกายตีกลับจนหายใจไม่ทั่วท้อง สมองระเบิดตูมตาม Short-Circuit ระดับเก้าสิบเก้าชั้นฟ้า!

‘ส... สวรรค์ชั้นฟ้า...!’

แม่ทัพใหญ่แห่งมหาอาณาจักรแดนใต้เหงื่อกาฬไหลพรากเปียกชุ่มเสื้อเกราะ ขนหัวลุกชันชี้ฟ้าจนหมวกศึกแทบกระเด็น

‘กระบี่เทวะวารีพิสุทธิ์... สมบัติสวรรค์โบราณที่ฟันตัดได้แม้กระทั่งภูผาและผืนฟ้า... ถูกกระทะเหล็กทำครัวก้นบุบๆ ฟาดหักเป็นสองท่อนในพริบตาเดียว?!’

‘แถมยัง... แถมยังใช้ก้นกระทะฟาดหน้ายอดกระบี่อันดับหนึ่งแห่งแดนประจิมจนฟันร่วงหมดปาก สลบเหมือดในกระบวนท่าเดียว?!’

‘เพลงกระทะสะท้านภพ! นางใช้เพียงศัสตราวุธเครื่องครัวสามัญ สยบยอดคนแห่งยุคสมัย!’

‘จอมมารซูเหมย... พลังฝีมือของนางก้าวข้ามขอบเขตของมนุษย์ไปแล้ว!!’

เสียงฮือฮาและเสียงโห่ร้องสรรเสริญด้วยความสะพรึงกลัวระคนเลื่อมใสดังกึกก้องกัมปนาทจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น!

ณ ซุ้มเสวย VIP สูงสุด...

มหาจักรพรรดิแห่งบูรพาทรงผุดลุกขึ้นยืน พระหัตถ์ตบลงบนโต๊ะทองคำแท้ดังสนั่น!

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

พระเนตรของมหาจักรพรรดิลุกโชนไปด้วยความภาคภูมิใจระดับมหาจักรวาล พระองค์ทรงแหงนหน้าพระสรวลร่าลั่นฟ้า น้ำพระเนตรเอ่อล้นด้วยความตื้นตันใจ!

“เห็นหรือไม่! พวกเจ้าเห็นหรือไม่!!” มหาจักรพรรดิตวาดลั่นโถง “นั่นคือลูกสาวข้า! เซวียนหยวนเหมย ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของข้า! เพลงกระทะสะท้านภพของสายเลือดมังกรบรรพกาล! เพลงกระบี่แดนประจิมอันใดกัน... เป็นได้แค่อาหารกระทะของลูกข้าเท่านั้น!”

ส่วนบนอัฒจันทร์ฝั่งแดนประจิม...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

‘เซวียนหยวนหลิง’ (องค์หญิงสามแห่งแดนประจิม) ที่เพิ่งฟื้นคืนสติได้ไม่กี่นาที พอเห็นภาพบนจอ 4K ว่าศิษย์พี่ใหญ่ผู้เก่งกาจ ถูกกระทะฟาดฟันร่วงหมดปาก นอนจมโคลนข้างชามขนม...

นางก็กรีดร้องโหยหวนจนเสียงหลง ตาเหลือกค้าง แล้วหงายหลังตึงสลบเหมือดคาเก้าอี้ไปเป็นรอบที่สามของวัน!

ตัดภาพไปที่อีกฟากหนึ่งของป่าอสูรบรรพกาล...

ฉัวะะะะะะะะะะะะะะ!! ตึงงงงงง!

ร่างของสัตว์อสูรหมาป่าโลกันตร์ระดับแปดชั้นฟ้าตัวสุดท้าย ขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อน เลือดอสูรสีดำสาดกระจายร่วงลงสู่พื้นดิน กองทับถมรวมกับซากสัตว์อสูรนับร้อยตัวที่นอนตายเกลื่อนกลาดรอบบริเวณ!

‘เวินเชียนฟาน’ ยืนตระหง่านอยู่กลางดงซากอสูร ชุดเกราะศึกสีดำทมิฬเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดอสูร ชินอ๋องหอบหายใจเบาๆ มือหนาสะบัดกระบี่ประจำกายเพื่อไล่คราบเลือดดัง ฟึ่บ! แววตาคมกริบที่เคยเยือกเย็น บัดนี้ร้อนรุ่มไปด้วยความกังวลใจแทบคลั่ง!

ตั้งแต่ที่เขารู้ตัวว่าถูกค่ายกลและฝูงอสูรล่อให้แยกตัวออกมา เขาก็ไม่รอช้า ระเบิดลมปราณมัจจุราชขั้นสูงสุด สังหารล้างบางฝูงอสูรนับร้อยตัวภายในเวลาอันสั้นเพื่อจะรีบกลับไปหามะลิ!

ทว่า... ในจังหวะที่ชินอ๋องกำลังจะทะยานร่างกลับไปนั้นเอง...

สายตาคมกริบของเขาก็เหลือบขึ้นไปมอง ‘ม่านค่ายกลสะท้อนภาพฉายเวทมนตร์ 4K’ กลางท้องฟ้าเหนือป่าอสูร!

ภาพที่ปรากฏบนจอภาพขนาดมหึมาต่อหน้าต่อตาชินอ๋อง... คือภาพสตรีร่างพองหนาหกเท่า กำลังยืนเท้าสะเอว สองมือกวัดแกว่ง ‘กระทะเหล็กก้นบุบ’ ฟาดกระบี่วิเศษหักสะบั้นสองท่อน แล้วซัดก้นกระทะเข้าเต็มแสกหน้ายอดกระบี่เทวะจนฟันร่วงแปดซี่ ปลิวละลิ่วไปนอนจมโคลนตม!

กริบ...

เวินเชียนฟานยืนนิ่งค้างไปสามวินาทีเต็มๆ... ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อยๆ ยกยิ้มละมุนละไมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน! แววตาคมกริบที่เคยมืดมน บัดนี้เปล่งประกายคลั่งรักระยิบระยับจนแทบจะเผาผลาญทั้งมหาทวีป หัวใจของพญามัจจุราชเต้นรัวแรงด้วยความภาคภูมิใจสุดขีด!

‘ยอดดวงใจของข้า...’ เวินเชียนฟานรำพึงในใจอย่างเคลิบเคลิ้ม ‘ท่วงท่าการเหวี่ยงกระทะช่างโหดเหี้ยม น่าเกรงขาม และงดงามจนข้าแทบหยุดหายใจ... ไม่มีสตรีใดในใต้หล้าจะคู่ควรกับข้าเท่าเจ้าอีกแล้ว’

ชินอ๋องตวัดกระบี่เก็บเข้าฝักดัง ชิ้ง! ก่อนจะดีดตัวพุ่งทะยานเหาะเหินข้ามยอดไม้ด้วยความเร็วแสง มุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังซุ้มประตูหน้าเส้นชัยทันที!

ตัดกลับมาที่ริมลำธาร หน้าเส้นชัย...

มะลิยืนหอบแฮ่กๆ มือขวายังคงถือกระทะเหล็กก้นบุบพาดบ่าไว้ สายตาจ้องเขม็งมองร่างยอดกระบี่เทวะที่นอนจมโคลนอยู่ข้างชามน้ำแข็งไส

“เหอะ! สมน้ำหน้า!” มะลิถ่มน้ำลายลงพื้นดัง ถุย! “บอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับของกินกู! ฟันหักหมดปากแบบนี้ มึงไปนอนกินข้าวต้มหยอดน้ำข้าวต้มไปอีกสามเดือนเลยไป๊!”

“โฮก... (เหมียวววว~)”

พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง (แมวส้มยักษ์) เดินย่องกระดิกหางดุ๊กดิ๊กเข้ามา เอาหัวยักษ์นุ่มฟูมาถูไถแขนเสื้อของมะลิอย่างประจบสอพลอ ราวกับจะบอกว่า ‘แม่จ๋า เก่งที่สุดในโลกเลยจ้ะ’

มะลิเอื้อมมือไปเกาใต้คางเสือยักษ์ดัง แกรกๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย

“ช่างหัวน้ำแข็งไสละเว้ย... รีบไปเอาของรางวัลดีกว่า!”

มะลิแบกกระทะเหล็กพาดบ่า เดินเตาะแตะในชุดพองหนาหกเท่า นำหน้าพยัคฆ์ทมิฬเก้าหางที่เดินก้มหัวกระดิกหางตามต้อยๆ... ก้าวข้ามผ่านซุ้มประตูหินเส้นชัยออกไปสู่ลานประลองยุทธศาสตร์อย่างสง่างาม!

“ผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งประจำด่านแรก... ‘องค์หญิงเก้าเซวียนหยวนเหมย’ แห่งมหาจักรวรรดิบูรพา!!”

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!

เสียงแตรศึกและเสียงโห่ร้องสรรเสริญของคนเรือนแสนดังกึกก้องกัมปนาทปานฟ้าถล่ม! ผู้คนต่างมองสตรีร่างพองหนาที่ถือกระทะเหล็กพาดบ่าและจูงเสือยักษ์หมื่นปีประหนึ่งเทพสงครามผู้พิชิตโลกกลับจากศึก!

ฟึ่บ!

พริบตานั้นเอง เงาร่างสูงโปร่งในชุดเกราะศึกสีดำทมิฬพลันเหินกายดิ่งลงมาจากยอดไม้ แตะพื้นลงเบื้องหน้ามะลิอย่างนุ่มนวล!

เวินเชียนฟานที่เพิ่งบุกฝ่าดงสัตว์อสูรข้ามป่ามาถึง รีบก้าวเข้าไปประชิดร่างบาง มือหนาหยิบผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นมา บรรจงซับคราบเหงื่อและฝุ่นดินบนใบหน้าน่ารักของมะลิอย่างทะนุถนอมต่อหน้าธารกำนัล แววตาคมกริบทอดมองนางด้วยความรักและความเป็นห่วงลึกซึ้ง

“เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่... ยอดดวงใจของข้า” ชินอ๋องเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลจนคนรอบข้างแทบละลาย “ข้าขอโทษที่มาช้า ปล่อยให้เจ้าต้องเหนื่อยฟาดกระทะด้วยตนเอง”

มะลิกะพริบตาปริบๆ เงยหน้ามองพระเอกสุดหล่อที่กำลังซับเหงื่อให้ “อ้าว! ท่านอ๋อง รอดมาจากดงหมาป่าแล้วเหรอคะ? สบายมากค่ะคุณพี่! กระทะเหล็กก้นบุบเหนียวแน่นหนึบ ฟาดทีเดียวฟันร่วงหมดปาก สบายใจเฉิบค่ะ!”

ชินอ๋องระบายยิ้มละมุน กุมมือเรียวของนางไว้ไม่ยอมปล่อย... ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน และแท่นพิธีมอบรางวัลชนะเลิศที่กำลังรอคอยยอดหญิงสายกินอยู่เบื้องหน้า!