ตอนที่ 62

ยามบ่าย (ประมาณ 14.00 น. ของวันที่หนึ่ง) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

แกร๊ก...

เสียงกลอนประตูห้องบรรทมค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเบาๆ

‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่เพิ่งกระโดดผลุงลงมาจากเก้าอี้หลังทำข้อตกลงเคี่ยวโอสถเสร็จสดๆ ร้อนๆ รีบคว้าไม้กวาดทางมะพร้าวทิพย์แถวนั้นมาแกล้งก้มหน้าก้มตากวาดพื้นเนียนๆ ดั่งภารโรงมืออาชีพ ขาสองข้างสั่นพั่บๆ รีบถอยกริบหลบฉากมุดตัวออกไปทางหลังฉากกั้นห้องอย่างไวปานสายลม!

สิ่งที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา... คือร่างสูงใหญ่สง่างามตระหง่านของ ‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมลำลองสีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำ

สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองแผ่นหลังของเซียนรับใช้ที่เพิ่งเตะฝุ่นหนีออกไป คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันเป็นปมเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณแม่ทัพไร้พ่ายผู้ระแวงภัย ทว่าทันทีที่สายตาคมคายทอดมองไปยังร่างบางบนตั่งนุ่ม... รังสีสังหารอันเยือกเย็นพลันมลายหายวับ กลายเป็นแววตาอ่อนโยนละมุนละไมในชั่วพริบตา

บนตั่งไม้นุ่ม... มะลินั่งเหม่อลอย สองมือกุมแก้ม กัดเล็บรัวๆ ปากพึมพำตาลอย คิ้วผูกกันเป็นโบแน่นยิ่งกว่าเชือกรัดพัสดุไปรษณีย์!

ฟึ่บ...

เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กลิ่นกายไม้กฤษณาผสมไอเย็นคุ้นเคยโชยแตะจมูก

มะลิสะดุ้งเฮือก หลุดจากภวังค์ กำลังจะอ้าปากทัก ทว่าท่อนแขนแกร่งอันทรงพลังของชินอ๋องกลับสอดเข้าใต้รักแร้ ช้อนรวบดึงร่างบางของนางขึ้นมานั่งเกยซ้อนอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ!

“ว้าย... คุณพี่!” มะลิร้องอุทานเบาๆ สองมือรีบคว้าคอเสื้อสามีไว้แน่น

ชินอ๋องมิได้ปล่อย ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดของนางไว้แน่นหนา ดึงแผ่นหลังของมะลิแนบชิดกับแผงอกกว้างอุ่นจัด มือหนาอีกข้างประคองพวงแก้มเนียนของนางขึ้นมาสบตา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยผิวแก้มใสอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมประหนึ่งกลัวนางจะแตกสลาย

สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดริมหู น้ำเสียงพร่าเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ:

“เจ้ายังกังวลเรื่องกระจกนั่นอยู่อีกรึ... ยอดดวงใจของข้า?”

สัมผัสอันแสนอบอุ่นและมั่นคงของสามี ทำเอาหัวใจของมะลิกระตุกวูบ...

ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างรุนแรงจนขอบตาร้อนผ่าว

บุรุษผู้นี้รักนาง ยอมเอาชีวิตเข้าแลก ยอมทำลายสวรรค์เพื่อปกป้องนาง... แต่ตัวนางกลับต้องปิดบังความจริงเรื่องที่ตนเองเป็นเพียงวิญญาณสาวฟรีแลนซ์ปี 2026 ที่มาสวมรอยร่างองค์หญิงเก้า ขืนความจริงเปิดเผยขึ้นมาในวันพิธี เขาจะรู้สึกเช่นไร... เขาจะรังเกียจที่นางมิใช่องค์หญิงมังกรผู้สูงส่งหรือไม่?

มะลิค่อยๆ ซบหน้าลงกับแผงอกอุ่นจัดของเขา สองมือเอื้อมไปกำสาบเสื้อคลุมของเขาแน่น สูดกลิ่นกายของเขาเพื่อระงับความสั่นไหวในใจ

“คุณพี่ขา...” มะลิพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ถ้า... ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า คุณพี่รู้ว่าหนูไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพี่คิด... หนูไม่ได้สูงส่ง ไม่ได้เป็นองค์หญิงมังกรผู้สง่างาม เป็นแค่... แค่วิญญาณสามัญชนธรรมดาๆ คนหนึ่ง... คุณพี่จะยังรักหนู จะยังกอดหนูแน่นๆ แบบนี้ไหมคะ?”

เวินเชียนฟานชะงักไปเสี้ยววินาที...

แววตาคมกริบที่เคยดุดัน บัดนี้ทอดมองหญิงสาวในอ้อมอกด้วยความลึกซึ้งและอ่อนหวานจนน้ำผึ้งยังยอมพ่ายแพ้

มือหนาลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางอย่างช้าๆ ชินอ๋องโน้มใบหน้าคมคายลงมา บรรจงประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนของนางอย่างหนักแน่น เนิ่นนาน ดุจคำสาบานแห่งชีวิต

“ฟังข้าให้ดี... ซูเหมย”

ชินอ๋องกระซิบชิดริมหูนาง สุรเสียงทุ้มต่ำจริงจังและเด็ดขาดที่สุดเท่าที่นางเคยได้ยินมา:

“ข้ารักเจ้า... ที่เจ้าเป็นเจ้า ข้ารักแววตานี้ รอยยิ้มนี้ และดวงวิญญาณดวงนี้ มิใช่เพราะสายเลือดมังกร ลาภยศ หรือเปลือกนอกใดๆ ทั้งสิ้น”

ชินอ๋องกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างของทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน:

“หากวันใดฟ้าดินจะพรากเจ้าไป หรือมีผู้ใดในสามภพกล้าแตะต้องเจ้า... ข้า เวินเชียนฟาน จะสะบั้นทั้งสวรรค์และนรกทิ้ง เพื่อทวงเจ้ากลับคืนมาสู่อ้อมอกข้าแต่เพียงผู้เดียว”

ตึก... ตัก... ตึก... ตัก!

หยาดน้ำตาอุ่นๆ เอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาของมะลิ นางซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเขาแน่นขึ้น หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความซาบซึ้งระคนสะเทือนใจ

(คุณพี่ขา... ฮืออออ พ่อไมโครเวฟบอยสามพันวัตต์ของหนู! หนูสัญญา หนูจะโบกฟิลเตอร์ไอจีนี้ให้เนียนกริบ เพื่อรอดไปอยู่กินหมูกระทะกับคุณพี่ให้ได้ค่ะ!)

ยามจื่อ (ประมาณเที่ยงคืนของคืนที่หนึ่ง เข้าสู่วันที่สอง) ณ ห้องครัวลับ พระตำหนักลอยฟ้า

หลังจากชินอ๋องถูกแม่ทัพสวรรค์เชิญตัวออกไปตรวจตราความเรียบร้อยของค่ายกลรอบนอก...

ฟึ่บ! แอ๊ดดดดดด!

บานประตูลับห้องครัวเปิดออก พร้อมกับร่างโปร่งแสงของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่ย่องกระย่องกระแย่งเข้ามา สภาพเหงื่อกาฬแห่งดวงวิญญาณไหลท่วมตัว ผ้าก๊อซที่พันรอบหัวหลุดลุ่ยจนผมชี้เด่ สองมือประคองห่อผ้าสีดำทะมึนไว้แนบอกอย่างหวงแหนปานไข่ในหิน!

“ได้มาแล้ววววววววววว!” ยมทูตกระซิบเสียงแหบแห้ง หอบแฮ่กๆ “นังหนูมะลิ! เกือบโดนหมาล่าเนื้อเฝ้าสวนสมุนไพรสวรรค์งับก้นขาด! นี่คือ ‘หญ้าอำพรางวิญญาณหมื่นปี’ สีม่วงเรืองแสงของแท้จากสวนสมุนไพรมหาเทพ!”

มะลิที่ยืนรออยู่หน้าเตาถ่านทองคำ ตาโตวาววับ รีบควักหญ้าสีม่วงกลิ่นฉุนกึกออกมาตรวจดู

“เยี่ยมมากค่ะคุณพี่ยม! เอาล่ะ... ได้เวลาเปิดแล็บเคมีข้ามมิติ!”

มะลิควักอาวุธคู่ชีพออกมาตั้งตระหง่าน: ‘กระทะทองคำมังกรแท้ทนไฟหมื่นปี’!

“ใส่ส่วนผสมตามสูตรบิวตี้บล็อกเกอร์ 2026 เดี๋ยวนี้ค่ะ!” มะลิสั่งการรัวเป็นปืนกล “หนึ่ง... หญ้าอำพรางวิญญาณสับละเอียด! สอง... แป้งสาลีทิพย์หมักยีสต์โบราณเพื่อความเนียนนุ่มดั่งแป้งพัฟผสมรองพื้น! สาม... น้ำตาลอ้อยเคี่ยวเข้มข้นเพื่อเคลือบผิวสัมผัสให้อยู่ทนอยู่นาน กันน้ำกันเหงื่อ!”

ยมทูตตาเหลือก กุมขมับที่พันผ้าก๊อซแน่น ร้องถามเสียงหลง: “นังหนู! สูตรผีบอกพิลึกกึกกือนี้เจ้าไปเอามาจากตำราโบราณเล่มไหนวะ?! แป้งสาลีกับน้ำตาลอ้อยเนี่ยนะ?!”

มะลิเชิดหน้าขึ้น เท้าสะเอวตอบหน้าตายอย่างมั่นใจเกินร้อย: “ตำราตัวแม่สายเมคอัพแปลงโฉมสะท้านปฐพี ช่องพี่ตู่ Soundtiss ผสานพี่นัท นิสามณี และทฤษฎีรีทัชภาพแอป Meitu ปี 2026 ค่ะคุณพี่ยม! มโนล้วนๆ ไม่มีตำราผสมค่ะ!”

ยมทูตแทบสำลักวิญญาณตาย: “แล้วส่วนผสมของข้าล่ะวะ?!”

“นี่ไงคะ!” มะลิชี้หน้ายมทูต “พ่น ‘ไอเวทมนตร์ลวงตาภาพมายา’ ของพี่ลงมาในกระทะเดี๋ยวนี้ค่ะ! เคี่ยวรวมกันจนกลายเป็นฟิลเตอร์เบลอรูขุมขนระดับ 8K!”

ยมทูตกัดฟันกรอด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระทะ สูดลมหายใจลึกแล้วพ่นไอควันสีม่วงประกายทองลงไปในกระทะดัง ฟู่วววววววววววววว!!

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

มะลิใช้ทัพพีทองคำคนวนเป็นวงกลมอย่างบ้าคลั่ง!

กลิ่นที่โชยออกมาจากกระทะช่างประหลาดล้ำลึก... มันหอมหวานเหมือนขนมโตเกียวไส้ครีมผสมกลิ่นควันเวทมนตร์สีชมพูประกายทองวิบวับ! ตัวยาในกระทะค่อยๆ ข้นคลั่ก เหนียวหนืด กลายเป็นน้ำเชื่อมสีทองประกายรุ้งเจิดจ้าดั่งชิมเมอร์ไฮไลต์หน้าฉ่ำวาว!

“สำเร็จแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย!” มะลิตะโกนก้องห้องครัว “นี่คือ ‘โอสถฟิลเตอร์ลวงตา (The Soul Filter Potion)’ สูตรหนึ่งเดียวในสามภพ!”

มะลิบรรจงกรอกน้ำยาเหนียวหนึบสีทองลงในขวดแก้วเล็กๆ ได้ทั้งหมดสามขวดพอดิบพอดี

ยามโฉ่ว (ประมาณ 02.00 น.) ณ กลางห้องครัวลับ

“เอาล่ะ...” มะลิถือขวดแก้วใบแรกขึ้นมา แววตามุ่งมั่น “ต้องมีการทำ Test Run ทดสอบระบบก่อนใช้งานจริงวันงาน!”

ยมทูตหมายเลข 7 ถอยกริบไปยืนชิดติดฝาผนัง เหงื่อตกพราก: “น... นังหนู ระวังนะเว้ย ถ้าดื่มเข้าไปแล้ววิญญาณตีกลับ กลายเป็นหมูตอนทองคำ ข้าไม่ช่วยนะบอกไว้ก่อน!”

“ระดับตัวแม่สายบิวตี้ ไม่มีคำว่าพังค่ะ!”

มะลิเปิดจุกขวด กระดกจิบน้ำยาสีทองเข้าไปหนึ่งช้อนชาถ้วน...

อึก!

รสชาติหวานเจี๊ยบเหมือนไซรัปคาราเมลผสมกลิ่นแป้งพัฟแล่นพล่านลงสู่ลำคอ!

ทันใดนั้นเอง!

เปรี๊ยะ! วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

เกิดคลื่นพลังงานแปลกประหลาดระเบิดตูมออกจากจุดตันเถียนของมะลิ! ไอหมอกสีทองคำบริสุทธิ์หนาเตอะพวยพุ่งออกจากรูขุมขน ห่อหุ้มคลุมร่างของนางไว้แน่นหนาประหนึ่งดักแด้ไหมทองคำ!

ไอหมอกสีทองบิดตัว หมุนวน และควบแน่นกลายเป็นรูปจำแลงของ “พญามังกรทองคำเก้าเล็บ” ขนาดยักษ์ ลอยวนเวียนรอบร่างมะลิอย่างสง่างาม น่าเกรงขาม แผ่รังสีเทวะสว่างจ้าเจิดจ้าดั่งมหาเทวีจุติลงมาเอง!

ยมทูตหมายเลข 7: “...!!” (ลูกตาแทบถลนหลุดจากเบ้า ขากรรไกรค้างจนกรามแทบหลุด!)

“ช... เชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!” ยมทูตกรีดร้องในหัวจนเส้นเลือดวิญญาณแทบแตก “มันใช้ได้ผลจริงว่ะ! ดูไม่ออกเลยสักนิด! นี่มันมังกรทองเก้าเล็บแท้ๆ ชัดๆ! ฟิลเตอร์ไอจีปี 2026 ของนังหนูนี่มันคือไสยศาสตร์ระดับจักรวาลชัดๆ!”

มะลิยืนเท้าสะเอว กอดอก เชิดหน้า ยิ้มกริ่มอย่างภาคภูมิใจ:

“เห็นไหมล่ะคะคุณพี่ยม! บอกแล้วว่าวิทยาการเมคอัพปี 2026 ชนะทุกสิ่งในเอกภพ! ทีนี้ไอ้กระจก 8K ส่องลงมา ก็จะเห็นแค่มังกรทองฟรุ้งฟริ้งตัวนี้นี่แหละค่ะ ฮ่าๆๆๆ!”

ทว่า...

ในวินาทีแห่งชัยชนะอันแสนยิ่งใหญ่นั้นเอง...

ควันจากเตาถ่านที่ยังมอดไม่หมด พลันลอยมาเตะจมูกมะลิเข้าอย่างจัง!

ฟุดฟิด... ฟุดฟิด...

จมูกรั้นของมะลิกระตุกยิกๆ ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยว นางอ้าปากกว้าง สูดลมหายใจเข้าลึก...

“ฮัด... ฮัด... ฮัดเชิ่ววววววววววววววววววววววววว!!”

มะลิจามเสียงดังสนั่นลั่นห้องครัว!

พริบตานั้นเอง!

เปรี๊ยะ! ซ่าาาาาาาาาา! วิ้ง... วูบ!

ไอหมอกมังกรทองเก้าเล็บที่ลอยตระหง่าน พลันเกิดอาการ “ภาพกระตุก (Camera Filter Glitch)” วูบวาบสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง!

วิ้ง! กลายเป็น มังกรทองโบราณ!

วูบ! กลายเป็น สาวแว่นหนาเตอะ สวมเสื้อยืดคอกระเช้าสีส้ม กางเกงขาสั้นลายเป็ด ยืนเกาพุง!

วิ้ง! สลับกลับมาเป็น มังกรทอง!

วูบ! สลับไปเป็น สาวเสื้อยืดคอกระเช้า!

ภาพมายากะพริบถี่ๆ ติดๆ ดับๆ ปานหลอดไฟนีออนสายไฟขาด!

ยมทูตหมายเลข 7 ยกสองมือกุมขมับที่พันผ้าก๊อซ กรีดร้องโหยหวนลั่นห้องครัว:

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก! ฟิลเตอร์หลุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

ยมทูตชี้หน้านางตัวสั่นพั่บๆ: “นังหนูมะลิ! บั๊กกล้องสดโผล่แล้วโว้ยยยยยย! อาการแบบนี้ขืนวันงานเจ้าเผลอไอ เผลอจาม หรือสะอึกขึ้นมา... ภาพสาวเสื้อยืดคอกระเช้าลายเป็ดมิโผล่หราประจานกลางสภาเซียนเก้าชั้นฟ้าหรอกเรอะ! หัวหลุดคู่แน่คราวนี้!!”

มะลิหน้าซีดเผือด รีบเอามือตะปบปาก กัดฟันแน่นจนไอหมอกค่อยๆ ดับวูบลง

“แฮะๆ... ปัญหาเรื่องความเสถียรของแอปพลิเคชันค่ะคุณพี่ยม!” มะลิเหงื่อตกพลั่ก “สงสัยใส่แป้งสาลีทิพย์น้อยไป ตัวยาเลยล็อกพิกเซลไม่อยู่! เดี๋ยวหนูเติมนมแพะเคี่ยวกับน้ำตาลอ้อยเพิ่มความเหนียวแน่น เพื่อล็อกฟิลเตอร์ให้อยู่ทนทานระดับ Water-Proof แปดชั่วโมงไปเลยค่ะ!”

มะลิตั้งเตากวนยาเพิ่มทันควัน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสวดมนต์ของยมทูตที่แทบจะเป็นบ้า!

ยามโพล้เพล้ (ประมาณ 18.00 น. ของวันที่สาม... คืนสุดท้ายก่อนวันงาน) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้า

วันเวลาสามวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วปานติดปีกบิน...

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มทองเริ่มลับขอบฟ้าเก้าชั้นฟ้า เมฆาสวรรค์ค่อยๆ ถูกความมืดมิดกลืนกิน

มะลิยืนเกาะราวระเบียงหยก มองทอดสายตาออกไปสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ โดยมีเวินเชียนฟานยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง สองแขนแกร่งโอบรัดเอวนางไว้แน่นหนา คางสากเกยอยู่บนไหล่บางของนางอย่างรักใคร่

ในอกเสื้อของมะลิ... มีขวด ‘โอสถฟิลเตอร์ลวงตาขวดอัปเกรด (ล็อกพิกเซลแน่นหนา)’ ซ่อนอยู่อย่างปลอดภัย

ทว่า... ในวินาทีอันแสนสงบเงียบนั้นเอง!

ฟิ้วววววววววววววว... ครืนนนนนนนนนนน!

สายลมหนาวเหน็บอันผิดแผก ที่มิใช่ลมสวรรค์ พลันพัดกรรโชกผ่านระเบียงหยกขาวอย่างรุนแรง!

กลิ่นไอควันกำมะถันเดือดพล่าน ผสานกับกลิ่นอายแห่งความตายและเปลวเพลิงโลกันตร์อันเย็นเยียบ ลอยโชยมาแตะปลายจมูกของคนทั้งสองอย่างจัง!

วูบบบบบบบบบบบบ!

ณ ขอบฟ้าไกลโพ้นทางทิศใต้ของเก้าชั้นฟ้า...

มวลเมฆาสีขาวบริสุทธิ์ พลันถูกย้อมกลายเป็น ‘ริ้วเมฆาสีแดงเพลิงโลกันตร์และหมอกสีม่วงทมิฬ’ กว้างใหญ่ไพศาลนับแสนลี้! ริ้วเพลิงโลกันตร์เดือดพล่านประหนึ่งทะเลเพลิงลอยฟ้า ค่อยๆ เคลื่อนตัวคืบคลานเข้าปิดล้อมประตูด้านนอกของสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างเงียบเชียบและน่าสะพรึงกลัว!

ตึง... ตึง... ตึง...

เสียงกลองศึกโลกันตร์แผ่วเบาแต่หนักหน่วงสะเทือนเลื่อนลั่น ดังแว่วมาตามกระแสลม...

กองทัพวิญญาณและขุนพลนรกแปดแสนนายของ ‘พญายมราช’... ยาตราทัพมาถึงประตูสวรรค์แล้ว!

ชิ้ง!

เวินเชียนฟานหรี่ตาคมกริบลงทันควัน สัญชาตญาณพญามัจจุราชสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสงครามล้างสามภพ! มือหนาดันกระบี่มัจจุราชออกจากฝักหนึ่งข้อนิ้ว คลื่นปราณเหมันต์ทมิฬแผ่พุ่งออกมาเสียดแทงอากาศ ชินอ๋องกระชับร่างมะลิแนบอก สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยด้วยความเด็ดขาดสะท้านฟ้าดิน:

“มีกองทัพมืดกำลังปิดล้อมสวรรค์... พรุ่งนี้ในพิธี เจ้าต้องอยู่เคียงข้างข้า ห้ามห่างกายข้าแม้แต่ก้าวเดียว ยอดดวงใจของข้า”

และ ณ มุมมืดหลังเสาหินระเบียง...

‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่แอบดูอยู่...

เมื่อเห็นริ้วหมอกเพลิงโลกันตร์แปดแสนลี้ของเจ้านายตนเอง...

ลูกตาสองข้างของยมทูตพลันเบิกกว้างจนแทบจะถลนหลุดจากเบ้า! ขนหัวลุกชันชี้ฟ้าทะลุผ้าก๊อซ! ปากสั่นพั่บๆ ทรุดตัวลงกุมขมับแนบพื้น:

(ท่านพญายมราชยกทัพมาจริงๆ ด้วยยยยยยยยยยยยยยยย!!)

ยมทูตกรีดร้องในหัวจนเส้นเลือดในกะโหลกแทบระเบิด: (ข้างหน้าคือกระจกสแกนกรรม 8K ส่องวิญญาณ... ข้างหลังคือกองทัพนรกแปดแสนนายพร้อมถล่มสวรรค์! กูตายแน่ๆ คราวนี้ ไม่รอดแน่โว้ยยยยยยยยยย!!)