LOGINณ มิตินรกภูมิ ก้นบึ้งแห่งวัฏสงสารสามภพ (The Underworld Realm)
ครืนนนนนนนนนนนนน! บึ้มมมมมมมมมมม!
เปลวเพลิงโลกันตร์สีแดงชาดและสีม่วงทมิฬลุกโชนเสียดฟ้า ควันกำมะถันเดือดพล่านคลุ้งไปทั่วนภา เสียงเดือดปุดๆ ของน้ำทองแดงในกระทะทองแดงนับล้านใบดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านนรก
ใจกลางห้องโถงพิพากษาสูงสุด... บนบัลลังก์ศิลาทมิฬอันน่าเกรงขาม
ร่างมหึมาสูงตระหง่านเกือบสามวาของ ‘พญายมราช’ จอมราชันผู้ปกครองนรกภูมิสูงสุด (Big Boss ตัวจริงแห่งความตาย) กำลังนั่งทอดสายตาอันดุดันน่าสะพรึงกลัว หนวดเคราสีแดงเพลิงลุกไหม้เป็นเปลวไฟ รัศมีความตายแผ่สะกดข่มวิญญาณจนเหล่าขุนพลยมบาลและเสมียนนรกยืนตัวสั่นงันงก
บนโต๊ะศิลาเบื้องหน้า... ‘สมุดบัญชีเกิดดับแห่งสามภพฉบับสมบูรณ์’ เล่มยักษ์กำลังกางเปิดอยู่
ทว่า...
ติ๊ดดดด! ติ๊ดดดด! ติ๊ดดดดดดดดดดด!!
แสงสีแดงกะพริบถี่ๆ ดั่งสัญญาณไฟไซเรนฉุกเฉิน (Red Alert) พลันสว่างวาบขึ้นมาจากหน้าบัญชีวิญญาณ!
ตัวอักษรชื่อของ ‘ซูเหมย (ผู้มีชะตากรรมแท้จริงพัวพันกับสายเลือดองค์หญิงเก้าเซวียนหยวนเหมยแห่งบูรพา)’ ซึ่งเดิมทีมีชะตาบันทึกไว้ว่าถึงฆาตสิ้นอายุขัยในแดนมนุษย์ไปแล้ว... บัดนี้ ตัวอักษรสีทองเกิดการบิดเบี้ยว แตกร้าวกลายเป็นสีเลือด คลื่นพลังกรรมปั่นป่วนผันผวนรุนแรงปานแผ่นดินไหว!
“รายงานท่านพญายมราชขอรับ!” เสมียนนรกหน้าซีดเผือด คลานเข่าเข้ามากราบแทบเท้า “บัญชีวิญญาณเกิดการบิดเบือนรหัสแดงขั้นวิกฤต! ดวงวิญญาณในร่างมนุษย์ของซูเหมยที่เดิมทีมีกำหนดหมดอายุขัยไปแล้ว จู่ๆ ข้อมูลชะตากรรมกลับเกิดความแปรปรวนระดับมหาจักรวาล! บัดนี้สภาสวรรค์กำลังจะจัดพิธีสถาปนานางขึ้นสู่ตำแหน่งมหาเทวีมังกรเก้าชั้นฟ้า! หากนางก้าวขึ้นรับตำแหน่งและเข้าพิธีส่องแว่นแก้วกระจกสวรรค์... อาคมเทวะจะฉีกกระชากกฎแห่งกรรม วัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดของสามภพจะล่มสลาย ระบบบัญชีวิญญาณของนรกภูมิจะพังพินาศหมดสิ้นขอรับ!”
พญายมราชขมวดคิ้วเพลิง สุรเสียงคำรามก้องสะท้านพิภพ: “แล้วเจ้าหน้าที่คุมบัญชีเขตนั้นไปมุดหัวอยู่ที่ใด?! เหตุใดปล่อยให้เรื่องบานปลายถึงเพียงนี้!”
“ก... กราบทูลขอรับ!” ขุนพลยมบาลก้าวออกมารายงาน สองมือประคองถาดหิน “พวกเราพบเศษเสี้ยว ‘พัดเวทมนตร์นรก’ ของยมทูตหมายเลข 7 ตกอยู่รอยต่อมิติ สภาพหักสะบั้นสองท่อนด้วยพลังสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งเก้าชั้นฟ้าขอรับ!”
“ว่าอย่างไรนะ?!” ดวงตาพญายมราชลุกโชนเป็นเพลิงผลาญ “พัดหักด้วยสายฟ้าสวรรค์รึ?! นำ ‘กระจกส่องภพสะท้อนวิญญาณ’ ออกมาดูเดี๋ยวนี้!”
วูบบบบบบบบบบบบ!
ผิวน้ำหมึกสีดำในกระจกส่องภพกระเพื่อมไหว ก่อนจะฉายภาพมิติแดนสวรรค์เบื้องบนขึ้นมาแบบคมชัดแจ่มแจ้งระดับ 4K!
ทว่า... ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของพญายมราชและเหล่าขุนพลนรก...
กลับเป็นภาพของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’!
ในสภาพสุดแสนจะรันทดและน่าเวทนา! ศีรษะถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวโชกเลือดจนผมชี้โด่เด่ เสื้อผ้าขาดวิ่น สองมือถือถาดชามน้ำเต้าหู้และจานปาท่องโก๋ เดินก้มหัวกิ๊กก๊อก ตัวสั่นพั่บๆ สลับกับกวาดขี้เถ้าและเช็ดโต๊ะรับใช้ตามหลังมะลิและเหล่าเซียนสวรรค์!
กริบ...
ทั่วทั้งตำหนักพิพากษาสูงสุดตกอยู่ในความเงียบงันระดับมหาเอกภพหยุดหมุน...
เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!
พญายมราชตบฝ่ามือลงบนโต๊ะศิลาทมิฬดังสนั่นลั่นนรก โต๊ะศิลาหนาสามศอกแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผงในพริบตาเดียว! เส้นเลือดที่ขมับสองข้างปูดโปนเต้นตุบๆ หนวดเคราเพลิงลุกโชนสูงสิบวาด้วยเพลิงพิโรธระดับล้างสามภพ!
“บังอาจนัก!! ไอ้พวกเซียนหน้าเหม็นแห่งเก้าชั้นฟ้า!!”
พญายมราชผุดลุกขึ้นยืน แผดสุรเสียงก้องกัมปนาทจนกระทะทองแดงสั่นสะเทือน น้ำทองแดงกระฉอกท่วมฝั่ง!
“ส่งทัพเรือรบลงไปทำร้ายเจ้าหน้าที่ของข้าจนพัดหักไม่พอ... ยังกล้าลักพาตัวยมทูตแห่งนรกภูมิไปเป็นเชลยศึก! บังคับใช้แรงงานทาสยกถาดน้ำชา กวาดขี้เถ้า ประจานความอัปยศกลางสภาสวรรค์! ซ้ำยังก้าวก่ายกฎแห่งกรรม บังอาจจะเอาดวงวิญญาณมนุษย์ที่หมดอายุขัยไปเล่นตลกสถาปนาเป็นมหาเทวีเพื่อท้าทายอำนาจข้า!”
พญายมราชชี้ตรีศูลเพลิงขึ้นฟ้า ดวงตาแดงก่ำดั่งลูกไฟบรรลัยกัลป์ สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดสะท้านจักรวาล:
“ถ่ายทอดโองการเพลิงโลกันตร์ของข้า! ระดม ‘กองทัพวิญญาณและขุนพลนรกแปดแสนนาย’ เต็มอัตราศึก! ตีกลองศึกโลกันตร์ เคลื่อนทัพปิดล้อมประตูสวรรค์เก้าชั้นฟ้า! ข้าจะบุกขึ้นไปช่วยลูกน้องของข้า... และถล่มสวรรค์ให้ราบเป็นหน้ากลองด้วยมือของข้าเองเดี๋ยวนี้โว้ยยยยยยย!!”
“น้อมรับบัญชาพญายมราช!!” เหล่าขุนพลยมบาลนับหมื่นแผดเสียงขานรับจนมิตินรกสะเทือนเลื่อนลั่น!
ตัดกลับมาที่... แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า
ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.30 น.) ณ ลานหน้าห้องรับรอง พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว
มะลิที่เพิ่งแถเรื่องกลัวรังสีอาคมจนธาตุไฟแตกซ่าน ยืนถอนหายใจยาวอยู่ในอ้อมกอดของเวินเชียนฟาน มือหนาของชินอ๋องยังคงลูบหลังปลอบประโลมภรรยาอย่างอ่อนโยน
ทว่า...
แคว๊กกกก! ปู๊นนนนนนนนน! ปังๆๆๆๆๆ!
เสียงแตรสวรรค์และเสียงฆ้องเทวะดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆา!
ขบวนเกียรติยศเทวะในชุดเกราะสีขาวขลิบทองคำนับร้อยนาย เหาะเหินแหวกม่านหมอกลงมาเทียบท่าหน้าพระตำหนักลอยฟ้า นำขบวนโดย ‘มหาปราชญ์เคราขาว’ ผู้ซึ่งยามนี้หนวดเคราเปรอะไปด้วยคราบนมข้นหวานและงาดำจากการซดน้ำเต้าหู้เมื่อเช้า!
ในสองมือของมหาปราชญ์... กำลังประคอง ‘พระราชโองการมงคลสมรสเทวะ’ แผ่นทองคำแท้ประกายรุ้งเจิดจ้า!
“ยินดีด้วยพะยะค่ะพระชายาและท่านชินอ๋อง!” มหาปราชญ์เคราขาวยิ้มแป้นฟันขาวจนเคราสั่น “มหาเทพทรงมีพระเมตตาเปี่ยมล้น กำหนดฤกษ์มงคลแห่งสามภพ จัด ‘มหาพิธีวิวาห์เทวะสะท้านสามภพ’ บนยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างสมพระเกียรติ ในอีก ‘สามวันข้างหน้า’ พะยะค่ะ!”
มะลิ: “...!!”
“และตามกฎมณเฑียรบาลดึกดำบรรพ์...” มหาปราชญ์ยิ้มแป้นรายงานต่ออย่างภาคภูมิใจ “ในยามเช้าตรู่ก่อนเริ่มพิธีวิวาห์ พระชายาจะต้องเสด็จไปยืนส่อง ‘แว่นแก้วกระจกส่องวิญญาณบรรพกาล’ ต่อหน้ามหาเทพ สภาเซียน และทวยเทพทั้งสามภพ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์แห่งสายเลือดมังกรเก้าเล็บอย่างเป็นทางการพะยะค่ะ!”
มะลิกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก! สองมือที่ยื่นออกไปรับแผ่นทองคำสั่นพั่บๆ สั่นระริกดั่งเจ้าเข้า!
“ข... ขอบพระทัยค่ะคุณตาเคราขาว...” มะลิฝืนฉีกยิ้มแห้งๆ ที่บิดเบี้ยวที่สุดในชีวิต “สามวัน... แหะๆ สามวันนี่เร็วทันใจวัยรุ่นดีจังเลยนะคะ...”
เวินเชียนฟานปรายตามองแผ่นพระราชโองการทองคำ แววตาคมกริบเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก คลื่นรังสีปราณเหมันต์ทมิฬแผ่ออกมาเบาๆ กดดันจนมหาปราชญ์เคราขาวถึงกับขนลุกซู่ รีบก้มหัวประสานมือ:
“ข... ข้าพระองค์ขอตัวกลับไปจัดเตรียมสถานที่ก่อนนะพะยะค่ะ!” ว่าแล้วมหาปราชญ์ก็รีบสะบัดก้นเหาะหนีกลับตำหนักหลวงอย่างไวปานสายฟ้าแลบ!
ยามซื่อ (ประมาณ 10.00 น.) ณ ห้องหนังสือส่วนตัว พระตำหนักลอยฟ้า
หลังจากชินอ๋องขอตัวออกไปตรวจตราแนวค่ายกลและระบบความปลอดภัยรอบพระตำหนักลอยฟ้าชั่วคราว...
ปัง! ปัง! ปัง!
มะลิรีบพุ่งไปลงกลอนประตูหน้าต่างสามชั้นอย่างแน่นหนา! ก่อนจะหันขวับกลับมา กระชากคอเสื้อเซียนฝึกหัดของ ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ที่กำลังยืนตัวลั่นอยู่ข้างเสา ดึงเข้ามาเขย่ารัวๆ ปานเครื่องซักผ้าปั่นแห้ง!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด! สามวันโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!”
มะลิตะโกนส่งกระแสจิตแผดเสียงลั่นกะโหลกยมทูตจนวิญญาณแทบหลุดลอย!
(สามวัน! เหลือเวลาอีกแค่สามวันเท่านั้นไอ้พี่ยมทูต! คิดหาทางแก้สิโว้ยยยยย! ขืนวันงานกระจกนั่นส่องลงมา เห็นร่างสาวเสื้อยืดคอกระเช้า กางเกงขาสั้นสีส้ม นั่งซดมาม่าดูซีรีส์กลางสภาเซียน... กูได้โดนสายฟ้าแปดหมื่นล้านโวลต์เป่ากบาลแยกเป็นผงแน่! คิดสิ คิดดดดดดดดด!)
ยมทูตหมายเลข 7 ถูกเขย่าจนผ้าก๊อซรอบหัวหลุดลุ่ย ตาเหลือกเป็นเลขแปด กัดฟันส่งกระแสจิตตอบโต้ทั้งน้ำตา:
(จะให้ข้าคิดอะไรล่ะนังหนู! ข้าเป็นแค่ยมทูตระดับปฏิบัติการนะเว้ย! กระจกส่องวิญญาณนั่นสร้างจากศิลาปฐมกาล ทำลายไม่ได้ หลบเลี่ยงไม่ได้! ผัวเจ้าก็เสนอแต่จะถือกระบี่ไปฟันลูกเดียว ขืนผัวเจ้าไปแตะค่ายกลสวรรค์แตก ความลับก็แตกโพละอยู่ดี!)
มะลิปล่อยคอเสื้อยมทูต ทรุดตัวลงนั่งกุมขมับบนเก้าอี้ไม้ กัดเล็บรัวๆ ปากพึมพำตาลอย สมอง 5G ของอดีตฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ และบิวตี้บล็อกเกอร์ปี 2026 ทำการหมุนเคี่ยวกรำด้วยความเร็วแสงระดับจักรวาล!
“เครื่องสแกนกรรม 8K... สแกนทะลุเนื้อหนัง... ฉายภาพจิตวิญญาณดั้งเดิม...” มะลิพึมพำ แววตาสีน้ำตาลเริ่มสว่างวาบขึ้นทีละนิด
ทันใดนั้นเอง!
เป๊าะ!
มะลิตบเข่าฉาด สองตาเบิกกว้าง ลุกพรวดขึ้นยืนเท้าสะเอวบนเก้าอี้ ฉีกยิ้มกริ่มระดับตัวแม่สายบิวตี้!
(คิดออกแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!)
ยมทูตสะดุ้งโหยง: (ค... คิดอะไรออก นังหนูอย่าบอกนะว่าจะวางยาพิษมหาเทพ?!)
(บ้านมึงสิยะ!) มะลิส่งกระแสจิตสวนทันควัน (ฟังนะคุณพี่ยมทูต! ในเมื่อไอ้กระจกสวรรค์นั่นมันทำงานเหมือน ‘กล้องมือถือความละเอียดสูง 8K’ ที่พร้อมจะซูมเห็นรูขุมขนและเนื้อในวิญญาณ... ในโลกปี 2026 เวลาพวกผู้หญิงหน้าสด มีสิว หน้าพัง แต่ต้องเปิดกล้องไลฟ์สด พวกเราแก้ปัญหากันยังไงคะ?!)
ยมทูตเอียงคอ ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก: (แก้... แก้ยังไงวะ? สวดมนต์เรอะ?)
(สวดมนต์พ่องสิคะ!) มะลิเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ (พวกเราก็ใช้ ‘ศาสตร์เมคอัพโบกคอนซีลเลอร์พอกรองพื้นหนาแปดชั้น ผสานฟิลเตอร์ไอจีระดับจักรวาล’ ไงล่ะคะคุณพี่!!)
กริบ...
ยมทูตหมายเลข 7: “...” (อ้าปากค้าง ตาถลน เส้นเลือดในตาแทบแตก)
(ม... เมคอัพวิญญาณ?! โบกฟิลเตอร์ไอจีลวงตากล้อง 8K เนี่ยนะ?!) ยมทูตกรีดร้องในหัว (นังหนู! เจ้าบ้าไปแล้วเรอะ! ดวงวิญญาณมันไม่ใช่ใบหน้าคนนะเว้ย จะเอาแป้งพัฟกับบีบีครีมที่ไหนมาโบกพอกวิญญาณได้วะ!)
(ทำได้สิคะ! ถ้าเราประยุกต์ศาสตร์ข้ามมิติ!) มะลิตาวาววับ อธิบายตรรกะสุดกาวอย่างฉะฉาน
(ฟังหนูนะคุณพี่ยม! เราต้องปรุง ‘โอสถฟิลเตอร์ลวงตา (The Soul Filter Potion)’ ขึ้นมา! เอาสมุนไพรอำพรางวิญญาณ แป้งสาลีทิพย์ น้ำตาลอ้อยเคี่ยว และไอเวทมนตร์ลวงตาของพี่ มาเคี่ยวรวมกันในกระทะทองคำ! พอหนูดื่มเข้าไป ให้ตัวยาแผ่ไอหมอกสีทองคำหนาเตอะ เคลือบฉาบดวงวิญญาณสาวปี 2026 ของหนูไว้ แล้วดัดรูปทรงไอหมอกให้กลายเป็นรูปมังกรทองเก้าเล็บ!)
มะลิขยิบตาข้างหนึ่ง: (พอกระจก 8K ยิงแสงเลเซอร์สแกนลงมา... แทนที่จะเห็นสาวเสื้อยืดคอกระเช้า มันก็จะเจอกับ ‘ฟิลเตอร์มังกรทอง 8K’ ลวงตาเครื่องสแกนไปเต็มๆ ไงคะ! นี่มันกลยุทธ์บิวตี้บล็อกเกอร์ลวงโลกชัดๆ!)
ยมทูตหมายเลข 7 ยืนนิ่งค้าง สมองยมทูตเกิดอาการช็อตฟีล Short-Circuit ระเบิดตูมตามระดับเก้าสิบเก้าชั้นฟ้า!
(เชี่ยเอ๊ยยยย...) ยมทูตยกสองมือกุมขมับที่พันผ้าก๊อซ เหงื่อกาฬไหลพราก (ตรรกะกาวระดับทำลายล้างจักรวาล! ปรุงโอสถฟิลเตอร์ไอจีเคลือบวิญญาณหลอกกระจกสวรรค์... เกิดมาสามพันปี ข้าไม่เคยได้ยินแผนการบ้าบอคอแตกขนาดนี้มาก่อนเลยโว้ย!)
(แล้วพี่มีทางเลือกอื่นไหมล่ะคะคุณพี่ยมทูต?!) มะลิยื่นหน้าเข้าไปจ้องเขม็ง (ถ้าไม่ทำตามนี้ วันงานโป๊ะแตก หนูโดนจับ พี่ยังไงก็โดนลากไปต้มยำในกระทะทองแดงด้วยกันอยู่ดี!)
ยมทูตสะอึก กัดฟันกรอดด้วยความจำนน: (ก็ได้วะ! ข้าจะยอมแอบไปขโมย ‘หญ้าอำพรางวิญญาณหมื่นปี’ จากสวนสมุนไพรสวรรค์มาช่วยเจ้าปรุงโอสถฟิลเตอร์นี่ดูสักตั้ง! เตรียมกระทะทองคำไว้ให้ดีล่ะนังหนู!)
ยามจื่อ (ประมาณ 01.30 น. กลางดึกสงัดของคืนวันประกาศข่าวดี) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นใต้แสงจันทร์กระจ่าง...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นและห่อหุ้มด้วยพรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่ม...พรึ่บ!“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา!!”มะลิผุดลุกขึ้นนั่งพรวดพราก ผ้าห่มแพรไหมหลุดลุ่ย สองมือพุ่งเข้าเขย่าแขนสามีข้างกายรัวๆ ประหนึ่งเครื่องปั่นน้ำผลไม้เบอร์แรงสุด! สองตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความทรมานใจระดับจักรวาลล่มสลาย!เวินเชียนฟานที่กำลังนอนหลับสนิท สะดุ้งลืมตาโพลงตื่นเต็มร้อยในเสี้ยววินาที! สัญชาตญาณพญามัจจุราชทำงานฉับพลัน ชินอ๋องตวัดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ละล่ำละลักถามด้วยความร้อนรน:“มะลิ! เป็นอันใดไป?! เจ็บท้องรึ ปวดตรงไหน มีศัตรูบุกมาใช่หรือไม่?!”“ไม่มีศัตรูค่ะคุณพี่! แต่หนู... หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลตค่ะ!” มะลิแผดเสียงออดอ้อนทั้งน้ำตา “แล้วก็ขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มๆ ราดพริกหม่าล่าสูตรเผ็ดลิ้นชาด้วยค่ะ! มันอยากกินจ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น.) ณ ท้องพระโรงหลวง วังหลวงแคว้นต้าซิงกลิ่นกำยานหอมกรุ่นคละคลุ้ง ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นไอกระดาษฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกดั่งเทือกเขาหิมาลัยบนโต๊ะทรงงานได้เลยแม้แต่น้อย‘ฮ่องเต้เวินเส้าหลิง’ ผู้ครองแผ่นดินต้าซิง กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง สภาพผมเผ้าชี้ฟูดั่งรังนกกระจอก ขอบตาดำคล้ำปานหมีแพนด้าอดนอนสามชาติ พระหัตถ์สั่นระริกขณะจรดพู่กันเซ็นฎีกาเล่มที่สามร้อยห้าสิบของเช้าตรู่วันนี้“บัดซบแท้ๆ... เจิ้นเป็นโอรสสวรรค์ หรือเป็นวัวเป็นควายเทียมเกวียนกันแน่วะเนี่ย!” ฮ่องเต้บ่นอุบอิบเสียงแหบแห้ง “ไอ้น้องชายตัวดีเวินเชียนฟาน... พากลุ่มเพื่อนไปบุกสวรรค์ถล่มนรก รบชนะกลับมาแทนที่จะมาช่วยพี่ชายว่าราชการ ดันอ้างว่าติดภารกิจ ‘เข้าหอบำรุงกำลังกับเมีย’ ปล่อยให้เจิ้นนั่งหลังขดหลังแข็งเซ็นงบประมาณซ่อมท่อระบายน้ำเมืองหลวงอยู่คนเดียว!”ในจังหวะนั้นเอง...โครมมมมม! ปังงงงง!“ฝ่าบาทททททททททททท! แย่แล้วพะยะค่ะ! เอ๊ย... ดียิ่งแล้วพะยะค่ะ!!”‘หัวหน้าขันทีหลี่&
ยามเฉิน (ประมาณ 09.00 น.) ณ ห้องทรงงานส่วนตัว วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงแสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร บรรยากาศภายในวังชินอ๋องกลับคืนสู่ความสงบสุขและความมั่งคั่งอันคุ้นเคย หลังจากการเดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์พร้อมหีบสมบัติทองคำสิบห้าใบทว่า... ความสงบสุขนี้ ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ ‘มะลิ’ พระชายาเอกผู้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะบัญชี!ตึง!มะลิตบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายร้านหมูกระทะสาขาใหญ่ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตถลึงมองสามีที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจสุดขีด:“คุณพี่ขา! นี่มันเวลางานนะคะ! ประธานบริษัทมานั่งเกาะแกะพนักงานออฟฟิศแบบนี้ได้อย่างไรกันคะเนี่ย?!” มะลิโวยวายเสียงอุบอิบเวินเชียนฟานในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชินอ๋องลุกขึ้นก้าวเข้ามาสวมกอดเอวคอดของนางจากด้านหลังอย่างหน้าตาเฉย คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง มุดซอกคอสูดดมความหอมกรุ่น ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดี:“งานบริหารกิจการสตรีทฟู้ดสามภพ...
ยามเหม่า (ประมาณ 06.30 น. รุ่งอรุณแห่งวันใหม่) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวแสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านลูกปัดแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้น... ‘มะลิ’ นอนคว่ำหน้าห่อร่างอยู่ในผ้าห่มแพรไหมผืนหนา สภาพสะบักสะบอม ปวดระบมไปทั้งเอวและสะโพก ดั่งเพิ่งผ่านศึกสงครามล้างโลกมาหมาดๆ สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์แทบจะตัดขาดการเชื่อมต่ออย่างถาวรส่วนทางด้าน ‘เวินเชียนฟาน’... ชินอ๋องในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอมปานได้กินโสมหมื่นปี! ชินอ๋องนั่งเท้าคางยิ้มพรายมองภรรยาตัวแสบที่นอนซมอยู่ข้างกาย มือหนายื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน“ตื่นได้แล้ว มะลิของข้า... แสงตะวันส่องฟ้าแล้วนะ” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบอย่างอารมณ์ดีมะลิค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย นางแยกเขี้ยวใส่สามีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด:“ตื่นอะไรล่ะคะคุณพี่! ตัวเองกินอิ่มนอนหลับหน้าตาผ่องใสเป็นยองใย... แต่หนูสิคะ กระดูกกร
ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.45 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น ลานพิธีเก้าชั้นฟ้าเหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!เสียงระฆังทองคำโบราณดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆาสวรรค์อีกครา ทว่าในครานี้... กลับมิใช่เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด และมิใช่เสียงระฆังที่ถูกขัดจังหวะด้วยหลุมดำแห่งความว่างเปล่า!ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคืนสู่สีครามสดใส แสงสุริยันสีทองคำสาดส่องอบอุ่น ละอองประกายทองคำแห่งมรรคาเตาไฟยังคงโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ชะโลมจิตวิญญาณบนยอดแท่นพิธี... สองร่างของคู่บ่าวสาวจัดแจงชุดมงคลที่เพิ่งผ่านศึกจักรวาลมาสดๆ ร้อนๆแผ่นหลังของเวินเชียนฟานที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมพิธีการตัวใหม่สีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำแท้ สง่างามดั่งพญามัจจุราชผู้ค้ำจุนฟ้าดิน มือหนากอบกุมมือน้อยของมะลิไว้แน่นหนา ปลายนิ้วสอดประสานไม่ยอมคลายแม้แต่เสี้ยววินาทีส่วนมะลิ... ชุดเจ้าสาวผ้าไหมสีแดงชาดแปดชั้นที่เคยถกขึ้นผูกเอว บัดนี้ถูกปล่อยชายกระโปรงลงมาทิ้งตัวอย่างประณีต มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งถูกนำกลับมาสวมบนศีรษะ แม้จะหนักอึ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น. รุ่งอรุณแห่งวันชี้ชะตา) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบฟิ้วววววววววววววว...สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่ายังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว รอยแตกร้าวสีดำทมิฬบนท้องฟ้าเหนือเก้าชั้นฟ้ายังคงอ้ากว้างราวกับรอยแผลเป็นเน่าเฟะขนาดยักษ์ คอยสูบกลืนแสงดาวและแสงสุริยันจนทั่วนภาเป็นสีเทาหม่น ทว่าบรรยากาศภายในระเบียงหยกขาวกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความหวังสองร่างในชุดมงคลสีแดงชาดและสีดำขลิบดิ้นทองคำก้าวออกมายืนเคียงข้างกัน...แผ่นหลังกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ ที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้บาดแผลสมานตัวแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวด้วยโอสถทิพย์และไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ ลมปราณเหมันต์ทมิฬในกายกลับมาหมุนเวียนกล้าแกร่ง มั่นคง และเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรน้ำแข็งมือหนาของชินอ๋องสอดประสานเข้ากับมือน้อยๆ ของมะลิ กอบกุมไว้แน่นหนา ปลายนิ้วแนบชิดไม่ยอมคลาย“คุณพี่... แผลที่หลังไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ?” มะลิเอียงคอถาม ดวงตากลมโตยังคงมีประกายห่วงใยเหลืออยู่ “อย่ามาเก๊กฟอร์มพระเอกซีรีส์เกาหลีนะคะ







