ตอนที่ 73

ท่ามกลางความมืดมิดแห่งสุริยุปราคาจักรวาล...

มหาเทพและพญายมราชถูกแรงสะท้อนพลังซัดกระเด็นทรุดฮวบลงบนพื้นหยก สองบอสใหญ่หมดสภาพ ลมปราณปั่นป่วนจนกระอักไอเพลิง!

‘พญาอสูรแห่งความว่างเปล่า (The Void Overlord)’ ร่างเงายักษ์เท่าขุนเขา ส่งเสียงขู่ฟ่ออันเยือกเย็น ปากหลุมดำมหึมากึ่งกลางร่างของมันเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวมืดมิด มันมองข้ามทหารสวรรค์และทัพนรกนับแสนนาย...

ทว่า คลื่นสัมผัสแห่งความว่างเปล่าของมัน กลับล็อคเป้าหมายตรงดิ่งไปยังร่างของ ‘มะลิ’ แต่เพียงผู้เดียว!

เพราะประกายไฟแห่งชีวิต ‘มรรคาเตาไฟ’ และ ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ ในตัวนาง คือสิ่งเดียวในมหาจักรวาลที่จะหลอมสมานและเผาผลาญความว่างเปล่าของมันได้!

เปรี๊ยะ! วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

ปากหลุมดำของพญาอสูรบีบอัดมวลความว่างเปล่าสีเทาจนเกิดประกายสายฟ้าสีดำทมิฬ ก่อนจะปลดปล่อย ‘ลำแสงกลืนกินมิติสีเทา (Void Annihilation Beam)’ ขนาดลำเท่าเสาหินยักษ์ พุ่งทะลวงแหวกม่านอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง ตรงดิ่งเข้าสู่กลางอกของมะลิหมายจะสลายวิญญาณนางให้สูญสิ้นในนัดเดียว!

คลื่นความกดดันมหาศาลกดทับจนแผ่นหินหยกยุบตัว ขาสองข้างของมะลิแข็งทื่อจากแรงสะกดมิติ!

“กรี๊ดดดดด! นังหนูหลบเร็วเข้า!!” ยมทูตหมายเลข 7 ตะโกนลั่นลานประลอง

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง!

ฟึ่บ!

เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเจ้าบ่าวสีดำขลิบดิ้นทองคำ พุ่งทะยานแหวกอากาศเข้ามาด้วยสัญชาตญาณรักเหนือชีวิต!

เวินเชียนฟานหันหลังให้ลำแสง โอบรัดร่างมะลิไว้ในอ้อมอกแน่นหนา เอาแผ่นหลังกว้างของตนเองเป็นโล่มนุษย์ต้านรับลำแสงสังหารไว้ตรงๆ!

“คุณพี่! อย่านะคะ!!” มะลิกรีดร้องสุดเสียง

ชินอ๋องกัดฟันกรอด ระเบิดปราณเหมันต์ทมิฬทั้งหมดในกายขึ้นมาสร้างเป็นเกราะน้ำแข็งศิลาทมิฬหนาสิบชั้นค้ำยันไว้!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ลำแสงสีเทาปะทะเข้ากับแผ่นหลังของชินอ๋องเต็มเหนี่ยว! เกราะปราณเหมันต์และเสื้อเกราะศิลาทมิฬแตกละเอียดเป็นผุยผง!

“อั่ก...!!”

เวินเชียนฟานกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต! เลือดสีแดงชาดร้อนผ่าวสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไหล่เสื้อชุดเจ้าสาวสีแดงทองของมะลิจนชุ่มโชก!

แผ่นดินหยกขาวยุบตัวลงเป็นหลุมลึก กระดูกทั่วร่างของชินอ๋องส่งเสียงลั่นสะท้าน ชินอ๋องทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง แต่สองแขนแกร่งยังคงกอดรัดเอวมะลิไว้แน่นหนา ไม่ยอมให้คลื่นทำลายล้างเล็ดลอดไปถึงตัวนางแม้แต่เสี้ยวเดียว!

“คุณพี่! คุณพี่เวิน! ฮือออออ!” มะลิสติแทบหลุด สองมือที่สั่นระริกประคองใบหน้าคมคายที่ขาวซีดเผือดของสามี น้ำตาไหลทะลักพรากๆ “เลือด... เลือดเต็มตัวคุณพี่เลย! ทำไมต้องเอาตัวมาบังให้หนูด้วยคะคุณพี่! ทำไมไม่หลบไป!”

เวินเชียนฟานฝืนยกยิ้มละมุนละไมที่มุมปากเปื้อนเลือด สุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบข้างหูนางอย่างแผ่วเบา:

“ข้าบอกเจ้าแล้ว... ตราบใดที่ข้ายังหายใจ... ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำร้ายเจ้า ยอดดวงใจของข้า...”

สิ้นสุรเสียง เปลือกตาของชินอ๋องก็ค่อยๆ ปิดลง ร่างสูงใหญ่หมดสติฟุบลงซบอกของนางทันที!

“คุณพี่... คุณพี่เวิน!!”

มะลิกรีดร้องเรียกชื่อสามี หัวใจของสาวฟรีแลนซ์ปี 2026 พลันแหลกสลายและระเบิดออกเป็นเพลิงพิโรธระดับล้างจักรวาล!

เลือดสดๆ ของบุรุษที่รักนางด้วยชีวิต ที่ย้อมเปรอะชุดเจ้าสาวของนาง... ได้จุดชนวนเพลิงโทสะในสายเลือดของนางจนทะลุขีดจำกัด!

เปรี๊ยะ... ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ดวงตากลมโตของมะลิแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีทองคำเจิดจ้าดั่งดวงสุริยัน! รังสี ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ ในกายปะทุเดือดพลุ่งพล่าน ลำแสงสีทองคำระเบิดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งเสาค้ำสวรรค์!

มะลิกำด้าม ‘กระทะทองคำมังกรแท้’ แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เปลวเพลิงสุริยันเก้าสีบริสุทธิ์ลุกโชนท่วมกระทะทองคำจนขยายขนาดใหญ่ขึ้นถึงสิบวา!

“กล้าทำร้ายผัวกูเหรอ... ไอ้เศษสวะอวกาศ!!”

มะลิแผดเสียงก้องสะท้านสามภพ ดีดตัวขึ้นสู่กลางอากาศ เหวี่ยงวงสวิงฟาดกระทะทองคำยักษ์สวนกลับเข้าใส่ใบหน้าหลุมดำของพญาอสูรสุดแรงเกิด!

ผัวะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เพลิงมรรคาเตาไฟและสายเลือดมังกรเก้าเล็บเผาผลาญความว่างเปล่าจนเกิดควันขาวพวยพุ่ง! พญาอสูร Void Overlord กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก ร่างเงายักษ์เซถอยร่นไปสิบก้าว ปากหลุมดำหดตัวลงชั่วคราว!

“จังหวะนี้แหละ!” มหาปราชญ์เคราขาวและพญายมราชกัดฟันรวมพลัง กางม่านค่ายกลแปดทิศกั้นขวางพญาอสูรไว้

“ถอยร่นก่อน! พาตัวท่านอ๋องและพระชายาถอยกลับเข้าเขตตำหนักลอยฟ้าเดี๋ยวนี้!” พญายมราชตะโกนสั่งการลั่นฟ้า

ทหารสวรรค์และขุนพลนรกช่วยกันลำเลียงคนเจ็บและคุ้มกันมะลิที่ประคองร่างชินอ๋อง ถอยร่นกลับเข้าสู่เขตพระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบเพื่อตั้งหลักชั่วคราว!

ยามค่ำ (ประมาณ 20.00 น.) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบ

ภายนอกหน้าต่าง... ท้องฟ้ายังคงมืดสนิทด้วยสุริยุปราคาจักรวาล สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่าพัดผ่านระเบียงหยกขาวเป็นระลอก

ทว่า ภายในห้องบรรทม... กลับมีแสงสว่างอบอุ่นสีส้มทองจากเตาถ่านดินเผาใบเล็กที่มะลิตั้งไว้ข้างตั่งเตียง

บนเตียงกว้าง... เวินเชียนฟานนอนทอดกายอยู่ แผ่นหลังกว้างและหน้าอกถูกพันด้วยผ้าไหมสีขาวสมานแผลอย่างประณีต เลือดสดๆ หยุดไหลแล้วด้วยโอสถทิพย์ ทว่าใบหน้าคมคายยังคงขาวซีดและหลับใหลไม่ได้สติ

มะลินั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง สองมือกุมมือหนาของสามีไว้แนบแก้ม น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของเขาหยดแล้วหยดเล่า

“ฮึก... คนบ้า...” มะลิสะอื้นเบาๆ “บอกให้หนูระวังตัว แต่ตัวเองดันเอาตัวมารับแทนจนเกือบตายเนี่ยนะ... ถ้าคุณพี่เป็นอะไรไป แล้วหนูจะอยู่กับใครล่ะคะ...”

มะลิปาดน้ำตา ค่อยๆ ปล่อยมือสามี นางลุกขึ้นเดินไปยังเตาถ่านเล็กข้างเตียง

บนเตาถ่าน... มีหม้อทองเหลืองใบเล็กกำลังเดือดปุดๆ ส่งควันสีขาวหอมกรุ่น กลิ่นหอมอันอบอุ่นของ ‘น้ำซุปกระดูกหมูทิพย์ตุ๋นขิงแก่’ ผสานเข้ากับกลิ่นอันแสนคุ้นเคยของ ‘เส้นบะหมี่ทอดกรอบดัดลอนหยิก’ ที่มะลิแอบนวดแป้งทอดเก็บไว้ในหีบเสบียงข้างเตา เพื่อทำเลียนแบบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในโลกเดิม

มะลิใช้ตะเกียบคนเส้นบะหมี่ในหม้อเบาๆ คอยประคองเปลวไฟในเตาไม่ให้มอดดับ

กริ๊ก...

เสียงขยับกายแผ่วเบาดังขึ้นจากบนเตียง!

มะลิหันขวับกลับไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความดีใจ

“คุณพี่!”

เวินเชียนฟานค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แววตาคมกริบที่เคยพร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัสจนสบประสานเข้ากับใบหน้าน่ารักของภรรยาที่ขอบตาบวมเป่งจากการร้องไห้

“เหมย... เอ๋อร์...” สุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเรียกแผ่วเบา

“คุณพี่ฟื้นแล้ว! ฮือออ อย่าเพิ่งขยับตัวนะคะ แผลที่หลังยังไม่แห้งดีเลย!” มะลิรีบปราดเข้าไปประคอง ช่วยจัดหมอนอิงให้เขานอนพิงหลังได้อย่างสบาย

เวินเชียนฟานมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของนาง มุมปากหยักลึกยกยิ้มละมุนละไมอย่างยากลำบาก มือหนาที่อ่อนแรงยกขึ้นลูบแก้มใสของนางแผ่วเบา:

“ข้าทำให้เจ้า... ต้องเสียน้ำตาอีกแล้วรึ ยอดดวงใจของข้า”

“ยังจะมีหน้ามาพูดอีกนะคะ!” มะลิค้อนขวับทั้งน้ำตา แต่ก็รีบจับมือเขาแนบแก้มแน่น “เกือบตายแล้วรู้ตัวไหมคะเนี่ย! คราวหน้าห้ามเอาตัวมารับดาบรับแสงเลเซอร์แทนหนูอีกเด็ดขาดเลยนะคะ สัญญาสิคะ!”

“หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้า... ข้าคงสัญญามิได้” ชินอ๋องตอบหน้าตาย แววตาคมคายทอดมองนางด้วยความรักหมดหัวใจ

“คุณพี่บ้า!” มะลิบ่นอุบอิบ ก่อนจะรีบหันไปยกชามกระเบื้องหยกที่ควันฉุยขึ้นมา “พักเรื่องเถียงไว้ก่อนค่ะ นี่ค่ะ... หนูต้มบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูทิพย์ร้อนๆ ไว้ให้ กินรองท้องเรียกเรี่ยวแรงก่อนนะคะ”

มะลิใช้ตะเกียบทองคำคีบเส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม เป่าลม ฟู่ๆ... ฟู่ๆ... จนคลายร้อน แล้วค่อยๆ ยื่นไปจ่อชิดริมฝีปากของเขา ดั่งที่เขาเคยปรนนิบัตินาง

เวินเชียนฟานมองชามบะหมี่ สลับกับมองแววตาห่วงใยของภรรยา อ๋องหนุ่มอ้าปากรับเส้นบะหมี่และซดน้ำซุปร้อนๆ เข้าคอดัง ซู้ดดดด...

ไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟและความหวานกลมกล่อมของน้ำซุป แผ่ซ่านเข้าสู่ลำคอและแล่นเข้าชะโลมชีพจรที่บอบช้ำ ช่วยฟื้นฟูลมปราณและขับไล่ไอเย็นแห่งความว่างเปล่าจนร่างกายของชินอ๋องค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง

มะลิคอยป้อนน้ำซุปและเส้นบะหมี่ให้เขาทีละคำอย่างตั้งใจและทะนุถนอม จนกระทั่งบะหมี่หมดเกลี้ยงชาม