ตอนที่ 74

ยามดึกสงัด (ประมาณ 22.30 น.) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบ

กริ๊ก...

เสียงช้อนกระเบื้องหยกกระทบก้นชามที่ว่างเปล่าดังขึ้นเบาๆ มะลิค่อยๆ วางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะข้างเตียง

ความเงียบงันอันลึกซึ้งพลันเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องบรรทมอีกครา...

ภายนอกหน้าต่าง ม่านหมอกแห่งความว่างเปล่ายังคงบดบังแสงดาว ทว่าภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยแสงสีส้มรำไรจากเตาถ่านดินเผาใบเล็ก เสียงก้อนถ่านปะทุเสียงดัง เปรี๊ยะ... เป็นจังหวะแผ่วเบา

เวินเชียนฟานที่เพิ่งได้รับไอน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์ช่วยฟื้นฟูลมปราณ นั่งพิงหมอนอิงอยู่บนเตียง ผิวพรรณเริ่มกลับมามีเลือดฝาด ชินอ๋องทอดสายตาคมกริบทอดมองหญิงสาวตรงหน้า...

มะลิมิได้ลุกไปไหน แต่นางกลับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง สองมือกุมประสานกันแน่นอยู่บนตักจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าน่ารักก้มต่ำจนคางแทบชิดอก ไหล่บางสั่นเทิ้มเบาๆ ดั่งกำลังแบกรับภูเขาทั้งลูกไว้ในอก

หมับ...

สัมผัสอันอบอุ่นและมั่นคงแตะลงบนหลังมือของนาง...

เวินเชียนฟานเอื้อมมือหนาที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่เข้ากุมมือที่สั่นระริกของนางไว้ สอดประสานปลายนิ้วเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด:

“เจ้ามีเรื่องอันใดในใจที่ยังมิได้บอกข้าอีกรึ... ยอดดวงใจของข้า?”

เพียงประโยคเดียว... สัมผัสเดียว...

มันกลับกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่พังทลายเขื่อนกั้นน้ำตาที่มะลิพยายามสะกดกลั้นมาตลอด 74 ตอนลงอย่างสิ้นเชิง!

ลงอย่างสิ้นเชิง!

แหมะ... แหมะ...

หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขาหยดแล้วหยดเล่า

มะลิสะอื้นฮักจนตัวโยน นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคมคายของสามี ขอบตาบวมเป่งแดงก่ำ ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก

“คุณพี่ขา... ฮึก...” มะลิสูดน้ำมูกเสียงดังฟืด พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต “หนู... หนูไม่อยากมีความลับกับคุณพี่อีกต่อไปแล้วค่ะ วินาทีที่คุณพี่เอาตัวมารับลำแสงสังหารแทนหนูจนเกือบตาย... หนูถึงได้รู้ว่า ถ้าหนูไม่พูดคืนนี้ แล้วถ้าพรุ่งนี้เราตายกันหมด... หนูคงต้องเสียใจไปตลอดกาลแน่ๆ ค่ะ!”

เวินเชียนฟานมิได้เอ่ยขัด ชินอ๋องเพียงแค่กระชับมือของนางแน่นขึ้น แววตาคมกริบนิ่งสงบดั่งผืนน้ำ ทอดมองนางอย่างอดทนเพื่อรอรับฟังทุกถ้อยคำ

มะลิสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเปลื้องผ้าความลับหมดเปลือก:

“ภาพในกระจกส่องวิญญาณ... มันคือความจริงทั้งหมดค่ะคุณพี่!”

มะลิรัวลิ้นเล่าทั้งน้ำตา:

“หนูไม่ได้มาจากยุคนี้... หนูมาจากอีกมิติหนึ่งที่เรียกว่า ‘โลกปี 2026’ โลกที่ไม่มีการฝึกปราณยุทธ์ ไม่มีกระบี่บิน ไม่มีมังกร ไม่มีเซียน... มีแต่วิทยาการ มีตึกระฟ้า มีรถไฟฟ้าวิ่งบนราง และมีผู้คนเป็นพันล้านที่ต้องแก่งแย่งแข่งขันกันเอาชีวิตรอดไปวันๆ!”

มะลิปาดน้ำตาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเจียมตัว:

“แล้วตัวหนู... ก็ไม่ได้มีชาติกำเนิดสูงส่งอะไรเลยค่ะคุณพี่ หนูไม่ใช่เจ้าหญิง หนูไม่ใช่เซวียนหยวนเหมย... และหนูก็ไม่ใช่ซูเหมยด้วย! หนูเป็นแค่วิญญาณคนธรรมดา เป็น ‘สาวฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์สายป่วน และนักล่าบุฟเฟต์’ หาเช้ากินค่ำ นั่งตัดต่อคลิปปั่นงานด่วนหน้าจอคอมฯ อดหลับอดนอนจนหัวฟู วันๆ กินแต่บะหมี่สำเร็จรูปถ้วยเดิมในห้องเช่าแคบๆ ตัวคนเดียว... ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีใครสนใจ...”

มะลิสะอื้นไห้จนไหล่สั่น สองมือบีบมือเขาแน่น:

“แล้วจู่ๆ... ยมทูตหมายเลข 7 ก็กระชากวิญญาณหนูลงไปในนรกผิดคน! พอนรกจะส่งหนูกลับ ร่างจริงของหนูที่โลกนู้นก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว พวกยมทูตกลัวความผิด เลยแอบลากวิญญาณหนูมายัดใส่ร่างอนุซูเหมยที่เพิ่งหมดลมหายใจ... เท่านั้นเองค่ะคุณพี่!”

มะลิก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดแหมะลงบนฟูกที่นอน ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาเขาอีก:

“หนู... หนูขอโทษนะคะคุณพี่... ที่หนูต้องหลอกคุณพี่มาตลอด... หนูไม่ได้ชื่อซูเหมย และไม่ได้ชื่อเซวียนหยวนเหมย...”

“...แล้วนามแท้จริงของเจ้า... คืออันใดรึ?” ชินอ๋องเอ่ยถามด้วยสุรเสียงทุ้มพร่า นุ่มนวลประหนึ่งสายลมใบไม้ผลิ

มะลิกัดริมฝีปากแน่น สะอื้นจนตัวสั่น:

“ชื่อจริงของหนู... คือ ‘มะลิ’ ค่ะคุณพี่...”

มะลิพูดเสียงสั่นเครือ:

“มะลิ... ที่เป็นชื่อของดอกไม้สีขาวริมรั้ว ดอกไม้ธรรมดาๆ ดอกเล็กๆ ที่ไม่มีราคาค่างวดอะไร... ไม่ได้เลอค่าเหมือนดอกโบตั๋น และไม่ได้สูงส่งเหมือนดอกบัวสวรรค์... เป็นแค่อีเฉิ่มที่ชื่อมะลิเท่านั้นเองค่ะคุณพี่...”

มะลิตัวสั่นงันงก นางหลับตาแน่น ก้มหน้าเตรียมใจรับความผิดหวัง... กลัวว่าเขาจะรังเกียจ กลัวว่าเขาจะปล่อยมือ...

ทว่า...

หมับ!

ก่อนที่หยาดน้ำตาเม็ดถัดไปจะร่วงหล่น... วงแขนแกร่งอันทรงพลังของเวินเชียนฟาน ก็ช้อนรวบร่างบางของนางขึ้นมาจากพื้น ดึงรั้งนางขึ้นมาบนเตียง แล้วโอบกอดนางไว้แนบอกแน่นหนาประหนึ่งจะหลอมรวมวิญญาณของนางเข้าสู่หัวใจของเขา!

“คุณพี่...!” มะลิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

สองมือหนาของชินอ๋องประคองใบหน้าน่ารักที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของนางขึ้นมาอย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มืออันอบอุ่นค่อยๆ บรรจงเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มใสให้อย่างทะนุถนอมที่สุดในชีวิต

ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้น... บัดนี้ไม่มีความโกรธแค้น ไม่มีความผิดหวัง และไม่มีความรังเกียจแม้แต่เศษเสี้ยวธุลี!

มีเพียงความรักอันบริสุทธิ์ ลึกซึ้ง มั่นคงดั่งขุนเขา และความเอ็นดูสุดหัวใจที่ทอดมองตรงมายังนาง

ชินอ๋องโน้มใบหน้าคมคายลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียน สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์เอ่ยกระซิบชิดริมใบหูของนาง ดังก้องกังวานไปถึงก้นบึ้งหัวใจ:

“สำหรับข้า... เจ้ามิใช่ซูเหมย และมิใช่เซวียนหยวนเหมย...”

เวินเชียนฟานสบตานางลึกซึ้ง ริมฝีปากหยักยกยิ้มละมุนละไม:

“เจ้าคือสตรีที่ยืนถือทัพพีชี้นิ้วด่าข้าในคลังเสบียง... เจ้าคือคนที่จุดเตาไฟให้ข้าในวันที่มืดมิดที่สุด... เจ้าคือคนที่มอบรสชาติอาหาร มอบเสียงหัวเราะ และมอบไออุ่นให้แก่ชีวิตที่เคยด้านชาดั่งน้ำแข็งของข้า...”

ชินอ๋องจุมพิตหน้าผากมนของนางอย่างหนักแน่น เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำทองคำที่สะท้านไปทั้งมหาจักรวาล:

“ไม่ว่าเจ้าจะมาจากปีใด... และไม่ว่าเจ้าจะเป็นดอกไม้ริมรั้วแห่งหนไหน... เจ้าคือภรรยาของข้า เจ้าคือดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของข้า...”

“...มะลิ”

ตึก... ตัก... ตึก... ตัก!!

เปรี๊ยะ!

เหมือนมีแสงสว่างวาบระเบิดขึ้นกลางหัวใจของมะลิ!

คำว่า “มะลิ” ที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของพญามัจจุราชผู้ยิ่งใหญ่... น้ำเสียงนั้นช่างนุ่มนวล ชัดเจน อบอุ่น และเปี่ยมล้นไปด้วยความรักแท้จริงที่ไม่มีสิ่งใดในโลกเทียบเคียงได้!

มันมิใช่คำเรียกตามตำแหน่งมหาเทวี... แต่มันคือการเรียก "ตัวตนแท้จริงของนาง"!

“ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ!!”

มะลิปล่อยโฮออกมาสุดเสียงอย่างไม่อายฟ้าดินอีกต่อไป! สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของสามีแน่น ซุกหน้าเข้ากับซอกคออุ่นของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความตื้นตันใจจนอกแทบระเบิด

“คุณพี่... ฮืออออออ! คุณพี่เรียกชื่อหนูแล้ว... ฮืออออ!”

เวินเชียนฟานยกยิ้มละมุน กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มือหนาลูบแผ่นหลังบางปลอบประโลม ชินอ๋องโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากอุ่นจัดประกบจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกของนางอย่างดูดดื่ม ลึกซึ้ง และอ่อนหวาน...

จุมพิตที่ปราศจากความลับ... จุมพิตที่ผูกพันดวงวิญญาณของสองภพชาติเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบชั่วนิรันดร์

มะลิหลับตาพริ้ม ตอบรับสัมผัสรักของเขาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี ในอ้อมกอดนี้... นางไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป แต่นางคือ ‘มะลิ’ ยอดดวงใจของเวินเชียนฟานตลอดกาล