FAZER LOGINยามเฉินต้นๆ (ประมาณ 07.30 น.) ณ ลานพิธีเก้าชั้นฟ้า ยอดสวรรค์สูงสุด
แคว๊กกกก! ปู๊นนนนนน! ตึงงงงง!
เสียงแตรสวรรค์และฆ้องมงคลเก้าชั้นฟ้าดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆา!
ทว่า... ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของเหล่าเซียนและผู้มาเยือนจากทั่วทั้งสามภพ กลับมิใช่งานวิวาห์เทวะอันเงียบสงบหรือการนั่งจิบน้ำค้างทิพย์ตามขนบโบราณแม้แต่น้อยนิด!
ลานหยกขาวอันกว้างใหญ่ไพศาลนับพันลี้ บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ‘มหกรรมโต๊ะจีนหมูกระทะไฮบริดสามภพ หนึ่งแสนโต๊ะ’ ที่ยาวเหยียดข้ามมิติตั้งแต่ขอบฟ้าทิศใต้จรดทิศเหนือ!
เตาหมูกระทะทองเหลืองสองช่องนับแสนเตาถูกจุดไฟแดงฉ่า ถ่านลมปราณเทวะปะทุเสียงดัง เปรี๊ยะๆ! ก้อนเนยสดแท้เกรดพรีเมียมละลายบนกระทะทองคำส่งเสียงดัง ซู่ซ่าาาาาาา! ควันสีส้มทองอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อแกะหมักพริกหม่าล่า กลิ่นเนื้อวัว A5 ลายหินอ่อนที่ส่งไขมันหยดติ๋งๆ และกลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูทิพย์สีขาวข้นคลั่ก... พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งม่านหมอกสวรรค์แห่งความหิวโหย!
บนโต๊ะกลมทุกตัว... มี ‘กิฟต์เซ็ตน้ำจิ้มสุกี้หม่าล่าสูตรพกพา 2026’ บรรจุขวดแก้วผูกโบแดงทองคำ และ ‘บัตรกำนัล VIP กินฟรีตลอดชีพ’ วางเรียงรายเป็นของชำร่วย โดยมี ‘อาชู’ ในชุดสาวใช้ผ้าไหมสีชมพูปักดิ้นทอง เดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบโต๊ะของชำร่วยอย่างกระตือรือร้น
และที่พิลึกกึกกือที่สุดในประวัติศาสตร์สามภพ... คือภาพของ ‘ทหารสวรรค์เกราะเงิน’ และ ‘ขุนพลนรกแปดแสนนายในชุดเกราะทมิฬผูกโบผ้าไหมสีแดงที่หัว’ กำลังนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน! มือหนึ่งถือทวน อีกมือถือตะเกียบทองคำ คอยคีบเนื้อ คอยซดน้ำซุป จิ้มน้ำจิ้มงาบดเคี้ยวตุ้ยๆ ปากมันแผล็บ แย่งลูกชิ้นกันอย่างสนิทสนมประหนึ่งสหายร่วมสาบาน!
“เฮ้ยยยย! ไอ้ขุนพลนรกหน้าผี!” นายกองสวรรค์ตวาดพลางแย่งคีบเนื้อ “เนื้อหมูสามชั้นหมักงาชิ้นนั้นข้าเล็งไว้ตั้งแต่ยังไม่พลิกด้านนะโว้ย!”
“หน็อยยย! ไอ้เซียนเคราหร็อมแหร็ม!” ขุนพลนรกสวนกลับพลางเอาตะเกียบเหล็กเคาะขอบหม้อดัง เป๊าะ! “ข้าเป็นคนเอาเนยสดไปทาเตาให้ เจ้าจะมาปาดหน้าเค้กทหารนรกได้เยี่ยงไร! แย่งชิ้นนี้ ข้าจะเอาพริกหม่าล่าหยอดตานะโว้ย!”
“ใจเย็นๆ กันสิวะพวกมึง!” ‘ยมทูตหมายเลข 7’ ในสภาพหัวยังพันผ้าก๊อซ สวมผ้ากันเปื้อนสีแดงทับเสื้อคลุมยมทูต วิ่งเหงื่อท่วมร่างทิพย์ ยกถาดเนื้อแกะย่างจานยักษ์วิ่งเสิร์ฟดั่งบ๋อยมืออาชีพ “อย่าเพิ่งวางมวยกัน! อาจารย์เตาไฟสั่งไว้ ใครก่อเรื่องตีกันในงานแต่ง จะโดนยึดบัตร VIP กินหมูกระทะฟรีตลอดชีพเดี๋ยวนี้!”
ข้างๆ โต๊ะเสบียงหลัก... ‘เจ้าส้มยักษ์’ (พยัคฆ์ทมิฬเก้าหาง) ที่ผูกโบผ้าไหมสีแดงขนาดยักษ์รอบคอ นอนพุงกระเพื่อมเอาคางเกยถังเนยสดแท้เกรดพรีเมียมถังเบ้อเร่อ หางเก้าเส้นสะบัดพัดลมเย็นฉ่ำให้แขกเหรื่อ ลิ้นยาวเลียปากแฉะๆ คอยแทะเศษเนื้อย่างที่อาชูแอบหย่อนลงมาให้อย่างสบายอารมณ์!
พอได้ยินคำว่า ‘ยึดบัตร VIP’... ทั้งทหารสวรรค์และทัพนรกถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบเก็บตะเกียบ ยิ้มแป้น คีบเนื้อแบ่งกันกินอย่างสงบเสงี่ยมทันควัน!
ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.00 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น
เหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!
เสียงระฆังทองคำดังกึกก้อง สะกดความวุ่นวายของโต๊ะจีนแสนหม้อจนเงียบกริบ!
เหนือยอดแท่นพิธี... ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ในฉลองพระองค์สีทองคำบริสุทธิ์ ประทับเคียงข้าง ‘พญายมราช’ ในชุดเกราะเพลิงโลกันตร์สีแดงชาด สองบอสใหญ่แห่งจักรวาลนั่งทำหน้าที่เป็นประธานและสักขีพยานในพิธีวิวาห์เทวะ แม้ในมือของพญายมราชจะยังแอบถือไม้เสียบเนื้อแกะย่างไว้ใต้โต๊ะก็ตาม!
ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างมั่นคงและสง่างาม
สองร่างของคู่บ่าวสาวก้าวขึ้นสู่บันไดหยกขาวทีละขั้น...
‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมพิธีการสีดำขลิบดิ้นทองคำแท้ ร่างสูงใหญ่กำยำผึ่งผายสง่างามดั่งเทพสงคราม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้ที่ติ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีทอดมองเพียงสตรีข้างกายด้วยความหวานเชื่อมจนน้ำผึ้งยังยอมพ่ายแพ้
ข้างกายของเขาคือ ‘มะลิ’ ในชุดวิวาห์มงคลสีแดงชาดแปดชั้น ปักดิ้นทองคำเป็นรูปพญามังกรคู่หงส์เพลิงสุดอลังการ มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งระยิบระยับขับเน้นดวงหน้าน่ารักสดใสให้เจิดจ้าตระการตา
มือหนาของชินอ๋องกุมมือเรียวสวยของนางไว้แนบแน่น สอดประสานปลายนิ้วไม่ยอมคลาย
“คุณพี่คะ...” มะลิแอบกระซิบข้างหูสามีพลางกลอกตามองฟ้า “กลิ่นหมูกระทะแสนหม้อหอมฟุ้งจนหนูหิวไส้กิ่วแล้วเนี่ย ไอ้พวกตัวดูดฝุ่นไร้หน้ามันจะโผล่มาจริงไหมคะเนี่ย?”
เวินเชียนฟานยกยิ้มละมุนละไม บีบมือน้อยของนางเบาๆ สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างมั่นคง:
“พวกมันหิวกระหายไออุ่นและรสชาติ... กลิ่นอาหารของเจ้าและพลังชีวิตสามภพที่รวมตัวกันหนาแน่นเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดในความว่างเปล่าจะต้านทานได้... เตรียมตัวให้ดี ยอดดวงใจของข้า”
“รับทราบค่ะคุณพี่!” มะลิขยิบตาข้างหนึ่ง มือซ้ายแอบคลำด้ามกระทะทองคำมังกรแท้ที่เหน็บซ่อนอยู่ใต้ชายกระโปรงแปดชั้นอย่างพร้อมบวก!
ณ กึ่งกลางแท่นพิธีหยกขาว
‘มหาปราชญ์เคราขาว’ ผู้ทำหน้าที่เป็นนายพิธี ก้าวออกมายืดอก ประคองคทาเทวะเก้าสวรรค์ขึ้นเหนือศีรษะ สูดลมหายใจลึก แผ่สุรเสียงก้องกังวานสะท้านไปทั่วทั้งสามภพ:
“ฤกษ์มงคลเบิกฟ้าดิน... สองดวงใจหลอมรวมเป็นหนึ่ง มรรคาเตาไฟและปราณเหมันต์ค้ำจุนจักรวาล!”
มหาปราชญ์ชี้คทาขึ้นฟ้า ตะโกนก้อง:
“บ่าวสาว... น้อมคำนับฟ้าดินเป็นปฐม—!”
มะลิและเวินเชียนฟานหันหน้าเข้าหากัน ประสานมือขึ้นระดับอก สบตากันด้วยความรักลึกซึ้ง กำลังจะค้อมกายลงคำนับตามธรรมเนียม...
ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งประวัติศาสตร์นั้นเอง!
เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... กึก!
เสียงดั่งกระจกแก้วจักรวาลลั่นเปรี๊ยะดังขึ้นเหนือกระหม่อม!
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!
เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะท้านมหาเอกภพ ปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย!
รอยแตกร้าวสีดำทมิฬยาวสิบลี้เหนือยอดเมฆาชั้นสูงสุด... พลันฉีกกระชากแยกออกจากกันกลายเป็น ‘หลุมดำมหึมาไร้ก้นบึ้ง (The Void Abyss)’ กว้างใหญ่ไพศาลหลายร้อยลี้!
วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!
คลื่นกระแทกแห่งความว่างเปล่าอันเย็นยะเยือกและไร้จิตวิญญาณ ซัดสาดลงมาดั่งคลื่นยักษ์สึนามิสีเทา!
พริบตาเดียว... ท้องฟ้าสีทองคำของสวรรค์ แสงสุริยัน และแสงดาวนับล้านดวง ถูกหลุมดำสูบกลืนหายวับไปในอากาศ! เก้าชั้นฟ้าดับมืดลงกลายเป็นสีเทาหม่นอันมืดมิด! ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาป้ายมงคลและผ้าไหมสีแดงขาดสะบั้นปลิวว่อน!
และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ...
ฟู่............................
เปลวไฟในเตาหมูกระทะนับแสนเตา พลันกระตุกวูบและมอดดับลงไปกว่าครึ่ง! น้ำซุปเดือดพล่านเริ่มเย็นชืด เนื้อย่างบนเตาเริ่มจับตัวเป็นไขแข็งสีเทา กลิ่นหอมกรุ่นถูกดูดกลืนหายไปในอากาศ!
“อ๊ากกกกกก! เนื้อย่างของข้าเย็นหมดแล้ว!”
“ไฟดับ! แสงสว่างหายไปไหนหมดวะเนี่ย?!”
เสียงทหารสวรรค์และทัพนรกแปดแสนนายร้องระงมด้วยความแตกตื่น!
กรรรรรรรรรรรรรรรรรรร! ซู่ววววววววววววววววววววววววว!!
เสียงขู่คำรามอันน่าขนลุก ดั่งเสียงเหล็กแหลมขูดลงบนผิวกระจก ดังสะท้อนออกมาจากปากหลุมดำขนาดยักษ์!
พริบตานั้นเอง... สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์รูปร่างคล้ายหมอกควันสีเทาดำนับไม่ถ้วน ลำตัวบิดเบี้ยวไร้รูปทรง มีดวงตาสีขาวขุ่นนับพันคู่ และปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บโปร่งแสง ทะลักพวยพุ่งออกจากรอยแยกมิติดั่งฝูงตั๊กแตนถล่มทุ่งหญ้า!
‘กองทัพอสูรกลืนมิติ (Void Devourers)’ นับแสนตัว กรูลงมาสู่งานแต่งงานอย่างบ้าคลั่ง!
เป้าหมายของพวกมันมิใช่อาวุธ... แต่มันพุ่งตรงดิ่งเข้ามารุมล้อมโต๊ะจีนหมูกระทะแสนโต๊ะ อ้าปากหลุมดำสูบกลืนไออุ่น แสงสว่าง และกลิ่นอาหารทิพย์อย่างตะกละตะกลาม!
“มันมากันแล้ว!” มหาปราชญ์เคราขาวชี้คทาสั่นระริก “แผนการล่อซื้อของพระชายาสำเร็จผลแล้วพะยะค่ะ! พวกมันแห่กันออกมารวมตัวกันหมดแล้ว!”
“ฮ่าๆๆๆๆ! ดี!” พญายมราชโยนไม้เนื้อแกะทิ้ง คว้าตรีศูลเพลิงลุกพรวดขึ้นยืน เคราเพลิงระเบิดลุกโชน “ในเมื่อพวกมึงกล้ามาดับเตาหมูกระทะในงานแต่ง... วันนี้ข้าจะเอาตรีศูลเพลิงเสียบตูดพวกมึงเรียงตัวเลยโว้ยยย!”
“ทหารสวรรค์ทั้งหมด!” มหาเทพชี้นิ้วสั่งการ “ชักกระบี่! สกัดกั้นอย่าให้พวกมันกลืนกินโต๊ะเสวย!”
เคร้งงงงง! ตึงงงงง! ชิ้งงงงงง!
เสียงชักอาวุธดังระงม ทหารสวรรค์และกองทัพนรกแปดแสนนายกระโดดข้ามโต๊ะจีนเข้าปะทะกับฝูงอสูรความว่างเปล่าอย่างดุเดือด!
ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง!
ฟิ้ววววววววววววววววววว!
อสูรกลืนมิติตัวยักษ์ขนาดสิบวาตนหนึ่ง รูปร่างคล้ายหนอนยักษ์สีดำทมิฬ มีปากหลุมดำที่ฟันแหลมคมนับพันซี่ พุ่งดิ่งพสุธาแหวกอากาศตรงลงมายังยอดแท่นพิธี!
เป้าหมายของมันคือ... ‘โต๊ะเสวยทองคำของบ่าวสาว’ ที่มีเตากระทะทองคำมังกรแท้ตั้งอยู่! มันอ้าปากกว้าง หมายจะกลืนกินเตาไฟและสูบกลืนร่างของมะลิเข้าไปในคราวเดียว!
“กรี๊ดดดด! นังหนูระวัง!” ยมทูตหมายเลข 7 ตะโกนลั่นลานประลอง
ทว่า...
แทนที่เจ้าสาวในชุดวิวาห์แปดชั้นจะกรีดร้องวิ่งหนี...
สายตาของมะลิที่จ้องมองอสูรยักษ์ตนนั้น กลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะระดับภูเขาไฟระเบิด!
เส้นประสาทความอดทนของตัวแม่สายฟรีแลนซ์ปี 2026 ขาดผึงลงในเสี้ยววินาที!
(หน็อยยยยยยยยยยย! ไอ้พวกตัวดูดฝุ่นไร้หน้า!) มะลิตะโกนก้องในใจ (กูอุตส่าห์แหกขี้ตาตื่นมาแต่งหน้าตั้งแต่ตีห้า! มงกุฎทองคำหนักแปดกิโลกระโปรงแปดชั้นรัดเอวจนไส้แทบขาด! ยังไม่ทันได้กราบไหว้ฟ้าดิน ยังไม่ได้เข้าหอรอบสอง... พวกมึงเสือกโผล่มาดับเตาหมูกระทะกูเรอะ!!)
หมับ!
มะลิไม่รอช้า สองมือกระชากชายกระโปรงวิวาห์ผ้าไหมสีแดงทองแปดชั้นขึ้นมา มัดรวบผูกไว้ที่เอวคอดอย่างทะมัดทะแมงดัง ฉับ! เผยให้เห็นกางเกงรัดรูปด้านใน!
มือเรียวสวยเอื้อมไปปลดมงกุฎหงส์ทองคำที่หนักอึ้งทุ่มลงบนโต๊ะดัง โครม!
ก่อนที่มือขวาจะเอื้อมไปคว้า ‘กระทะทองคำมังกรแท้ทนไฟหมื่นปี’ ขึ้นมาควงหมุนสองรอบดัง ฟึ่บ! ฟึ่บ! ประหนึ่งนักเบสบอลระดับเมเจอร์ลีกเตรียมหวดโฮมรัน!
“เจ้าสาวสายหวานจบไปแล้วโว้ยยยย!” มะลิแผดเสียงแปดหลอดสดใสก้องฟ้า “ต่อไปนี้... คือเวลาของ ‘เจ้าสาวสายบวก’ โว้ยยยยยยยยยย!!”
เปรี๊ยะ... ชิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!
ดวงตากลมโตของมะลิเปลี่ยนเป็นประกายสีทองคำสุกปลั่ง! รังสี ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ ในกายปะทุเดือด พลุ่งพล่านไหลเวียนเข้าสู่กระทะทองคำ ผสานเข้ากับ ‘มรรคาเตาไฟบริสุทธิ์’!
พรึ่บพรั่บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!
เปลวเพลิงสุริยันสีทองคำแท้ลุกโชนท่วมก้นกระทะทองคำ สว่างจ้าดั่งดวงอาทิตย์ลูกใหม่ที่ขับไล่ความมืดมิด!
มะลิย่อตัวลง ดีดปลายเท้าพุ่งทะยานร่างขึ้นสู่กลางอากาศ สองมือกำด้ามกระทะทองคำแน่น เหวี่ยงวงสวิงฟาดสวนเปรี้ยงเดียวเข้าแสกหน้าอสูรหนอนยักษ์สุดแรงเกิด!
ผัวะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ!!
เสียงกระทะทองคำฟาดเข้ากระดูกหน้าผากอสูรดังสนั่นหวั่นไหวปานระเบิดปรมาณู!
เปลวเพลิงมังกรทองคำเผาผลาญความว่างเปล่าจนเกิดควันสีขาวพวยพุ่ง อสูรหนอนยักษ์กรีดร้องโหยหวน กะโหลกยุบแตกกระจาย ร่างเงาสีเทาแหลกสลายกลายเป็นละอองธุลีในพริบตาเดียว!
มะลิทิ้งตัวลงแตะพื้นหยกขาวในท่าคุกเข่าหนึ่งข้างอย่างเฉียบคม ชายกระโปรงสะบัดพึ่บ นางเงยหน้าขึ้น ชี้นิ้วกระทะทองคำขึ้นฟ้า แผดเสียงวีนแตกข้ามมิติ:
“กล้ามาดับเตาหมูกระทะและพังงานแต่งของกูเหรอไอ้พวกเศษสวะอวกาศ! วันนี้ถ้ากูไม่เอาพวกมึงมาต้มยำรวมมิตรล้างหม้อ... อย่ามาเรียกกูว่าอีมะลิปี 2026!!”
กริบ...
มหาเทพที่กำลังจะปล่อยสายฟ้า: “...!!” (อ้าปากค้าง ตาโต!)
พญายมราชที่กำลังเงื้อตรีศูล: “...!!” (เคราเพลิงกระตุกยิกๆ สตั้นท์ไปสามวินาที!)
“เจ้าสาว... เจ้าสาวฟาดกระทะหัวอสูรแตกกระจายในทีเดียวเนี่ยนะ?!” พญายมราชพึมพำตาลอย
“ดุดัน... ดุดันยิ่งกว่าพญามังกรบรรพกาลตัวจริงเสียอีกพะยะค่ะ!” มหาปราชญ์เคราขาวยกสองมือกุมหัว
ยามจื่อ (ประมาณ 01.30 น. กลางดึกสงัดของคืนวันประกาศข่าวดี) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นใต้แสงจันทร์กระจ่าง...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นและห่อหุ้มด้วยพรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่ม...พรึ่บ!“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา!!”มะลิผุดลุกขึ้นนั่งพรวดพราก ผ้าห่มแพรไหมหลุดลุ่ย สองมือพุ่งเข้าเขย่าแขนสามีข้างกายรัวๆ ประหนึ่งเครื่องปั่นน้ำผลไม้เบอร์แรงสุด! สองตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความทรมานใจระดับจักรวาลล่มสลาย!เวินเชียนฟานที่กำลังนอนหลับสนิท สะดุ้งลืมตาโพลงตื่นเต็มร้อยในเสี้ยววินาที! สัญชาตญาณพญามัจจุราชทำงานฉับพลัน ชินอ๋องตวัดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ละล่ำละลักถามด้วยความร้อนรน:“มะลิ! เป็นอันใดไป?! เจ็บท้องรึ ปวดตรงไหน มีศัตรูบุกมาใช่หรือไม่?!”“ไม่มีศัตรูค่ะคุณพี่! แต่หนู... หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลตค่ะ!” มะลิแผดเสียงออดอ้อนทั้งน้ำตา “แล้วก็ขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มๆ ราดพริกหม่าล่าสูตรเผ็ดลิ้นชาด้วยค่ะ! มันอยากกินจ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น.) ณ ท้องพระโรงหลวง วังหลวงแคว้นต้าซิงกลิ่นกำยานหอมกรุ่นคละคลุ้ง ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นไอกระดาษฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกดั่งเทือกเขาหิมาลัยบนโต๊ะทรงงานได้เลยแม้แต่น้อย‘ฮ่องเต้เวินเส้าหลิง’ ผู้ครองแผ่นดินต้าซิง กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง สภาพผมเผ้าชี้ฟูดั่งรังนกกระจอก ขอบตาดำคล้ำปานหมีแพนด้าอดนอนสามชาติ พระหัตถ์สั่นระริกขณะจรดพู่กันเซ็นฎีกาเล่มที่สามร้อยห้าสิบของเช้าตรู่วันนี้“บัดซบแท้ๆ... เจิ้นเป็นโอรสสวรรค์ หรือเป็นวัวเป็นควายเทียมเกวียนกันแน่วะเนี่ย!” ฮ่องเต้บ่นอุบอิบเสียงแหบแห้ง “ไอ้น้องชายตัวดีเวินเชียนฟาน... พากลุ่มเพื่อนไปบุกสวรรค์ถล่มนรก รบชนะกลับมาแทนที่จะมาช่วยพี่ชายว่าราชการ ดันอ้างว่าติดภารกิจ ‘เข้าหอบำรุงกำลังกับเมีย’ ปล่อยให้เจิ้นนั่งหลังขดหลังแข็งเซ็นงบประมาณซ่อมท่อระบายน้ำเมืองหลวงอยู่คนเดียว!”ในจังหวะนั้นเอง...โครมมมมม! ปังงงงง!“ฝ่าบาทททททททททททท! แย่แล้วพะยะค่ะ! เอ๊ย... ดียิ่งแล้วพะยะค่ะ!!”‘หัวหน้าขันทีหลี่&
ยามเฉิน (ประมาณ 09.00 น.) ณ ห้องทรงงานส่วนตัว วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงแสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร บรรยากาศภายในวังชินอ๋องกลับคืนสู่ความสงบสุขและความมั่งคั่งอันคุ้นเคย หลังจากการเดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์พร้อมหีบสมบัติทองคำสิบห้าใบทว่า... ความสงบสุขนี้ ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ ‘มะลิ’ พระชายาเอกผู้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะบัญชี!ตึง!มะลิตบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายร้านหมูกระทะสาขาใหญ่ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตถลึงมองสามีที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจสุดขีด:“คุณพี่ขา! นี่มันเวลางานนะคะ! ประธานบริษัทมานั่งเกาะแกะพนักงานออฟฟิศแบบนี้ได้อย่างไรกันคะเนี่ย?!” มะลิโวยวายเสียงอุบอิบเวินเชียนฟานในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชินอ๋องลุกขึ้นก้าวเข้ามาสวมกอดเอวคอดของนางจากด้านหลังอย่างหน้าตาเฉย คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง มุดซอกคอสูดดมความหอมกรุ่น ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดี:“งานบริหารกิจการสตรีทฟู้ดสามภพ...
ยามเหม่า (ประมาณ 06.30 น. รุ่งอรุณแห่งวันใหม่) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวแสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านลูกปัดแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้น... ‘มะลิ’ นอนคว่ำหน้าห่อร่างอยู่ในผ้าห่มแพรไหมผืนหนา สภาพสะบักสะบอม ปวดระบมไปทั้งเอวและสะโพก ดั่งเพิ่งผ่านศึกสงครามล้างโลกมาหมาดๆ สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์แทบจะตัดขาดการเชื่อมต่ออย่างถาวรส่วนทางด้าน ‘เวินเชียนฟาน’... ชินอ๋องในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอมปานได้กินโสมหมื่นปี! ชินอ๋องนั่งเท้าคางยิ้มพรายมองภรรยาตัวแสบที่นอนซมอยู่ข้างกาย มือหนายื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน“ตื่นได้แล้ว มะลิของข้า... แสงตะวันส่องฟ้าแล้วนะ” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบอย่างอารมณ์ดีมะลิค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย นางแยกเขี้ยวใส่สามีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด:“ตื่นอะไรล่ะคะคุณพี่! ตัวเองกินอิ่มนอนหลับหน้าตาผ่องใสเป็นยองใย... แต่หนูสิคะ กระดูกกร
ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.45 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น ลานพิธีเก้าชั้นฟ้าเหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!เสียงระฆังทองคำโบราณดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆาสวรรค์อีกครา ทว่าในครานี้... กลับมิใช่เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด และมิใช่เสียงระฆังที่ถูกขัดจังหวะด้วยหลุมดำแห่งความว่างเปล่า!ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคืนสู่สีครามสดใส แสงสุริยันสีทองคำสาดส่องอบอุ่น ละอองประกายทองคำแห่งมรรคาเตาไฟยังคงโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ชะโลมจิตวิญญาณบนยอดแท่นพิธี... สองร่างของคู่บ่าวสาวจัดแจงชุดมงคลที่เพิ่งผ่านศึกจักรวาลมาสดๆ ร้อนๆแผ่นหลังของเวินเชียนฟานที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมพิธีการตัวใหม่สีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำแท้ สง่างามดั่งพญามัจจุราชผู้ค้ำจุนฟ้าดิน มือหนากอบกุมมือน้อยของมะลิไว้แน่นหนา ปลายนิ้วสอดประสานไม่ยอมคลายแม้แต่เสี้ยววินาทีส่วนมะลิ... ชุดเจ้าสาวผ้าไหมสีแดงชาดแปดชั้นที่เคยถกขึ้นผูกเอว บัดนี้ถูกปล่อยชายกระโปรงลงมาทิ้งตัวอย่างประณีต มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งถูกนำกลับมาสวมบนศีรษะ แม้จะหนักอึ
ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น. รุ่งอรุณแห่งวันชี้ชะตา) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบฟิ้วววววววววววววว...สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่ายังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว รอยแตกร้าวสีดำทมิฬบนท้องฟ้าเหนือเก้าชั้นฟ้ายังคงอ้ากว้างราวกับรอยแผลเป็นเน่าเฟะขนาดยักษ์ คอยสูบกลืนแสงดาวและแสงสุริยันจนทั่วนภาเป็นสีเทาหม่น ทว่าบรรยากาศภายในระเบียงหยกขาวกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความหวังสองร่างในชุดมงคลสีแดงชาดและสีดำขลิบดิ้นทองคำก้าวออกมายืนเคียงข้างกัน...แผ่นหลังกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ ที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้บาดแผลสมานตัวแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวด้วยโอสถทิพย์และไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ ลมปราณเหมันต์ทมิฬในกายกลับมาหมุนเวียนกล้าแกร่ง มั่นคง และเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรน้ำแข็งมือหนาของชินอ๋องสอดประสานเข้ากับมือน้อยๆ ของมะลิ กอบกุมไว้แน่นหนา ปลายนิ้วแนบชิดไม่ยอมคลาย“คุณพี่... แผลที่หลังไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ?” มะลิเอียงคอถาม ดวงตากลมโตยังคงมีประกายห่วงใยเหลืออยู่ “อย่ามาเก๊กฟอร์มพระเอกซีรีส์เกาหลีนะคะ







