ตอนที่ 70

ยามเหม่าปลายๆ (ประมาณ 06.30 น.) ณ ท้องพระโรงใหญ่ ตำหนักหยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

เหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด (Code Red) แห่งเก้าชั้นฟ้า และเสียงกลองศึกสะท้านวิญญาณแห่งมิตินรกภูมิดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านมหาเอกภพ! บรรยากาศภายในท้องพระโรงหยกขาว บัดนี้ตึงเครียดและหนักอึ้งยิ่งกว่าศึกเรือรบหนึ่งร้อยลำเมื่อวานนี้ร้อยเท่า!

เหนือบัลลังก์ทองคำ... ‘มหาเทพผู้ครองสวรรค์’ ประทับตระหง่าน พระพักตร์เขียวคล้ำตึงเปรี๊ยะ ไร้รอยยิ้ม ไร้มาดผู้รักความสำราญ

ใจกลางท้องพระโรง... เสาเพลิงโลกันตร์พวยพุ่งระเบิดตูม จำแลงเป็นร่างยักษ์สามวาของ ‘พญายมราช’ ที่เหยียบเปลวไฟขึ้นมาด้วยตนเอง ในมือถือตรีศูลเพลิง หน้าตาเคร่งเครียด คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ไม่มีกะจิตกะใจจะแทะเนื้อแกะย่างอีกต่อไป!

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้น เวินเชียนฟานในชุดคลุมดำขลิบทองจับจูงมือมะลิก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง โดยมียมทูตหมายเลข 7 (หัวยังพันผ้าก๊อซ หมวกฟางหลุดลุ่ย) วิ่งกอดหอบคัมภีร์ใบลานโบราณสูงท่วมหัววิ่งตามก้นมาติดๆ

“มากันครบแล้วสินะ!” พญายมราชคำรามเสียงต่ำจนพื้นหยกสั่น “ไอ้รอยแตกสีดำบนฟ้านั่น... มันลามลงไปถึงเพดานนรกภูมิของข้าแล้วโว้ย! ไฟกระทะทองแดงดับไปครึ่งแถบ น้ำทองแดงจับตัวเป็นน้ำแข็ง วิญญาณบาปหนาวจนฟันหลุดหมดปากแล้วเนี่ย!”

มหาเทพตบพนักบัลลังก์เสียงดัง ปัง! “บนสวรรค์ก็ไม่ต่างกัน! รอยแยกมิติบ้าบอนั่นดูดกลืนแสงดาวไปแปดร้อยดวงแล้ว! มหาปราชญ์... ชี้แจงต้นตอมาเดี๋ยวนี้!”

มหาปราชญ์เคราขาวก้าวออกมากลางโถง สองมือประคองแผ่นผังดาราจักรที่แตกร้าว รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน:

“กราบทูลมหาเทพและพญายมราช... รอยแยกนี้คือ ‘รอยแยกมิติบรรพกาลสูญสิ้น (The Primal Void Breach)’ พะยะค่ะ! สิ่งที่อยู่ภายในนั้น มิใช่มาร มิใช่ปีศาจ และมิใช่วิญญาณ... แต่มันคือ ‘อสูรกลืนมิติ’ สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ที่ไร้รูป ไร้กรรม ไร้ตบะ มันไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากกลืนกินแสงสว่าง อุณหภูมิ รสชาติ และความรู้สึกนึกคิดของสิ่งมีชีวิต เพื่อเปลี่ยนสรรพสิ่งในจักรวาลให้กลายเป็นความว่างเปล่าสีเทา!”

มะลิที่ยืนฟังอยู่ ตาโตเท่าไข่ห่าน: “นิมิตที่หนูเห็นในเตาไฟเป๊ะเลยค่ะ!”

มหาเทพขมวดคิ้วแน่น “แล้วผนึกที่ขังมันไว้ล้านปี... จู่ๆ ทำไมถึงแตกได้?!”

มหาปราชญ์เคราขาวเหลือบตามองยมทูตหมายเลข 7 สลับกับมองมะลิเบาๆ ก่อนจะกระแอมไอ:

“เกิดจากปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก (Butterfly Effect) พะยะค่ะ... ผลพวงจากการที่มิติเวลาถูกกระชากอย่างรุนแรงเมื่อครั้งฝ่ายทะเบียนนรกดึงดวงวิญญาณของพระชายาข้ามมิติจากปี 2026 ผสานกับคลื่นพลังสงครามสามภพเมื่อหลายวันก่อน (เรือรบสวรรค์ร้อยลำปะทะทัพนรกแปดแสนนาย)... คลื่นกระแทกมหาศาลได้ไปสะเทือนโดนจุดเปราะบางที่สุด ทำให้ผนึกโบราณปริแตกออกพะยะค่ะ!”

พญายมราชสะดุ้งเฮือก รีบเบือนหน้าหนี มองเพดานผิวปากหวีดหวิวทันควัน: (ชิบหาย... ต้นตอมาจากแผนกทะเบียนนรกของกูอีกแล้วเรอะ!)

มหาเทพกุมขมับ ถอนหายใจยาว “แล้วจะทำอย่างไร?! ส่งทัพสวรรค์ไปยิงสายฟ้าใส่ หรือเอากองทัพนรกไปเผามันได้หรือไม่?”

“ไม่ได้เด็ดขาดพะยะค่ะ!” มหาปราชญ์ส่ายหัวรัวๆ “เพราะมันคือ ‘ความว่างเปล่า’ ยิ่งท่านส่งสายฟ้าสวรรค์หรือเพลิงนรกไปโจมตี มันยิ่งดูดกลืนพลังงานเหล่านั้นไปเป็นอาหาร รอยแยกจะยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเป็นร้อยเท่าพะยะค่ะ!”

Dead Silence... ความเงียบงันอันสิ้นหวังเข้าปกคลุมทั่วทั้งสภาสามภพ!

ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนกำลังมืดแปดด้านนั้นเอง!

ปึ้งงงงงงงงงง!

เสียงทุ่มม้วนคัมภีร์หนังแพะโบราณลงบนโต๊ะหยกดังสนั่น!

‘ยมทูตหมายเลข 7’ กระโดดผลุงขึ้นมายืนบนเก้าอี้ สองมือชูกระดาษหนังแพะสีเหลืองกรอบล้านปีที่เพิ่งไปขุดเจอในหอสมุดนรกชั้นใต้ดิน แผดเสียงตะโกนก้องท้องพระโรง:

“มีทางแก้ขอรับบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!”

ทุกสายตาหันขวับไปมองยมทูตเป็นจุดเดียว!

“ไอ้เบอร์เจ็ด! เจ้าไปขุดตำราอะไรมาวะ?!” พญายมราชตวาดถาม

ยมทูตปาดเหงื่อบนหน้าผากที่พันผ้าก๊อซ รัวลิ้นรายงานดั่งปืนกล:

“ในบันทึกบรรพกาลยุคสร้างฟ้าดินระบุไว้ชัดเจนขอรับ! สิ่งเดียวที่ความว่างเปล่าไม่อาจกลืนกิน และเป็นสิ่งเดียวที่จะหลอมประสานรอยแยกมิตินี้ได้ มิใช่อาวุธสังหาร... แต่คือ ‘ประกายไฟแห่งชีวิตบริสุทธิ์ (มรรคาเตาไฟ)’ ผสานกับ ‘สายเลือดมังกรบรรพกาลเก้าเล็บ’ และ ‘ปราณเหมันต์สะกดวิญญาณ’ ขอรับ!”

กริบ...

ทั่วทั้งท้องพระโรงหันขวับมามองร่างของ ‘มะลิ’ และ ‘เวินเชียนฟาน’ พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

มังกรเก้าเล็บ... อยู่ที่มะลิ! มรรคาเตาไฟและประกายไฟแห่งชีวิต... อยู่ที่มะลิ! และปราณเหมันต์สะกดวิญญาณ... อยู่ที่เวินเชียนฟาน!

เปรี๊ยะ!

สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์ คอนเทนต์ครีเอเตอร์ปี 2026 ระเบิดสว่างวาบในกะโหลกทันที!

จิ๊กซอว์ทุกชิ้นที่เคยค้างคาใจมาตลอด 69 ตอน เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ!

มะลิตาโต ม่านตาขยายกว้าง ขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กาย...

(เชี่ยเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!) มะลิตะโกนก้องในใจ (การที่กูโดนลากวิญญาณข้ามมิติมา... การที่กูมาเข้าร่างมังกรเก้าเล็บ... และการที่กูบ้าทำอาหารจนเกิดมรรคาเตาไฟ... ที่แท้มันไม่ใช่แค่เรื่องตลกไร้สาระของเสมียนนรกเมาเหล้าบ๊วย! แต่มันคือ ‘ลิขิตแห่งจักรวาล’ ที่ส่งตัวแม่ปี 2026 มาเป็นกุญแจกอบกู้สามภพจากความว่างเปล่าว้อยยยย!)

“เช่นนั้นก็ชัดเจนแล้ว!” พญายมราชทุบกำปั้นลงบนฝ่ามือ “สั่งยกเลิกงานแต่งงานให้หมด! ระดมกำลังสามภพ นำตัวนังหนูมะลิกับชินอ๋องไปที่รอยแยกสิบลี้ แล้วตั้งเตาปิดรอยแยกเดี๋ยวนี้!”

“ถูกต้อง!” มหาเทพพยักหน้าเห็นพ้อง “เจิ้นจะสั่งปลดผ้าไหมมงคล แล้วเตรียมค่ายกลรบรับมืออสูรว่างเปล่าทันที!”

“หยุดเดี๋ยวนี้ค่ะตาแก่ทั้งสองคน!!”

เสียงแปดหลอดของมะลิดังแผดลั่นท้องพระโรง สองมือยกขึ้นเบรกตัวโก่ง!

มหาเทพกับพญายมราชชะงักกึก “อ้าว? เจ้าจะเบรกทำไมแม่นางเซวียนหยวนเหมย รอยแยกมันจะปริแตกแล้วนะ!”

มะลิสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวออกมายืนกึ่งกลาง เชิดหน้า ยืดอก เท้าสะเอว สวมวิญญาณตัวแม่ฟรีแลนซ์สายจัดฉากทำคอนเทนต์ล่อซื้อปี 2026 ทันที!

“จะยกเลิกงานแต่งงานหาพระแสงเลเซอร์อะไรคะเนี่ย?!” มะลิชี้นิ้วสั่งการฉะฉาน “ขืนพวกเรายกทัพดุ่มๆ ไปที่รอยแยก อสูรความว่างเปล่ามันไร้รูป มันก็กระจายตัวหนีไปซ่อนตามซอกหลืบสามภพ แล้วพวกเราจะไปตามจับมันที่ไหนคะ?!”

เวินเชียนฟานเลิกคิ้วมองภรรยา สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างรู้ใจ “เจ้ามีแผนการอันใดรึ ยอดดวงใจของข้า?”

มะลิหันไปสบตาสามี แววตาสีน้ำตาลสุกใสสว่างวาบไปด้วยประกายเจ้าเล่ห์ระดับตัวแม่:

“ในเมื่อพวกมันคือ ‘ความว่างเปล่า’ ที่หิวกระหายแสงสว่าง ไออุ่น และรสชาติชีวิต... ทางเดียวที่จะจัดการมันได้หมดจด คือต้องสร้าง ‘เหยื่อล่อที่หอมหวานที่สุดในมหาจักรวาล (The Ultimate Bait)’ เพื่อล่อให้พวกมันทั้งหมดแห่กันออกมารวมตัวกันในที่เดียวค่ะ!”

มะลิหันขวับไปมองมหาเทพและพญายมราช:

“ดังนั้น... เราจะไม่ยกเลิกงานแต่งงานค่ะ! แต่เราจะ ‘จัดมหาพิธีวิวาห์เทวะสามภพตามกำหนดการเดิม’ ให้ยิ่งใหญ่ อลังการ และส่งกลิ่นหอมที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล!”

มะลิร่ายแผนการรัวเป็นชุด:

“งานแต่งงานที่มีพลังความรักของหนูกับคุณพี่... งานแต่งงานที่อบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ มีหมูกระทะ หม้อไฟ และของกินรสเลิศนับแสนโต๊ะ... และมีการรวมตัวของพลังชีวิตนับล้านจากทั้งสามภพ! มันจะกลายเป็น ‘แสงสว่างและกลิ่นหอม’ ที่ล่อให้ฝูงอสูรความว่างเปล่าทนไม่ไหว ต้องบุกทะลักเข้ามารวมตัวกันที่ลานพิธีวิวาห์!”

มะลิเอื้อมมือไปคว้า ‘กระทะทองคำมังกรแท้’ ที่โม่เฟิงถืออยู่ขึ้นมาควงหนึ่งรอบดัง ฟึ่บ! ก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะหยกดัง ปัง!

“พอมันแห่กันออกมาติดกับจนหมด... หนูกับคุณพี่จะใช้พลังความรัก มรรคาเตาไฟ และกระทะทองคำใบนี้ ฟาดกบาลพวกมันให้แหลก แล้วหลอมประสานปิดรอยแยกมิติให้สิ้นซากในคราวเดียวไปเลยค่ะ จบไหมคะ?!”

กริบ...

มหาเทพบนบัลลังก์: “...!!” (อ้าปากค้าง ตาโต!)

พญายมราชถือตรีศูล: “...!!” (เคราเพลิงกระตุกยิกๆ กรามค้าง!)

มหาปราชญ์เคราขาวและยมทูตหมายเลข 7: “...!!” (ยกสองมือขึ้นกุมหัว ช็อคกับแผนการกาวระดับล้างจักรวาล!)

“ใช้... ใช้พิธีแต่งงานของตัวเอง... เป็นค่ายกลล่ออสูรเนี่ยนะ?!” พญายมราชพึมพำตาลอย

“ล้ำลึก... ล้ำลึกจนเจิ้นตามไม่ทันเลยพะยะค่ะ!” มหาเทพอุทานเสียงหลง

เวินเชียนฟานมองภรรยาตัวแสบข้างกาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มละมุนละไม แววตาคมกริบเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจและรักใคร่สุดหัวใจ ชินอ๋องดึงร่างบางเข้าแนบอก สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประกาศก้องอย่างไม่สะท้าน:

“แผนการของภรรยาข้า ยอดเยี่ยมที่สุด... ใครกล้าคัดค้าน จงก้าวออกมารับกระบี่มัจจุราช!”

มหาเทพกับพญายมราชพร้อมใจกันปรายตามองชินอ๋อง พลางกลอกตามองบนด้วยความเอือมระอาในความคลั่งรักไม่ดูเวล่ำเวลา!

(เหอะ! ใครเขาอยากจะคัดค้านเมียเจ้ากันวะไอ้หนุ่มคลั่งรัก!) พญายมราชแค่นเสียงในลำคอ

มหาเทพกระแอมไอเบาๆ “อะแฮ่ม!” พลางโบกพระหัตถ์ปัดรังสีสังหารของชินอ๋องทิ้งอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมาสบตากับพญายมราชอย่างปลงตก...

เพราะในเมื่อสายฟ้าสวรรค์และเพลิงนรกใช้การไม่ได้ผล... และกุญแจผนึกรอยแยกก็อยู่ที่ตัวสองสามีภรรยาคู่นี้... แม้แผนการล่อซื้อด้วยหมูกระทะจะกาวและบ้าคลั่งระดับล้างจักรวาลเพียงใด ทว่ามันกลับเป็นหนทางเดียวที่ชาญฉลาดและรัดกุมที่สุดในยามนี้!

สองบอสใหญ่ถอนหายใจยาวพร้อมกัน ก่อนจะพยักหน้ายอมรับข้อเสนอแต่โดยดี

“ตกลง! เจิ้นเห็นแก่ความอยู่รอดของสามภพดอกนะ!” มหาเทพแผดเสียงสั่งการ “ดำเนินการตามแผนของมหาเทวี จัดเตรียมมหาพิธีวิวาห์เทวะเต็มอัตราศึก!”

“ข้าก็จะสั่งการให้นรกสวมชุดเกราะมงคล ซ่อนอาวุธไว้ใต้โต๊ะหมูกระทะเดี๋ยวนี้!” พญายมราชขานรับ