ตอนที่ 69

ยามดึกสงัด (ประมาณ 02.00 น.) ณ ยอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

ตึงๆๆๆๆๆๆ! โครม!

เสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบพร้อมเสียงสะดุดชายเสื้อคลุมล้มลุกคลุกคลาน ดังก้องสะท้อนไปตามทางเดินระเบียงหยกขาวหลวง!

‘มหาปราชญ์เคราขาว’ ผู้ซึ่งเคยสุขุมลุ่มลึก บัดนี้หมวกเซียนเอียงกะเท่เร่ ชายเสื้อคลุมเปรอะไปด้วยผงละอองดาว วิ่งขาขวิดทะลวงผ่านประตูพระตำหนักใหญ่เข้ามา ใบหน้าขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ A4 เคราสีขาวสั่นระริกประหนึ่งโดนไฟช็อต สองมือยกชายกระโปรงวิ่งหน้าตื่นลนลาน!

“มหาเทพพะยะค่ะ! ตื่นบรรทมเดี๋ยวนี้พะยะค่ะมหาเทพ! เกิดเรื่องระดับฟ้าถล่มจักรวาลสลายแล้วพะยะค่ะ!”

ฟึ่บ!

‘มหาเทพผู้ปกครองแดนเซียน’ ในฉลองพระองค์ชุดนอนผ้าไหมสีทองคำ ผุดลุกขึ้นยืนด้วยพระพักตร์ตึงเปรี๊ยะ เสด็จพรวดพราดออกมาริมระเบียงทอดพระเนตรขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนตามนิ้วสั่นระริกของมหาปราชญ์...

และแล้ว... พระเนตรของมหาเทพก็เบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า!

ท้องฟ้ายอดสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่ควรจะพร่างพราวด้วยแสงดาวนับล้านดวงและแสงจันทราสีเงินยวง...

บัดนี้ เหนือยอดเมฆาชั้นสูงสุด กลับปรากฏ ‘รอยแตกร้าวสีดำทมิฬไร้ก้นบึ้ง (The Void Fracture)’ กว้างใหญ่ไพศาล พาดผ่านท้องฟ้ายาวกว่าสิบลี้!

รอยแยกนั้นมืดสนิท... มิใช่ความมืดของเวลากลางคืน แต่มันคือความมืดที่ไร้แสง ไร้สี ไร้ความร้อน และไร้พลังงานใดๆ ดั่งแผลเป็นเน่าเฟะบนผืนฟ้าที่ค่อยๆ ดูดกลืนแสงดาวและแสงจันทร์รอบข้างหายวับไปในความว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบ!

“ดาวชะตาแห่งสามภพ... ดับมืดไปแล้วแปดร้อยดวงพะยะค่ะ!” มหาปราชญ์เคราขาวกราบทูลเสียงสั่นเทา ละล่ำละลักจนลิิ้นแทบพันกัน “รอยแตกร้าวนี้... คือร่องรอยของ ‘ผนึกมิติบรรพกาลสูญสิ้น’ ที่กักขังอสูรกลืนกินมิติมานับล้านปี... บัดนี้ มันกำลังจะพังทลายลงมาแล้วพะยะค่ะมหาเทพ!”

มหาเทพพระหัตถ์สั่นระริก สุรเสียงแหบพร่าพึมพำอย่างตื่นตระหนก:

“ผนึกโบราณที่ไม่มีผู้ใดแตะต้องมาล้านปี... เหตุใดจู่ๆ จึงแตกร้าวขึ้นมาได้วะเนี่ย?!”

ยามรุ่งอรุณ (ประมาณ 05.30 น.) ณ ห้องครัวเล็ก พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัว

แสงเงินแสงทองรำไรเริ่มจับขอบฟ้า...

แอ๊ด...

มะลิย่องลงมาจากเตียงบรรทมอย่างแผ่วเบา ร่างบางสวมชุดคลุมผ้าไหมสีชมพูอ่อน แม้สองขาจะยังสั่นพั่บๆ และเอวคอดยังคงปวดระบมเบาๆ จากบทรักทวงหนี้ของหวานรอบดึกที่สามีจัดหนักให้ข้ามคืน ทว่าใบหน้าน่ารักกลับผุดผ่อง อิ่มเอม มีน้ำมีนวลเปล่งปลั่งดั่งผลท้อสุก

“ฮึ่ม... ซัดหนูซะเอวแทบพัง ทิ้งให้หนูตื่นมาระบมอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองยังนอนหลับปุ๋ยสบายใจเฉิบเลยนะคุณพี่เวิน!” มะลิแอบย่นจมูกค้อนใส่เงาร่างสูงใหญ่บนเตียงอย่างเอ็นดู

มะลิย่องเข้าครัวเล็กหลังตำหนัก จุดเตาถ่านทองคำหมายจะต้ม ‘น้ำซุปกระดูกหมูทิพย์ตุ๋นยาจีน’ หม้อใหญ่ เพื่อทำอาหารเช้าร้อนๆ บำรุงกำลังและฟื้นฟูลมปราณให้สามีคลั่งรัก

มะลิหยิบก้อนถ่านลมปราณหย่อนลงในเตา สะบัดข้อมือจุดประกายไฟเพลิง...

พรึ่บ!

ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟลุกไหม้ขึ้นมานั้นเอง!

ฟู่............................

เสียงดั่งน้ำเย็นราดลงบนเหล็กร้อนดังขึ้นเบาๆ!

ประกายไฟสีส้มทองอันอบอุ่นที่ควรจะลุกโชติช่วง พลันกระตุกวูบอย่างรุนแรง! สีของเปลวเพลิงบิดเบี้ยว แปรเปลี่ยนเป็น สีเทาหม่น ประหนึ่งขี้เถ้าคนตาย!

มะลิชะงักกึก คิ้วเรียวขมวดมุ่น “เอ๊ะ... ถ่านหมดอายุเหรอ?”

มะลิเทน้ำซุปและกระดูกหมูทิพย์ลงในหม้อทองเหลือง โยนขิงแก่ พริกไทยเม็ด และสมุนไพรบำรุงปราณลงไป...

ทว่า สิ่งผิดปกติขั้นวิกฤตกลับบังเกิดขึ้นตรงหน้า!

น้ำในหม้อที่วางอยู่เหนือเปลวไฟสีเทา... กลับสงบนิ่งสนิทดั่งกระจกเงา! ไร้ไอน้ำ ไร้ฟองอากาศ ไร้ความร้อน!

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... กลิ่นฉุนของขิงแก่และกลิ่นหอมของกระดูกหมู พลันมลายหายวับไปในอากาศในพริบตา! ราวกับต่อมรับกลิ่นและรสชาติของอาหารทั้งหม้อ ถูกหลุมดำที่มองไม่เห็นสูบกลืนไปจนเหือดแห้ง!

“เฮ้ย... กลิ่นหายไปไหนหมดวะเนี่ย?!” มะลิตาโต รีบก้มลงไปดมใกล้ๆ

ทันใดนั้นเอง!

วูบบบบบบบบบบบบบ!

เปลวไฟสีเทาในเตาพลันบิดตัวเป็นเกลียวคลื่น ม้วนตัวก่อร่างเป็นใบหน้าเงามืดมหึมาที่ไร้ดวงตา ไร้ปาก ไร้ลมหายใจ!

ภาพนิมิตสะท้อนพุ่งวาบเข้าสู่ดวงจิตของมะลิดั่งภาพยนตร์โฮโลแกรมสยองขวัญ!

ภาพของโลกทั้งสามภพ... ที่กลายสภาพเป็นสีเทาหม่นไร้สีสัน!

ทุ่งหญ้า ท้องฟ้า แม่น้ำ และต้นไม้ กลายเป็นผงธุลีแห้งกรอบ ผู้คน ทวยเทพ และภูตผี นั่งซึมเศร้าตาลอย ลิ้นชาดิก ไร้ความรู้สึก อาหารทุกชนิดกลายเป็นก้อนแป้งจืดชืดไร้กลิ่น ไร้รส ไร้ชีวิต ทะเลเพลิงนรกดับมอดกลายเป็นธารน้ำแข็งสีดำ ท้องฟ้าสวรรค์ดับสนิท โลกที่ปราศจากความสุข ความอบอุ่น และเสียงหัวเราะชั่วนิรันดร์!

“เฮือกกกกกกกก!!”

มะลิสะดุ้งผงะถอยหลังสุดตัวด้วยความตกใจขีดสุด!

ขาสองข้างที่ยังเปลี้ยสะดุดเข้ากับขอบโต๊ะเตรียมอาหาร ทัพพีไม้ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นดัง กริ๊ก! ร่างบางหงายหลังกำลังจะฟาดลงกับพื้นหินหยก!

หมับ!

ก่อนที่แผ่นหลังของนางจะแตะพื้น... วงแขนแกร่งอันทรงพลังและคุ้นเคย ก็สอดเข้าช้อนรวบประคองเอวคอดของนางไว้ได้อย่างแม่นยำและนุ่มนวล!

แผงอกกว้างอุ่นจัดแนบชิดแผ่นหลังของมะลิ กลิ่นกายไม้กฤษณาผสมไออุ่นบริสุทธิ์แผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้ม ขับไล่ไอเย็นยะเยือกแห่งความว่างเปล่าจนสลายตัวไปในเสี้ยววินาที

“เหมยเอ๋อร์!”

สุรเสียงทุ้มต่ำดุดันแต่เปี่ยมล้นไปด้วยความร้อนใจดังขึ้นข้างหู เวินเชียนฟานรวบดึงร่างบางเข้าแนบอก สองมือหนากอบกุมมือที่สั่นระริกและเย็นเฉียบของนางไว้แน่นหนา

“คุณพี่... ฮึก!” มะลิเงยหน้ามองสามี ตัวยังสั่นเทา ชี้มือไปที่เตาไฟ “ไฟ... ไฟมันเป็นสีเทาค่ะคุณพี่! กลิ่นอาหารหายไปหมดเลย แล้วหนู... หนูเห็นภาพโลกกลายเป็นสีเทา ทุกคนกินข้าวไม่รู้รสชาติ โลกไม่มีความสุขเลยค่ะคุณพี่!”

เวินเชียนฟานปรายตาดุจพญาอินทรีมองไปยังเปลวไฟสีเทาในเตา ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างห้องครัว... จ้องเขม็งไปยังรอยแตกร้าวสีดำทมิฬยาวสิบลี้บนท้องฟ้าเก้าชั้นฟ้า!

คลื่นลมปราณเหมันต์ทมิฬแผ่ออกจากร่างชินอ๋องเบาๆ สะกดข่มความมืดมิดในอากาศจนแตกกระจาย

ชินอ๋องกระชับร่างภรรยาแน่นขึ้น โน้มใบหน้าคมคายลงมาจุมพิตขมับเนียนของนางอย่างหนักแน่น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูมั่นคงดั่งขุนเขา:

“ไม่ต้องกลัว... ข้าอยู่นี่แล้ว ยอดดวงใจของข้า”

มือหนาเลื่อนลงไปกระชับด้ามกระบี่มัจจุราชที่ข้างเอว สุรเสียงทรงอำนาจประกาศคำสาบานสะท้านฟ้าดิน:

“ไม่ว่าความมืดมิดหรือความว่างเปล่าหน้าไหนจะคืบคลานเข้ามา... ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาดับเปลวไฟในเตาของเจ้า และไม่ยอมให้สิ่งใดมาพรากรอยยิ้มและรสชาติชีวิตของเจ้าไปเด็ดขาด!”

มะลิซบหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นจัด หัวใจที่เคยตื่นตระหนกพลันสงบลงด้วยความเชื่อมั่นอันไร้ขีดจำกัดในตัวบุรุษผู้นี้

ทว่า... ความสงบเงียบคงอยู่ได้เพียงเสี้ยวอึดใจ!

เหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด (Code Red) แห่งเก้าชั้นฟ้า และเสียงกลองศึกสะท้านวิญญาณแห่งมิตินรกภูมิดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านมหาเอกภพพร้อมกัน!

สัญญาณเตือนภัยระดับล้างจักรวาลดังระงมแล้ว!