บทที่ 1.3

“อะ...อะไรนะ พิธีปักปิ่น??” นางรั้งแขนของเสี่ยวเถาเอาไว้

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ พิธีปักปิ่น”

“ของใคร” เซี่ยหยวนเล่อมองมือของตนที่คว้าข้อมือของเสี่ยวเถา

“ของ...ท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ ไม่ได้การแล้ว...ข้าต้องรีบไปตามท่านหมอ คุณหนูของข้าคงไม่ได้ป่วยจนสติฟั่นเฟือน? วันสำคัญขนาดนี้ยังลืม...”

เซี่ยหยวนเล่อได้ยินก็ลุกพรวดพุ่งปราดไปยังหน้าคันฉ่องที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก นางมองไรผมข้างหางคิ้ว ใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปบนแผลเล็กๆ ที่ยังคงไม่หายสนิทและก็รู้สึก...เจ็บ!!!

เสี่ยวเถาเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งตกใจนางสะบัดมือของเซี่ยหยวนเล่อ วิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนก “คุณหนูไม่สบายหนักแล้ว แย่แล้ว!!!”

แม้ได้ยินแต่หญิงสาวก็ยังคงนิ่งเงียบ นั่งนิ่งมองตัวเองที่ดู...อ่อนเยาว์

เซี่ยหยวนเล่อมองแผลที่ไรผม จำได้ว่านางแอบออกไปส่งแม่นมขึ้นเรือเพื่อออกจากเมืองหลวงจึงได้แผลนี้มา เกิดเรื่องบนเรือเพราะมีโจรปล้นเรือ โชคดีที่มีเจ้าหน้าที่ของทางการอยู่ด้วย ตอนที่เขากำลังรับมือกับกลุ่มโจรก็เกือบเพลี่ยงพล้ำ

นางที่ไม่ได้คิดอะไรมากคว้าอะไรได้ก็ขว้างไปที่เจ้าโจรชุดดำ ช่วยคนไว้ได้แต่นางเองก็โดนเล่นงาน ได้แผลมาแต่ก็ช่วยเจ้าหน้าที่จับโจรเอาไว้ได้ครบ

นางรีบลงจากเรือไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ แม้ทางการปิดประกาศตามหาเพื่อให้รางวัล แต่ให้ตายนางก็ไม่มีทางกล้าไปรับรางวัล หาไม่คงโดนบิดามารดากักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนเป็นแน่!!!

ความหวาดกลัวยังคงชัดเจน กลิ่นเลือดคล้ายยังคงติดอยู่ปลายจมูก ภาพของศีรษะบิดากลิ้งลงไปกับพื้นยังคงตราตรึงในความรู้สึก เซี่ยหยวนเล่อตัวสั่นเทาน้ำตาหลั่งริน

“ข้ากลับมา!!! กลับมาจากเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น!!” อยู่ๆ นางก็หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา “ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่เมตตาให้ข้ากลับมาแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ ข้าสาบานจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง!!”

หญิงสาวรีบสวมชุดคลุมลวกๆ สิ่งแรกที่นางอยากจะทำตอนนี้คือขอพบบิดา เล่าเรื่องที่นางเคยเผชิญก่อนหน้านี้ บอกเขาว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยๆ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลเซี่ยถูกหลอกใช้

ทว่า...ตอนที่นางกำลังเดินผ่านสวนข้างเรือนหลัก นางกลับเห็นมารดากำลังยืนสนทนาอยู่กับใครบางคน...บุรุษหล่อเหลาสง่างาม สวามีผู้เจ้าเล่ห์โหดเหี้ยมผู้นั้น...เฉินหลี่!!!

“นับเป็นวาสนาของบุตรสาวหม่อมฉันที่ทรงพึงพระทัยในตัวนาง ทว่าหากจะกล่าววันนี้นางเพิ่งปักปิ่น อายุยังเยาว์วัยนัก หากทรงรอสักปีหม่อมฉันจะกล่อมเกลาจนนางพร้อมที่จะเป็นชายาที่เชิดหน้าชูตาสมฐานะขององค์ชายหก เช่นนี้ทรงเห็นเป็นอย่างไรเพคะ”

“ข้าล้วนไม่ขัดข้อง เวลาเพียงปีเดียวข้ารอได้ จะอย่างไรก็สมควรเหลือทางเลือกให้นาง หากพบนางแล้วนางไม่ชอบข้า เช่นนั้นข้าย่อมไม่มีทางบีบบังคับ ท่านเห็นเป็นอย่างไร”

“ทรงมีน้ำพระทัยต่อตระกูลเซี่ยและบุตรสาวของหม่อมฉันยิ่งนัก หยวนเล่อนั้นตั้งแต่เล็กก็ไม่เคยทำอะไรให้มารดาเช่นหม่อมฉันกังวล บุตรสาวคนนี้ท่านพี่เองก็รักใคร่ทนุถนอมยิ่ง จะเข้าหานางสมควรให้เวลานางตัดสินใจจริงๆ”

“เช่นนั้นท่านเห็นเป็นอย่างไรหากวันนี้ข้าอยากลองพบนางสักครั้ง ดูว่านางพบข้าแล้วจะหลีกหนีหรือยอมรับข้า”

เซี่ยฮูหยินยิ้ม “หากทรงประสงค์เช่นนั้น หม่อมฉันจะให้คนเตรียมการ ก่อนจะออกไปยังโถงพิธีหยวนเล่อต้องผ่านสวนนี้ ถ้าอย่างไรก็ทำเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ หาไม่นางอาจตกใจได้”

“เช่นนั้นก็ดียิ่ง ขอบคุณเซี่ยฮูหยินที่ให้โอกาส ข้ารับรองว่าหากข้าได้แต่งนางเป็นชายา ข้าย่อมยกย่องดูแลนางด้วยชีวิต”

เซี่ยหยวนเล่อตัวแข็งทื่อ นางหลบเข้าไปยังหลังพุ่มจื่อจิง หายใจเข้าลึกเพื่อระงับโทสะในใจ “ที่แท้...ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เป็นท่านแม่ของข้าที่...”

นางไม่เคยรู้ว่ามารดาได้ลอบวางแผนนี้ขึ้น ไม่เคยรู้ว่าลับหลังนางมารดากับเฉินหลี่เคยพบกันมาก่อน และดูจากท่าทีกับบทสนทนาในวันนี้แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองพบกัน

“หากข้าตื่นนอนในวันปักปิ่น อาบน้ำเตรียมตัวแล้วเดินผ่านสวนไปยังโถงพิธีก็จะพบเขา...หลังจากนั้นก็แต่งให้เขา เป็นชายาเขาแล้วก็...ถูกประหาร” นางรีบยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตื่นตระหนก ภาพศีรษะของบิดากลิ้งบนพื้น ยังคงสร้างความสะพรึงให้นางทุกครั้งที่นึกถึง

วันนี้เพราะนางผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาแล้ว เห็นจุดจบของคนตระกูลเซี่ยมากับตา ดังนั้นนางจึงอยากไปหาบิดาเพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่องราว แม้รู้ว่ายากยิ่งที่บิดาจะเชื่อแต่นางก็มาแล้ว และก็ได้รู้ความจริงที่ว่าแท้ที่จริงมารดาของนางเองที่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด

เซี่ยหยวนเล่อนั่งลงอย่างหมดแรง นางก้มลงกอดเข่าตัวเองด้วยความสิ้นหวัง ล้มเลิกความคิดที่จะไปหาบิดาโดยสิ้นเชิง

...หากนางไปหาบิดา และพบว่าเขาเองก็รู้เรื่องนี้และยอมให้มารดาลงมือกระทำการทั้งหมดเล่า??

ในเรือนเล่ออวี้เต็มไปด้วยสตรีสูงศักดิ์ที่เข้ามาช่วยดูแลการแต่งตัวของเซี่ยหยวนเล่อ มารดาของหญิงสาวเองก็มีสีหน้ารักใคร่ภูมิอกภูมิใจที่บุตรสาวกำลังจะปักปิ่น บรรดาฮูหยินตราตั้งล้วนอวยพรให้นางมีสุขภาพแข็งแรง มีคู่ครองที่ประเสริฐ มีฐานะสูงส่ง ช่วยให้คนตระกูลเซี่ยได้เชิดหน้าชูตา

นาง...รับฟังด้วยหัวใจเย็นเยียบ

ทุกอย่างถูกจัดฉากเอาไว้แล้ว ในขณะที่มารดาของนางกล่าวอย่างถ่อมตนว่าปรารถนาให้บุตรสาวเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง ไม่อยากให้บุตรสาวที่ดื้อรั้นไม่รู้ความแต่งเข้าจวนใหญ่ กังวลเหลือเกินว่าสักวันบุตรสาวจะถูกสามีรังแกโดยที่นางไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย