พิสูจน์

“อ้อ...เช่นนั้นแล้ว เจ้าแต่งเพลงนี้ขึ้นเมื่อใด” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยถามเสียงเย็น

“ข้า...จำไม่ได้ แต่ข้าทำหายไปจริงๆ เซี่ยหรงเหยาเจ้าคืนมันให้ข้าเถอะนะ ข้าขอร้อง มันคือชีวิตของข้าจริงๆ” ท่าทีอ่อนแอและทุกข์ใจของนาง รวมถึงความเกเรของเซี่ยหรงเหยาในอดีต ทำเหล่าศิษย์สตรีเชื่อไปเกินครึ่งแล้วว่า ที่นางเอ่ยเป็นเรื่องจริง

“เมื่อเช้าเจ้ายังถามข้าอยู่เลยว่า เพลงนี้ชื่ออะไร ตอนนี้กลับมาร้องเรียนว่าข้าขโมยเพลงของเจ้า! หน้าไม่อายเกินไปแล้วหลินเสวี่ยถง!”

เซี่ยหรงเหยาเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เหตุใดตนเองไม่เคยรู้เลยว่า สตรีนางนี้จะทั้งหน้าด้านและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายเพียงนี้

“ข้า!...” หลินเสวี่ยถงพูดไม่ออก

“เจ้ามั่นใจหรือว่าเพลงนี้เป็นของเจ้า” อาจารย์อวี๋ถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงแรงกดดัน

“เจ้าค่ะ ศิษย์ยังไม่เคยลองเล่นจริงจังสักครั้ง พึ่งแต่งขึ้นเมื่อไม่นานมานี้” นางก้มหน้าไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

“เจ้าจะบอกว่า เซี่ยหรงเหยามีพรสวรรค์ถึงเพียงนั้น ขโมยเพลงของเจ้ามาไม่นานก็สามารถบรรเลงได้อย่างชำนาญราวกับฝึกฝนมาหลายปี...แล้วเช่นนั้นเมื่อเช้า เหตุใดเจ้าไม่ทักท้วง”

คำถามนั้นทำให้หลินเสวี่ยถงถึงกับสะอึกไป นางเม้มริมฝีปากแน่น จะยอมรับได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายมีพรสวรรค์มากกว่าตน

“ช่างเถอะเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยขึ้นอย่างสงบ

“ในเมื่อนางบอกว่าเพลง คิดถึงสายลม คือของนาง เช่นนั้นจากนี้ตลอดชีวิต ศิษย์ก็จะไม่เล่นเพลงนั้นอีก”

คำพูดนั้นทำหลินเสวี่ยถงร้อนใจ หากเซี่ยหรงเหยาไม่เล่นอีก เช่นนั้นนางจะได้เพลงคิดถึงสายลมมาได้อย่างไร

เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองปฏิกิริยาของหลินเสวี่ยถงเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังกู่ฉินเบื้องหน้า พร้อมกับนั่งลงอย่างสง่างาม

ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนสาย เสียงดนตรีที่ดังขึ้นนั้นอ่อนโยนแต่ทรงพลัง ราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านหุบเขา เสียงกู่ฉินที่นางบรรเลงสะท้อนก้องในใจผู้ฟัง

แม้แต่อาจารย์หวงยังหลับตาฟังด้วยความเพลิดเพลิน และรู้สึกทึ่งในความสามารถของเด็กสาวตรงหน้า เมื่อเสียงสุดท้ายจางหายไป เซี่ยหรงเหยาจึงได้ลุกขึ้นอย่างสงบ ดวงตาคมกริบหันไปมองหลินเสวี่ยถงที่ยังนั่งนิ่งราวกับหุ่นปั้นอยู่กับที่

“หลินเสวี่ยถง เจ้าคงจะไม่บอกว่า...บทเพลงนี้เจ้าก็เป็นคนแต่งนะ” ร่างบางกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะเดินกลับไปยังที่นั่งของตน

ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง เหล่านักศึกษาสตรีต่างมองหน้ากันไปมาโดยไม่กล้าเอ่ยคำใด เพราะทุกคนรู้ดีในใจว่าความจริงได้ถูกเปิดเผยแล้ว

“หลินเสวี่ยถง...เพื่อแย่งชิงผลงานของผู้อื่น เจ้าถึงกับทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้เชียวหรือ ไม่คิดถึงหน้าตาตระกูลหลิน ก็ควรคำนึงถึงบิดาที่อยู่ในราชสำนักของเจ้าบ้าง หากเรื่องราวนี้แพร่งพรายออกไป เขาจะต้องเสียหน้าเท่าใด”

เสียงของอาจารย์อวี๋ดังชัดเจนภายในห้อง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความผิดหวังมากกว่าความโกรธ เพราะหลินเสวี่ยถงถือเป็นคนมีความสามารถที่นางเคยชื่นชม

“ท่านอาจารย์! ลูกศิษย์ ผิดไปแล้ว...ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว เห็นแก่ที่ข้าทำผิดครั้งแรก ขอท่านอาจารย์ได้โปรดให้อภัย”

หลินเสวี่ยถงคุกเข่าลง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นของนางแม้สะเทือนใจผู้ฟัง แต่กลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปลอบ เพราะทุกคนในที่นั้น ต่างได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนางแล้ว

“ข้ามิใช่ผู้เสียหาย เจ้าขอร้องข้าไปก็เปล่าประโยชน์” อาจารย์อวี๋กล่าวเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

ได้ยินเช่นนั้น หลินเสวี่ยถงทำได้เพียงอดกลั้นความอัปยศเอาไว้ นางกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะของเซี่ยหรงเหยา

“เซี่ยหรงเหย่า ข้าผิดไปแล้ว เป็นข้าที่ผิด เป็นข้าที่ต้องการเล่นเพลง คิดถึงสายลม จนทำเรื่องไม่ดีต่อเจ้าขึ้น เห็นแก่ที่เราเป็นสหายร่วมเรียนมาหลายปี เจ้าให้อภัยข้าได้หรือไม่”

คำพูดเต็มไปด้วยความสำนึกผิด แต่ในใจกลับคิดคำนวณผลลัพธ์อย่างรอบคอบ

หลินเสวี่ยถงมั่นใจว่าเซี่ยหรงเหยาจะต้องโกรธและอาละวาดตามนิสัย เพราะอีกฝ่ายไม่เคยยอมเสียเปรียบให้ใคร หากเป็นเช่นนั้นจริง อาจารย์ทั้งสองก็จะตำหนิว่าเซี่ยหรงเหยาใจแคบ ไม่รู้จักให้อภัย

ทว่า...นางคิดผิด

ร่างบางลุกขึ้นอย่างสง่างาม ก่อนจะโน้มกายเข้าใกล้อีกฝ่าย

“เจ้าคิดใช้ศีลธรรมบีบบังคับข้า...เห็นเซี่ยหรงเหยาผู้นี้เป็นลูกพลับนิ่มหรืออย่างไร” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู

น้ำเสียงของนางแฝงความเย็นเยียบจนหลินเสวี่ยถงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รอยยิ้มบางเบาของเซี่ยหรงเหยาปรากฏขึ้นบนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเดาได้ว่า มันหมายความว่าอย่างไร

ร่างบางผละออกเล็กน้อย

“จะยกโทษให้ก็มิใช่จะไม่ได้ อย่างไรข้าก็ไม่ได้สูญเสียสิ่งใด เพราะทุกเพลงที่แต่งขึ้น...ล้วนอยู่ในนี้” หญิงสาวชี้ไปที่หัวของตน

“ท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้มิใช่พวกนางต้องการให้ศิษย์สองคนล้างห้องน้ำหนึ่งเดือนหรือ” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงเอาไว้บางเบา

“ศิษย์เองก็มิใช่คนไร้เหตุผล ในเมื่อหลินเสวี่ยถงยอมรับผิดแล้ว ก็ให้นางล้างห้องน้ำในสำนักศึกษาหนึ่งเดือนเถอะ เพื่อขัดเกลาจิตใจมิให้หลงผิด โลภต่อผลงานของผู้อื่นอีก”

อาจารย์ทั้งสองมองหน้ากัน พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย

“เช่นนั้นก็ทำตามนั้นเถอะ พวกเจ้าสามคน จากนี้เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ก็ทำหน้าที่ล้างห้องน้ำ...ห้ามให้บ่าวไพร่ช่วยเด็ดขาด ข้าจะให้คนจับตามองพวกเจ้า” อาจารย์หวงเอ่ยสำทับ

คำพูดนั้นทำทั้งห้องเงียบกริบ เสียงหอบหายใจของไป๋เสี่ยวอิงและลู่หลานหลิงดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อได้ฟังบทลงโทษ...ทั้งหมดเป็นเพราะพวกนางเอง ที่เสนอการลงโทษนี้ไว้ก่อนหน้า และยามนี้ มันได้ย้อนกลับมาทำร้ายพวกนางแล้ว