Mag-log inShare
เขาคือชายผู้นั้น
Petsa ng paglalathala:
2026-04-24 23:55:46“ไม่ต้องเป็นกังวล ข้าย่อมไม่บังคับผู้ที่ไม่เต็มใจ” เซี่ยหรงเหยากอดตนเองด้วยสีหน้าไม่วางใจ ความทรงจำบางอย่างได้ผุดขึ้นมาบางเบา
ย้อนกลับไปวันนั้น วันที่นางเดินทางไปยังจวนเสนาบดีติงเพื่อร่วมอวยพรวันเกิดแก่ฮูหยินผู้เฒ่า...หลังจากไป๋ไช่และสือจิ่วออกจากห้องไป ด้วยความรู้สึกอ่อนเพลีย จึงเอนกายลงพักเพียงครู่ หลังปิดตาลง เงาร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ทันใดนั้น...กลิ่นยาสมุนไพรแปลกประหลาดได้ลอยเข้าจมูก ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง เซี่ยหรงเหยาได้ถอดปิ่นหยกนางทิ้งไว้บนพื้น หวังเป็นเบาะแสให้มู่หรงฉางชิงตามหาตนเองได้ ตอนนี้...แม้จะถูกพาตัวออกจากเกาะ แต่นางมั่นใจ...เขาจะต้องเห็นมันอย่างแน่นอน ดวงตาของเซี่ยหรงเหยาสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อคิดถึงใบหน้าของชายผู้เป็นที่รัก รถม้ายังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงลมหวีดหวิวดังจากด้านนอก ยามนี้เซี่ยหรงเหยาทำได้เพียงอดทนอดกลั้น เพื่อรอวันที่มู่หรงฉางชิงจะหาตัวนางพบ คืนของวันที่ห้า ม้าสองตัวที่วิ่งตลอดทางไม่หยุดพัก เพราะถูกเคี่ยวกรำมานาน ยามนี้จึงล้มไม่เป็นท่า คนทั้งกลุ่มจำต้องหยุดพักที่โรงพักม้าก่อนถึงแคว้นจ้าวอีกห้าร้อยลี้ เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมาทีละหยด ก่อนจะกลายเป็นสายฝนหนักที่กระหน่ำลงบนหลังคาไม้เก่าๆ พร้อมกับลมพัดแรงจนประตูหน้าต่างสั่นคลอน ภายในห้องพักเล็กที่ส่งกลิ่นเหม็นอับบางเบา เซี่ยหรงเหยานั่งนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตางามเต็มไปด้วยความคิดคำนึง คิดถึงบุรษที่เคยนอนข้างกาย คิดถึงบิดามารดา และเหล่าพี่น้อง รวมถึงเพื่อนรักที่ไม่รู้ว่ายามนี้กำลังทำสิ่งใดอยู่ ตนเองได้มีโอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง ความแค้น ความรัก ทุกสิ่งควรจบลงแล้วมิใช่หรือ ไยตอนนี้ถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกครั้งเล่า เซี่ยหรงเหยากอดตนเองด้วยความรู้สึกอ่อนล้า ดวงตางามแดงก่ำ พร้อมหยาดน้ำตามที่จวนเจียนจะหยดไหล ภายในใจตัดพ้อต่อโชคชะตา เหตุใดต้องทดสอบนางครั้งแล้วครั้งเล่า สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงฟ้าร้องคำรามดังครืนครานเป็นระยะ ราวกับกำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับนาง แสงตะเกียงสลัวส่องให้เห็นเงาร่างของหญิงสาวที่นั่งกอดเข่า ทันใดนั้น...ประตูไม้ได้ถูกผลักเปิดออก พร้อมร่างชายหนุ่มผู้ลักพาตัวนางมายังที่แห่งนี้ ในมือของเขาถือถาดอาหาร และชามน้ำแกงร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง “ควรทานอะไรสักหน่อย ฝนตกหนักเช่นนี้คงเดินทางต่อมิได้ อีกอย่างหากไม่ทานอะไรเสียเลย เกรงเจ้าจะไม่สบาย” น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยน เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ทันทีที่กลิ่นน้ำแกงลอยมาถึงจมูก เซี่ยหรงเหยากลับรีบยกมือปิดปาก ก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “เอาออกไป! เอาออกไปให้ห่างจากข้าเดี๋ยวนี้!” ร่างบางตวาดเสียงสั่น ชายผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ เขารีบส่งถาดอาหารให้คนของตน แล้วถอยออกห่างตามที่นางร้องขอ “ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าลำบากใจ” แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าเซี่ยหรงเหยาก็ไม่สนใจ ยังคงตวาดขับไล่ให้อีกฝ่ายออกห่างจากตน ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา พวกเขาแทบไม่ได้ทานอะไรเลย นอกจากหมั่นโถวแห้งๆ ที่เตรียมไว้ในรถม้า เซี่ยหรงเหยายิ่งทานได้น้อยลงทุกวัน จนชายหนุ่มเริ่มกังวลว่า ร่างกายของนางจะทนไม่ไหวต่อการเดินทางอันยาวไกล จ้าวเค่อมองร่างบางที่นั่งหันหลังให้ตน เส้นผมเปียกชื้นของนางลู่ไปกับแก้มนวล พร้อมหัวไหล่ที่สั่นไหวตามแรงสะอื้น ยิ่งเห็นหญิงสาวมีท่าทางอ่อนแอ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้อยากเข้าไปกอดปลอบให้นางคลายกังวล ทว่าเซี่ยหรงเหยายามนี้ได้ตั้งกำแพงขวางกั้นเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา และตัวเขาเองก็ไม่อยากฝืนใจนาง ภายนอก ท้องฟ้ายังคงร้องคำรามไม่หยุด จ้าวเค่อมองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกจากห้องอย่างจนใจ หลังประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มได้สั่งให้คนของตนเฝ้าหญิงสาวให้ดี แม้ในใจจะคิดว่า...สตรีบอบบางอย่างเซี่ยหรงเหยาคงไม่มีทางหลบหนีไปได้ ทั้งที่สภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้แน่ หญิงสาวที่นั่งหันหลัง เฝ้ารอจนเสียงฝีเท้าของคนด้านนอกเงียบลง จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน อาการคลื่นเหียนของนางหยุดลงแล้ว เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองซาลาเปาสามลูกที่วางอยู่บนโต๊ะ อย่างน้อยคนผู้นั้นก็ยังใส่ใจการกินของนาง ร่างบางหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่ข้างเตียงมาไว้ในมือ จากนั้นเก็บซาลาเปาสามลูกเอาไว้ในอกเสื้อ แล้วเปิดหน้าต่างออกอย่างระมัดระวัง สายลมเย็นและละอองฝนสาดเข้ามาทันทีจนผมของนางเปียกชื้น สายตามองฝ่าความมืดมิดออกไปเบื้องหน้า ตอนนี้หญิงสาวอยู่บนชั้นสอง จึงต้องหาบางอย่างมาเป็นตัวช่วย เซี่ยหรงเหยามัดเสื้อคลุมเข้ากับผ้าม่านคลุมเตียง จากนั้นมันปลายด้านหนึ่งเข้ากับเสาเตียง นางค่อยๆ ปีนออกจากหน้าต่าง ใช้เงาความมืดเป็นเกราะกำบัง ย่องอย่างเงียบเชียบไปยังคอกม้าที่อยู่ด้านหลังโรงเตี๊ยม เสียงฝนที่ตกหนักช่วยกลบเสียงฝีเท้าของนางได้ดี ม้าหลายตัวตัวที่ถูกผูกไว้สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาว เซี่ยหรงเหยารีบยกมือขึ้นลูบแผงคอมันเบาๆ “เงียบไว้นะ...ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ” ร่างบางปลดเชือกออกจากหลักผูก แล้วตบหลังมันเบาๆ เสียงร้องของม้าถูกเสียงฝนกลบทำให้ไม่มีใครทันสังเกตว่า...ม้าหลายสิบตัววิ่งหนีไปแล้ว เมื่อแน่ใจว่าแผนการของตนสำเร็จ หวังให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าตนเองควบม้าหนีไป จากนั้นจึงหันหลังวิ่งตรงเข้าสู่แนวป่าที่อยู่ไม่ไกล ความมืดและสายฝนทำให้พื้นดินลื่นจนแทบทรงตัวไม่ได้ เสื้อผ้าของนางเปียกชุ่มแนบลำตัว ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่เซี่ยหรงเหยายังคงกัดฟันฝืนเดินต่อ เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นเหนือศีรษะ แสงสว่างที่วาบเป็นระยะของสายฟ้าส่องให้เห็นเส้นทางข้างหน้าเพียงชั่วขณะ ก่อนที่ความมืดจะกลืนกินทุกสิ่งอีกครั้ง เซี่ยหรงเหยาสะดุดรากไม้ล้มลงกับพื้น ดินโคลนใต้ฝ่าเท้าเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างกาย แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังพยายามยันตัวลุกขึ้น “มู่หรงฉางชิง...ท่านต้องตาหาข้าให้พบให้ได้นะ” เสียงสะอื้นของหญิงสาวสั่นเครือจากความหนาวเย็น และความหวังที่ยังไม่ดับมอด ร่างบางเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง หวังว่าอีกฝ่ายจะตามตนเองไม่ทัน กระทั่งฟ้าสาง...เมื่อเห็นแสงส่องสว่างส่องลอดเงาไม้รำไร ความกลัวที่กัดกินใจก็เริ่มคลายลง ความเหนื่อยล้าที่ต้องเดินฝ่าสายฝนทั้งคืน ทำให้ร่างของนางทรุดลงอย่างหมดแรง เซี่ยหรงเหยาคลำไปที่หน้าอกของตน นางยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกหลังพบว่าซาลาเปาสามลูกที่ห่อมายังคงอยู่ สายฝนยังตกลงมาอย่างต่อเนื้อง ร่างบางเดินเข้าไปหลบที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หวังใช้ร่มเงาของมันกำบังสายลมอันเน็บหนาวให้กับตน ทางด้านจ้าวเค่อ กว่าจะรู้ว่าเซี่ยหรงเหยาหายตัวไปก็เช้าแล้ว และเมื่อยิ่งรู้ว่าม้าทุกตัวถูกปล่อยไป ชายหนุ่มก็ยิ่งเดือดดาลมากกว่าเดิม “นางอยู่ที่ไหน!” เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วคายพักม้า องครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูรีบเข้ามาภายในห้อง ทั้งคืนฝนตกหนักจึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงภายในห้อง ยามนี้เมื่อมองหน้าต่างที่มีผ้าม่านถูกผูกกับเสาเตียง ทำให้รู้ว่าหญิงสาวหนีไปแล้ว
Pinakabagong kabanata
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม พวกเขาช่างมีใบหน้าที่เหมือนกัน
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าคือองค์หญิง
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เพื่อนคนแรก
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลักพาตัว
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก
