เจ้าคือองค์หญิง

หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่หรงจื่ออิงก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตากลมโตฉายแววไม่เกรงกลัว

“นอกจากเป็นขอทาน…ยังคิดเป็นโจรอีกหรือ เห็นทีผู้ผดุงความยุติธรรมเช่นข้า คงต้องสั่งสอนพวกเจ้าสักหน่อยแล้ว!” คำพูดนั้นทำให้ขอทานทั้งห้าหัวเราะลั่น

“เด็กน้อยอย่างเจ้าจะมาสั่งสอนพวกข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” มู่หรงจ้านที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน

นางตัวใหญ่กว่าเขาเพียงนิดเดียว แต่กลับกล้ายืนขวางหน้าอย่างไม่หวั่นไหว ทั้งที่คนเหล่านั้นล้วนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ พวกนั้นมีตั้งห้าคน!” ขอทานน้อยกระซิบเสียงสั่น มู่หรงจื่ออิงหันมายิ้ม

“ไม่ต้องกลัว ข้าฝึกวิทยายุทธมาตั้งแต่สองขวบ!” ยังไม่ทันที่มู่หรงจ้านจะเอ่ยอะไร เด็กหญิงก็พุ่งเข้าใส่ขอทานคนแรกอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือเล็กๆ ฟาดเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายจนเซถอยไปหนึ่งก้าว ก่อนจะหมุนตัวเตะเข้าที่ขาอีกคนอย่างแม่นยำ

เสียงร้องโหยหวนพลันดังระงม มู่หรงจื่ออิงทั้งเตะทั้งต่อยอย่างคล่องแคล่ว แม้แรงของนางจะไม่มาก แต่ความเร็วและความแม่นยำทำให้พวกขอทานได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

“โอ๊ย! เด็กบ้านี่! มันตัวปีศาจอะไรกันเนี่ย!” หนึ่งในนั้นร้องลั่น ขณะที่อีกคนพยายามจะคว้าแขนของนางไว้ แต่มู่หรงจื่ออิงกลับหมุนตัวหลบ แล้วใช้ศอกกระแทกเข้าที่สีข้างอย่างจัง

ขอทานน้อยมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง แต่ไม่นานนัก เด็กหญิงก็เริ่มหอบหายใจแรง เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้า

“ไปเถอะ!” นางคว้าแขนเด็กชายไว้แน่น ก่อนจะลากเขาวิ่งออกจากวัดร้างอย่างรวดเร็ว ทว่า...เสียงฝีเท้าของพวกขอทานดังตามมาติดๆ

“จับพวกมันไว้! อย่าให้หนีไปได้!” มู่หรงจื่ออิงกัดฟันแน่น วิ่งนำมู่หรงจ้านผ่านตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยเศษไม้และกองขยะ นางหอบหายใจหนักๆ แต่ยังไม่ยอมหยุด

“อีกนิดเดียว...อีกนิดเดียวก็ถึงถนนใหญ่แล้ว!”

เด็กน้อยเอ่ยพลางกุมมือเด็กชายแน่นขึ้น เสียงตะโกนของพวกขอทานยังคงดังไล่หลังมาไม่ขาดสาย แต่ในแววตาของเด็กหญิงกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้สักนิด มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะพาเพื่อนใหม่ของตน หนีไปจากที่นี่เท่านั้น

เหล่าองครักษ์ลับทั้งสี่ที่แฝงตัวอยู่ตามหลังคาและมุมต่างๆ เฝ้ามองการกระทำของนายหญิงน้อยอย่างเงียบงัน ดวงตาแต่ละคู่จับจ้องไปยังร่างเล็กที่กำลังวิ่งหนีไปตามตรอกแคบๆ พร้อมกับเด็กขอทานผู้นั้น

ก่อนออกจากจวน เซี่ยหรงเหยาได้สั่งกำชับไว้ชัดเจน หากไม่ถึงขั้นชีวิต ห้ามยื่นมือเข้าช่วยเด็ดขาด ปล่อยให้นางได้เรียนรู้โลกภายนอกเสียบ้าง

จะได้รู้ว่าความยากลำบากของชีวิตเป็นเช่นไร และจะได้ไม่กล้าออกไปโดยไม่มีผู้ติดตามอีก...คำสั่งของนางคือเด็ดขาด แม้จะเห็นนายหญิงน้อยหกล้ม และพยายามลุกขึ้น แล้ววิ่งต่อด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่น พวกเขาก็ทำได้เพียงกำมือแน่นอยู่ในเงามืดด้วยความสงสาร

ความโกลาหลในตลาดเริ่มขึ้น ผู้คนต่างแตกตื่นและหลบไปคนละทิศละทาง เสียงแม่ค้าร้องโวยวาย เสียงของตกแตกดังระงม แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ขอทานน้อยกลับหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจที่สุดในชีวิตของเขา มู่หรงจื่ออิงหันมามองอย่างแปลกใจ

“เจ้าหัวเราะอะไรน่ะ เรากำลังถูกไล่ตามอยู่นะ!” เด็กชายยังคงหัวเราะเช่นเดิม ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับเปล่งประกายอบอุ่น

“เปล่า ก็แค่...ไม่เคยมีใครทำเช่นนี้กับข้ามาก่อน มันค่อนข้างสนุก” คำพูดนั้นทำจื่ออิงน้อยชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วดึงมือเขาวิ่งต่อ

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหยุดหัวเราะ วิ่งไปพร้อมกับข้า!” เสียงหัวเราะของเด็กทั้งสองดังแทรกอยู่ในความวุ่นวายของตลาด ราวกับหมอกควันภายในใจของขอทานน้อย ถูกปัดเป่าให้มลายหายไป

ภาพของท่านปู่ผู้เลี้ยงดูเขาตั้งแต่เด็กผุดขึ้นมาในหัว ชายชราผู้เย็นชา ไม่เคยแย้มยิ้ม ไม่เคยกอดเมื่อยามเขาร้องไห้ หลายครั้งลงมือทำร้ายโดยไร้เหตุผล

เขาไม่เข้าใจว่าทำไม...แต่ก็ไม่กล้าตั้งคำถาม เพราะในใจลึกๆ เขารู้ว่าท่านปู่เกลียดเขา ถึงอย่างนั้น...เขาก็ยังอดทน เพราะท่านปู่คือญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้

แต่วันนี้...มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยื่นมือมาให้เขาโดยไม่ลังเล ยิ้มให้เขาโดยไม่รังเกียจความต้อยต่ำ หัวใจที่เคยเย็นชาราวน้ำแข็งของเด็กน้อย เริ่มอบอุ่นขึ้นอย่างช้าๆ

มู่หรงจื่ออิงพาขอทานน้อยวิ่งสุดแรง จนกระทั่งถึงหน้าศาลาว่าการเมือง ก่อนจะหยุดหอบหายใจ มือเล็กป้องปากพลางตะโกนเสียงใสกังวาน

“โจรจ้า! มีโจรไล่ฆ่ากลางวันแสกๆ ช่วยกันจับโจรเร็วเข้า!”

เสียงร้องของนาง ทำผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมองด้วยความตกใจ มือปราบสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าศาลมองเด็กสองคนที่ต่างฐานะด้วยสีหน้างุนงง

ขณะเดียวกัน...ขอทานทั้งห้าที่วิ่งตามมาต่างก็ชะงักงัน สีหน้าของทั้งห้าซีดเผือดทันที พวกมันมองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนทำท่าจะวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวจากไป มือปราบทั้งสองก็ชักกระบี่ออกมาขวางทางไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เป็นพวกเจ้าอีกแล้วหรือ” หนึ่งในมือปราบตะโกนเสียงเข้ม หัวโจกขอทานรีบคุกเข่าคำนับ

“ทะ...ท่านมือปราบ พวกข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น มิได้จะปล้นจริงๆ นะขอรับ ขอท่านทั้งสองได้โปรดเมตตาปล่อยพวกเราไปเถิด” มู่หรงจื่ออิงก้าวออกมาด้านหน้า ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว

“ห้ามปล่อยคนเหล่านี้นะ! พวกเขาก่อความวุ่นวายในเมือง ขู่กรรโชกทรัพย์ หากพวกท่านปล่อยพวกเขาไป เราจะฟ้องเสด็จป้าจักรพรรดินี!” คำว่าเสด็จป้า ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นนิ่งงันไปชั่วขณะ

เพราะมีเพียงเด็กคนเดียวที่กล้าเอ่ยเช่นนั้น นางคือพระธิดาองค์โตของฮ่องเต้แคว้นเจา ผู้มาเยือนทุกสองปี และว่าที่พระราชสวามีของพระนางก็คือพระเชษฐาของเซี่ยฮองเฮาแห่งแคว้นเจา เป็นท่านลุงของเด็กน้อยตรงหน้า

มือปราบทั้งสองรีบคุกเข่าลงทันที

“ถวายพระพรองค์หญิงน้อย ขอพระองค์ทรงพระเจริญ!” เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ผู้คนรอบข้างต่างก็รีบคุกเข่าลงพร้อมกัน

“ไม่เป็นไรๆ อย่าได้มากพิธี พวกท่านรีบจัดการคนเหล่านี้ตามกฎหมายเถิด” น้ำเสียงของนางแม้ยังเป็นเด็ก แต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจและความมั่นใจ ท่าทีอันสูงส่งแต่ไม่เย่อหยิ่ง สมกับเป็นบุตรแห่งเชื้อพระวงศ์โดยแท้

ขอทานน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังคงนิ่งงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน เขามองเด็กหญิงตรงหน้าราวกับคนไม่รู้จัก

“เป็นอะไรไป กลัวข้าแล้วหรือ ก่อนหน้านี้ยังทำท่าขู่ฟ่อเป็นลูกแมวน้อยอยู่เลย” มู่หรงจื่ออิงหันมายิ้มล้อเลียน

“ขะ...ข้า...”

“ข้าอันใด”

“เจ้าคือองค์หญิง เช่นนั้นแล้ว...จะสั่งลงโทษข้าหรือไม่” จื่ออิงน้อยหัวเราะเบาๆ

“ลงโทษอะไรเล่า เจ้ามิได้ทำสิ่งใดผิด ถึงแม้ข้าจะเด็ก แต่ข้าก็มิใช่เด็กที่ไร้เหตุผล มาเถอะ...อีกไม่ไกลก็ถึงที่พักของข้าแล้ว” นางยื่นมือออกไป มู่หรงจ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมให้จื่ออิงน้อยจูงมือเดินกลับจวนอย่างว่าง่าย

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบสองเงาเล็กที่เดินเคียงกันไปอย่างกลมกลืน เด็กหญิงผู้สูงศักดิ์กับเด็กขอทานผู้ต่ำต้อย แต่กลับไม่มีช่องว่างระหว่างพวกเขาแม้แต่น้อย

เหล่าองครักษ์เงาที่เฝ้ามองอยู่บนหลังคา ต่างน้ำตาซึมด้วยความปลื้มใจ

“นายหญิงน้อยของพวกเรา...เก่งกล้า รู้ความ และมีเมตตาเสียจริง...แต่ซุกซนเหมือนองค์ฮองเฮาในอดีตนัก” คนเหล่านั้นเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ เมื่อนึกถึงมู่หรงจื่ออิงในอนาคต