ตอนพิเศษ 7

“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้

“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”

“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้ว

หลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขา

เด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้

“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย

“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา

งานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเรือนใหม่ในหมู่บ้านหลีฮวา และพวกเขาก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันกลายเป็นครอบครัวใหญ่

“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้

“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”

“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้ว

หลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขา

เด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้

“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย

“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา

งานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเรือนใหม่ในหมู่บ้านหลีฮวา และพวกเขาก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันกลายเป็นครอบครัวใหญ่

ในงานแต่งของเฟยหยางและหลินหลันเยียน ชาวบ้านหมู่บ้านหลีฮวามาร่วมงานมากมายลานหน้าเรือนเต็มไปด้วยผู้คน โต๊ะเรียงรายเต็มพื้นที่ กลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั่ว เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย เสียงอวยพร ดังกึกก้องไปทั่วหมู่บ้าน

เฟยหยางสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ยืนตัวแข็งทื่อท่ามกลางผู้คน ไม่คุ้นเคยกับความคึกคัก หลินหลันเยียนสวมชุดแต่งงานสีแดงสด ผมดำยาวถูกมัดขึ้นสูง ประดับด้วยกิ่งทองและดอกไม้ ใบหน้างามยิ้มแย้มรับแขก

บุตรชายทั้งสองสวมเสื้อผ้าใหม่ วิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อใบหน้าสดใสมีความสุข เอ้อโก่วยุ่งอยู่กับการต้อนรับแขก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในระหว่างนั้น ภายในห้องเล็กๆ ด้านในเรือน บิดาของเฟย หยางที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตาที่เคยปิดสนิทมาหลายปีพลันลืมขึ้น ชายชราหันศีรษะมองไปรอบๆ สายตายังพร่ามัวสับสน

“นี่...นี่คือที่ไหน” เสียงแหบพร่าดังขึ้นเพราะมิได้เปล่งเสียงมานาน เฟยหยางที่เข้ามาตรวจดูบิดา ตกใจจนแทบหยุดหายใจ

“ท่านพ่อ! ท่านฟื้นแล้ว!” ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าข้างเตียงชายชรามองบุตรชาย ดวงตาค่อยๆ ชัดขึ้น

“เค่อเอ๋อ...เค่อเอ๋อ...นั่นเจ้าใช่หรือไม่” มือเหี่ยวย่นสั่นเทาลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้าของชายหนุ่ม พร้อมกับน้ำตาที่ไหลหยดลงมาจากดวงตาช้าๆ

“พ่อ...พ่อขอโทษ พ่อทำให้เจ้าต้องทุกข์ทรมาน เป็นเพราะความโลภของตน พวกเราถึงต้องมาตกอยู่ในสถานะเช่นนี้”

“ท่านพ่อพูดอะไร ทุกอย่างผ่านไปแล้วขอรับ ตอนนี้ข้าก็มีความสุขดี” สายตาอดีตชินอ๋องเหลือบมองชุดของชายหนุ่ม

“เจ้า...เจ้ากำลังจะแต่งงานหรือ” ร่างสูงยิ้มละมัย

“ใช่แล้วขอรับ วันนี้เป็นวันแต่งงานของลูก”

ชายชรายกยิ้มบางๆ

“ดีแล้ว...ดีแล้ว เจ้าสมควรได้มีความสุข” เขามองบุตรชายด้วยสายตารู้สึกผิด พร้อมกับความรักที่ลึกซึ้ง

“พ่อขออวยพรให้เจ้ามีความสุขกับสิ่งที่เจ้าเลือก จงมีชีวิตที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น” เฟยหยางกุมมือบิดาไว้แน่น

“ขอบคุณขอรับท่านพ่อ” งานแต่งงานผ่านไปอย่างราบรื่น เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ทว่า...วันต่อมา เมื่อเฟยหยางเข้าไปดูบิดาของตน

เขาพบว่าชายชรานอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าสงบ รอยยิ้มเล็กๆ ยังคงอยู่ที่มุมปาก แต่ลมหายใจได้หยุดลงแล้ว บิดาของเขา อดีตชินอ๋องแห่งแคว้นจ้าว...ได้จากไปอย่างสงบ

เฟยหยางฝังบิดาของตนไว้ที่เชิงเขา บ้ที่านเก่าที่พวกเขาเคยอยู่ใต้ต้นสนใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านได้ชัดเจน ชายหนุ่มพาลูกเมียคุกเข่าลงหน้าหลุมฝังศพ กราบลาบิดาเป็นครั้งสุดท้าย

“ท่านพ่อ...ลูกจะมีชีวิตที่ดี จะดูแลครอบครัวให้ดี จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง หลับอย่างสงบเถอะนะขอรับ” สายลมพัดผ่าน ใบสนร่วงลงมาเบาๆ ราวกับกำลังตอบรับคำสัญญาของชายหนุ่ม

หลินหลันเยียนยืนอยู่ข้างหลัง มือวางบนไหล่ของสามี ให้กำลังใจเขาอย่างเงียบๆ บุตรชายทั้งสองคุกเขาด้านข้าง ครอบครัวเล็กๆ ยืนอยู่ที่นั่น ส่งชายชราสู่การพักผ่อนครั้งสุดท้าย

สามปีผ่านไป หลินหลันเยียนได้ตั้งครรภ์อีกครั้ง ครั้งนี้นางได้บุตรสาว และมีเรื่องดีเพิ่มขึ้นอีกเรื่องคือ บุตรชายทั้งสองของนางสอบได้เป็นบัณฑิตซิ่วไฉที่อายุน้อยที่สุด คนในหมู่บ้านเหมยฮวาที่เคยดูถูกพวกนางแม่ลูกต่างก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่

แต่เพราะยังเด็กเกินไป นางจึงขอให้บุตรชายยังไม่สอบจี่ว์เหริน จนกว่าจะอายุสิบหก และลูกๆ ของนางก็ได้รับปาก

ต่อมาเมื่อเด็กทั้งสองอายุครบสิบหก พวกเขาก็เริ่มทำตามความฝัน ได้เดินทางไปสอบขุนอีกครั้ง และพวกเขาก็ไม่ทำให้บิดามารดาต้องอับอาย ทั้งสองคนสอบได้จอหวงน และทั่นฮวา ตามลำดับ กลายเป็นที่ฮือฮาในเมืองหลวง

และบุตรชายฝาแฝดของนางได้กลายเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ พวกเขาได้รับตำแหน่งสูงในราชสำนัก ส่วนตัวนางอาศัยอยู่กับบุตรสาวคนเล็กและสามีในชนบท พวกเขาไม่ต้องการความรุ่งโรจน์ในเมืองหลวง เพียงแค่มีกันและกันก็เพียงพอ

หลายสิบปีผ่านไป สองคนที่ล้มเหลวในทุกอย่าง ที่เคยถูกดูถูก ที่เคยสูญเสียทุกสิ่งในชีวิตไป ใช้ชีวิตร่วมกันกระทั่งบั้นปลายของชีวิต

เฟยหยางและหลินหลันเยียนนั่งอยู่ภายใต้ต้นอู๋ถงหน้าเรือน ยามนี้ทั้งคู่ผมหงอกขาวเต็มหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา

“เจ้าเสียใจหรือไม่ที่ได้แต่งงานกับข้า” ผู้เฒ่าเฟยหยางเอ่ยถามเสียงเบา

“ไม่เลย นี่คือชีวิตที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมี”

“ข้าก็เช่นกัน”

สองผู้เฒ่ามองดวงอาทิตย์ยามอัสดงด้วยกัน สองมือจับกันแน่นจนลมหายใจสุดท้าย...แม้แต่ความตาย ก็มิอาจพรากพวกเขาจากกัน

จบตอนพิเศษ