ตอนพิเศษ 3

ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที

“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูป

ชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจ

เสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม

“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต

“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

หลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่างไร

เพียงคิดว่าตนจักต้องแต่งงานกับเจ้าอ้วนขายหมูที่แสนสกปรกและหยาบคายผู้นั้น นางก็รู้สึกอยากอาเจียนออกมา เฟยหยางมองท่าทีครุ่นคิด สีหน้าเปลี่ยนไปมาของหญิงสาว เขาก็เข้าใจทันทีว่านางกำลังคิดสิ่งใด

“ข้าจะไปส่งเจ้า” ชายหนุ่มเอ่ยเรียบๆ

ใบหน้าด้านข้างที่มีรอยแผลเป็น ทำคนรอบข้างหวาดกลัว ทว่ากับหลินหลันเยียนนั้นต่างออกไป เมื่อยามที่มองชายหนุ่ม มันให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

หลายปีหลังปกปิดตัวตนออกจากเมืองหลวง เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกเช่นนี้

“ดะ...ได้” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับเดินนำชายหนุ่ม ทั้งสองเดินช้าๆ ผ่านประตูเมืองออกไปราวห้าลี้ ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็กๆ ตั้งอยู่

นับแต่ที่ออกจากเมืองหลวง หลินหลันเยียนได้ใช้เงินครึ่งหนึ่งที่เซี่ยหรงเหยามอบให้ ซื้อเรือนหลังนี้และที่ดินอีกสิบหมู่ หวังตั้งรกรากเลี้ยงชีพของตนและบุตรชายทั้งสอง

ทว่า...หลายปีผ่านไป พืชพรรณที่ปลูกผลผลิตกลับลดลงเรื่อยๆ หลังหักภาษีจากทางการ เหลือเพียงไม่กี่สิบจินเท่านั้น เพียงพอให้สามแม่ลูกผ่านพ้นไปจนถึงฤดูเพาะปลูก

ทว่า...นั่นก็มิได้ทำให้มีชีวิตดีขึ้นนัก นางจึงต้องทำงานเสริม ปักผ้าเพื่อเลี้ยงชีพ แต่บุตรชายฝาแฝดทั้งสองกำลังเติบโต และยังต้องเข้าเรียนที่สำนักศึกษา เงินที่ต้องใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นตามการเจริญเติบโตของพวกเขา

และเมื่อเดือนก่อน...ได้มีแม่สื่อมาที่หน้าเรือนของนาง พูดหว่านล้อมหลินหลันเยียนสารพัด บอกว่ามีบุรุษดีๆ ที่ต้องการอุปถัมภ์ครอบครัวแม่หม้ายอย่างนาง...หลินหลันเยียนที่เข็ดขยาดเรื่องบุรุษจึงได้ปฏิเสธไป

แต่ไม่คิดว่าคนเหล่านั้นจะบุกมาที่เรือนของนาง บังคับให้นางแต่งเข้าตระกูลซูของพวกเขา โดยยื่นข้อเสนอให้หลินหลันเยียนขายบุตรชายทั้งสองไปเป็นทาสในจวนนายอำเภอ

เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะขายบุตรชายของตน หญิงสาวจึงตวาดออกไป และขู่ว่าจะแจ้งต่อทางการว่า พวกเขาคุกคามและบังคับซื้อขายมนุษย์อย่างไม่เต็มใจ คนเหล่านั้นจึงจากไปพร้อมสีหน้าอาฆาต

หลังจากวันนั้น...ทุกวันนางและบุตรชายทั้งสองจะต้องถูกกลั่นแกล้งโดยอันธพาลที่รับเงินจากพ่อค้าขายหมู เมื่อคิดว่าตนเองจักต้องพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ หลินหลันเยียนก็อยากพาลูกทั้งสองหนีไป

...แต่มันติดที่นางไม่มีเงิน ไม่มีที่พึ่งพิง และไม่รู้ว่าจะไปไหน

“ถึงแล้ว ที่นี่คือเรือนของข้า” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา...อดีตบุตรสาวขุนนางใหญ่ในราชสำนัก กลับตกต่ำถึงขั้นจะทำอะไรก็ต้องคอยมองสีหน้าผู้อื่น

ดูเหมือนที่ผ่าน มานางจะลำบากไม่น้อย ชายหนุ่มคิดในใจ

“ท่านแม่!” เสียงเล็กๆ สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เด็กน้อยวัยเจ็ดแปดขวบวิ่งออกจากเรือนพุ่งเข้าหาหญิงสาว เมื่อพบว่าบนใบหน้าของนางมีร่องรอยถูกทำร้าย เด็กทั้งสองพลันคำรามด้วยความโกรธ

“เจ้าอ้วนขายหมูน่ารังเกียจนั่น! รังแกท่านอีกแล้วหรือ” หญิงสาวสวมกอดบุตรชายทั้งสองทั้งน้ำตา...นางสิ้นหนทางแล้ว

“แม่ไม่เป็นไร เหตุใดวันนี้กลับเร็วนักเล่า เกิดอะไรขึ้นหรือ”

เด็กชายทั้งสองก้มหน้าไม่กล้าสบตาหญิงสาว

“บอกแม่สิ รุ่ยเอ๋อ เซวียนเอ๋อ” หญิงสาวจ้องมองเด็กทั้งสองเพื่อจับผิด ทว่าพวกเขากลับปิดปากเงียบ

“หรือว่ามีเรื่องที่สำนักศึกษาอีกแล้ว...” เมื่อหญิงสาวเอ่ยเช่นนั้น ดวงตาของเด็กทั้งสองพลันแดงก่ำ

คำว่าอีกแล้วหมายถึง นับแต่ที่เข้าเรียนที่สำนักศึกษาในหมู่บ้าน เด็กทั้งสองก็มักจะมีเรื่องทะเลาะกับเด็กคนอื่นๆ อยู่เสมอ และหัวข้อที่พวกเขาหยิบยกมาใช้ในการต่อสู้คือ...เรื่องของนาง

“ท่านแม่! นี่ไม่ใช่ความผิดของเรานะ เป็นพวกเขาที่ล้อว่าเราสองคนเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาว่าท่านแม่เป็นผู้หญิงไม่ดี ท้องไม่มีพ่อ” ทั่วร่างหลินหลันเยียนชาวาบ นางดึงเด็กทั้งสองเข้ามาสวมกอด พยายามกลั้นก้อนสะอื้นของตน

คำพูดเหล่านั้นไม่เกินจริงนัก นับแต่เกิดเรื่องนั้น...นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบิดาของเด็กทั้งสองเป็นใคร

“ไม่เป็นไร พวกเขาอยากพูดอะไรก็ช่าง ปากอยู่บนตัวของพวกเขา เราแค่ไม่ต้องไปสนใจก็พอ” หญิงสาวเอ่ยกับบุตรชายทั้งสองด้วยสีหน้าขมขื่น

นับแต่ที่มาถึงเรือนและได้พบบุตรชาย หลินหลันเยียนลืมไปแล้วว่า...ด้านหลังของตนมีบุรุษผู้หนึ่งที่ตามมาด้วย

เฟยหยางยืนอยู่ห่างออกไป มองภาพสามแม่ลูกที่กอดกันด้วยสีหน้าตกตะลึง เด็กสองคนนี้หน้าตาเหมือนตนเองเมื่อยังเด็ก และมีเค้าเหมือนตนเองในตอนนี้อยู่หลายส่วน ยามนี้...ชายหนุ่มกำลังคาดเดาบางสิ่งในใจ

สายตาเย็นชาเหลือบมองเรือนหลังเล็กที่กำแพงทรุดโทรม นี่คือชีวิตของหญิงสาวผู้ที่เคยมีทุกอย่าง ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใด เขาไม่เก่งเรื่องคำพูดปลอบโยน แต่ในใจกำลังรู้สึกบางอย่าง บางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ท่านแม่...ท่านลุงผู้นี้เป็นใครหรือขอรับ” หญิงสาวพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตนได้รับความช่วยเหลือจากชายแปลกหน้า นางรีบเช็ดน้ำตา ก่อนหันไปยังอีกฝ่าย

“ขอบคุณท่านจอมยุทธที่ช่วยเหลือและมาส่งข้ากลับเรือน” เฟยหยางมิได้เอ่ยคำใด สายตาของชายหนุ่มจ้องมองสามแม่ลูกชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“รับสิ่งนี้ไว้เถอะ แล้วพบกันใหม่” เขาโยนถุงเงินให้หญิงสาว ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ

หลินหลันเยียนรับถุงมาด้วยความงุนงง เมื่อเปิดดูถุงใบนั้นกลับพบว่ามันเป็นตั๋วเงินและแท่งเงินรวมแล้วหนึ่งร้อยตำลึง นางตกใจรีบมองไปยังชายผู้นั้น หวังจะรั้งเขาเอาไว้...แต่กลับไม่พบร่างของเขาแล้ว

“ท่านแม่ ท่านลุงผู้นั้นเป็นใครกันแน่ขอรับ” หลินเซวียนซักมารดาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถึงแม้จะอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ แต่เขาก็รู้ความแล้ว นางส่ายหน้า

“แม่เองก็ไม่รู้...รู้เพียงเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือครอบครัวของเรา”

หญิงสาวเอ่ยพร้อมเหม่อมองไปยังเส้นทางที่เฟยหยางจากไป หัวใจของนางยามนี้กลับเต้นถี่รัวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ...

หลังเกิดเรื่องในอำเภอถงอัน และมีบุรุษแปลกหน้ามาส่งหลิน หลันเยียนที่เรือน ชื่อเสียงแม่หม้ายของนางก็ยิ่งฉาวโฉ่

ใบหน้าอันงดงามของนางทำให้หญิงสาวในหมู่บ้านหลายคนไม่พอใจ ต่างเรียกขานนางว่า นางจิ้งจอกจอมล่อลวงบุรุษ หลายครั้งเมื่อเดินผ่านหน้าเรือน ก็มักถุยน้ำลายเพื่อเป็นการเหยียดหยาม

หลินหลันเยียนที่ต้องการตั้งรกรากที่นั่น จึงจำต้องอดกลั้นเพื่อบุตรชายทั้งสอง ไม่ว่าจะถูกผู้อื่นดูแคลนเพียงใด...นางก็กัดฟันทน

แต่ทุกครั้งที่ต้องทนรับฟังคำด่าทอเหล่านั้น หัวใจของนางก็แหลกสลายทีละน้อย นางเคยเป็นบุตรสาวขุนนาง เคยได้รับการยกย่อง เคยมีเกียรติและศักดิ์ศรี บัดนี้กลับเหลือเพียงฉายาหญิงหม้าย

ทางด้านเฟยหยาง หลังกลับเรือนของตน เขาก็นอนไม่หลับ ในหัวมีเพียงภาพสามแม่ลูกวนเวียนไปมา หากเด็กสองคนคือลูกของเขา เช่นนั้นตนเองก็มีทายาทแล้ว...