หลบหนี

ทุกคนรีบวิ่งไปยังคอกม้าทันที และสิ่งที่เห็นได้ทำให้เลือดในกายของจ้าวเค่อเดือดพล่าน เพราะม้าทุกตัวถูกปล่อยออกไปจนหมด เหลือเพียงรอยเท้าสับสนปนเป

“ข้าจักลงโทษเรื่องนี้ในภายหลัง ไปหาม้ามาให้ข้า อย่างไรก็ต้องตามหาตัวนางให้พบ!” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยโทสะ

องครักษ์ทุกนายต่างรีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว จ้าวเค่อนอกจากจะโมโหที่เซี่ยหรงเหยาหนีไป แต่ส่วนลึกในใจกลับเป็นห่วงความปลอดภัยของนางมากกว่า

สตรีที่ต้องเดินทางท่ามกลางพายุฝนเพียงลำพัง หากเกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีผู้ใดเห็น แค่คิดเขาก็รู้สึกหวาดกลัวในใจ

สายฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด เซี่ยหรงเหยาออกเดินทางต่อ แต่ไม่รู้ว่าตนกำลังจะไปไหน ซาลาเปาหนึ่งลูกที่เปรอะเปื้อนดินโคลน ถูกใช้เป็นเสบียงประทังความหิว

แม้จะเกิดมาสองชาติ แต่หญิงสาวไม่เคยต้องได้รับความลำบาก ยามนี้กายของนางเริ่มสั่นเทาเพราะพิษไข้ ทั้งร่างโงนเงนไปมา ทุกย่างก้าวหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเหล็กถ่วง

ลมหายใจของหญิงสาวร้อนผ่าวเพราะพิษไข้ มือบางสั่นเทา ขาสองข้างแทบไม่อาจพยุงน้ำหนักตัวเองได้อีกต่อไป ทว่านางยังคงฝืนเดินต่อ ในความสลัวของป่า...เสียงแมลงร้องดังระงม ราวกับกำลังกลืนกินสติของนางทีละน้อย

จนในที่สุด...ร่างบางก็ทรุดฮวบลงกับพื้นดินอันเย็นเฉียบ สายตาที่เริ่มพร่ามัว มองเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งอยู่ไม่ไกล เงานั้นเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้ทีละน้อย

เซี่ยหรงเหยาพยายามยกมือขึ้น ยื่นออกไปอย่างอ่อนแรง หวังว่าคนผู้นั้นจักเป็นมู่หรงฉางชิง แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสถึงสิ่งใด โลกทั้งใบก็พลันมืดดับลง

“เซี่ยหรงเหยา! เจ้าฟื้นขึ้นมาสิ! อย่างหมดสตินะ!” จ้าวเค่อเขย่าหญิงสาวในอ้อมแขนแรงๆ ในใจหวาดกลัวว่าความดื้อรั้นของนาง จักพรากชีวิตของนางไป

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

หลังองครักษ์หาม้ามาได้ ทุกคนเตรียมตัวฝ่าสายฝนเพื่อตามหาร่องรอยของเซี่ยหรงเหยา ทว่าสายตาของจ้าวเค่อพลันสะดุดเข้ากับรอยเท้าเล็กๆ รอยหนึ่ง ที่มุ่งตรงเข้าสู่ผืนป่า ความคิดหนึ่งได้ผุดขึ้นมาในหัว

ชายหนุ่มสั่งองครักษ์สองนายขี่ม้าย้อนตามเส้นทางเดิม ส่วนตนเองนำกำลังคนเดินเท้าเข้าป่า เพื่อตามรอยเท้านั้นไป กระทั่งพบกับร่างของเซี่ยหรงเหยา ที่นอนหมดสติท่ามกลางสายฝน

หนึ่งวันเต็มที่หญิงสาวยังคงไม่ได้สติสติ ร่างร้อนผ่าวของนางนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ที่สถานีพักม้าไม่มีหมอ พวกเขาจึงจำต้องรักษาอาการของนางตามมีตามเกิด เพราะจากที่นี่...ระยะทางห่างจากเมืองข้างหน้าถึงร้อยลี้

แต่ด้วยเพราะกลัวว่ามู่หรงฉางชิงจักติดตามมาทัน จึงจำใจต้องออกเดินทางโดยที่เซี่ยหรงเหยายังไม่ได้สติ ทุกคนต่างอิดโรยจากการเดินทาง แต่ไม่มีใครกล้าหยุดพัก เพราะคำสั่งของจ้าวเค่อ

ชายหนุ่มกอดร่างร้อนผ่าวของหญิงสาวแน่น ดวงตาทั้งสองแดงก่ำจากการไม่ได้นอน ความกังวลกัดกินหัวใจไม่หยุด เพราะกลัวว่าเซี่ยหรงเหยาจะทนไม่ไหว ทว่าร่างกายที่ดูบอบบางของนางกลับดีขึ้นอย่างรวดเร็ว และหญิงสาวก็ได้สติในเวลาต่อมา

“ปล่อยข้านะ!”

ร่างบางดิ้นสุดแรง เมื่อพบว่าตนเองกำลังอิงซบอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษแปลกหน้า ทว่ายิ่งดิ้น...แขนของเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น จ้าวเค่อก้มลงกระซิบข้างใบหูของนาง คำพูดนั้นทำเซี่ยหรงเหยากายแข็งทื่อ

“อะไรกัน...ตลอดทางเจ้านอนอยู่ในอ้อมแขนข้า ยามนี้กลับคิดเนรคุณหรือ”

“ไสหัวไป! ปล่อยข้าไปซะ! ไม่อย่างนั้นสวามีของข้าจักต้องตามมาเด็ดหัวเจ้าแน่” หญิงสาวข่มขู่อีกฝ่าย ทว่าท่าทางของนางกลับดูราวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อ จ้าวเค่อหัวเราะเบาๆ

“ได้เลย...ข้าจักรอวันนั้น วันที่มู่หรงฉางชิงมาเด็ดหัวข้า ทว่าในระหว่างนั้น...เจ้าก็ยังเป็นของข้าอยู่”

“นี่! เจ้า!” ร่างบางชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความเดือดาล

ตลอดเส้นทางอันยาวไกลจากเกาะเจามุ่งสู่แคว้นจ้าว เซี่ยหรงเหยาไม่เคยหยุดคิดหาทางหลบหนี นางพยายามทุกครั้งที่มีโอกาส บางครั้งแอบหนีในเวลาที่พวกเขาพลั้งเผลอ บางครั้งแสร้งป่วยเพื่อให้หยุดพัก หวังว่ามู่หรงฉางชิงจะตามมาทัน

แต่ไม่ว่าครั้งใด...จ้าวเค่อก็ตามจับตัวนางกลับมาได้ทุกครั้ง

แต่สิ่งที่น่าแปลกประหลาดคือ เขาไม่เคยลงโทษนางเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพียงเอ่ยข่มขู่ว่า”หากเจ้าคิดหนีอีก ข้าจะจัดการเจ้าเสีย” แล้วก็ปล่อยไป ราวกับการหลบหนีของนางเป็นเพียงเรื่องสนุกของเขา

เซี่ยหรงเหยาไม่เข้าใจชายผู้นี้เลย เขาไม่เคยแตะต้องตนเอง ไม่เคยพูดจาหยาบคาย แต่กลับมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทั้งเย็นชา ทั้งลึกล้ำ ราวกับซ่อนบางสิ่งไว้ในใจ

หนึ่งเดือนผ่านไป...การเดินทางอันแสนทรหดสิ้นสุดลง เมื่อขบวนรถม้าของพวกเขาเข้าสู่เขตแดนเมืองหลวงแคว้นจ้าว

“ถึงแล้ว...บ้านของข้า นับแต่นี้ไป เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนหันมามองร่างบาง

แคว้นจ้าว ดินแดนที่บิดาของเขา ชินอ๋องผู้ทรงอำนาจ กุมกองกำลังครึ่งหนึ่งเอาไว้ในมือ จ้าวเค่อไม่จำเป็นต้องเร่งรีบอีกต่อไป เพราะที่นี่คืออาณาเขตของเขาโดยแท้

เมื่อขบวนรถม้าแล่นเข้าสู่จวนซื่อจื่อ ข่าวลือก็แพร่สะพัดในหมู่ข้ารับใช้ ว่าสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามราวเทพธิดา ถูกพากลับมาเอิกเกริก

เหล่าสตรีในจวนต่างริษยา โดยเฉพาะนางเล็กๆ ที่จ้าวเค่อเลี้ยงไว้ในเรือน ต่างพากันไม่พอใจ...เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มเอาอกเอาใจสตรีคนใหม่เพียงใด

และความริษยาก็ยิ่งทวีคูณ เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มได้มอบเรือนที่ดีที่สุดรองจากเรือนใหญ่ให้นางพำนัก อีกทั้งรอบกายหญิงสาวยังมีข้ารับใช้มากกว่ายี่สิบคน ทั้งห้องครัวส่วนตัว ห้องอาบน้ำกลางแจ้งที่มีบ่อน้ำพุร้อน และสาวใช้ที่ล้วนคัดเลือกจากคนที่ดีที่สุดในจวน

ทุกสิ่งทุกอย่างบ่งบอกถึงความโปรดปรานที่จ้าวเค่อมีต่อนาง แม้แต่เครื่องแต่งกายที่เซี่ยหรงเหยาสวมใส่ ต่างก็ล้วนเป็นผ้าไหมชั้นดีจากร้านดังในเมืองหลวง เครื่องประดับเงินทองถูกส่งมามากมาย เพื่อเอาอกเอาใจนาง

แต่สำหรับเซี่ยหรงเหยาแล้ว สิ่งเหล่านั้นล้วนแต่ไร้ความหมาย หลังมาพำนักอยู่ที่เรือนแห่งนี้ ทุกวันนางทำเพียงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีในยามเย็นด้วยแววตาหม่นหมอง

หัวใจของหญิงสาวเฝ้าคนึงหาเพียงบุรุษผู้อยู่แสนไกล ทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านม่านบาง นางมักจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังเพียงหนึ่งเดียว หวังว่าสักวันหนึ่ง...มู่หรงฉางชิงจะมาปรากฏตัวตรงนั้น...

“มู่หรงฉางชิง เมื่อใดท่านจักมารับตัวข้าเสียที”

บัดนี้เซี่ยหรงเหยาได้รู้แล้วว่า จ้าวเค่อคือซื่อจื่อแห่งจวนชินอ๋อง บุตรชายผู้สืบทอดอำนาจโดยตรงของผู้กุมกองกำลังครึ่งหนึ่งของแคว้น

และเซี่ยหรงเหยากำลังถูกขังอยู่ในเรือนส่วนตัวของเขา รอบกายมีองครักษ์และสาวใช้ที่ล้วนเป็นคนของจ้าวเค่อ ถูกส่งมาเพื่อคอยจับตาดูนางทุกฝีก้าว

ในยามบ่าย...ขณะที่เซี่ยหรงเหยากำลังนั่งอ่านตำราอยู่ภายในเรือน อย่างเงียบๆ ตามลำพัง เสียงฝีเท้าหลายคู่พลันดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอย่างแรง