ตอนพิเศษ 5

ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัว

ชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้น

เพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป

“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใด

คำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบ

เสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม

“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข้าง! แล้วจะได้กลับไปแบบมีชีวิต” เฟยหยางเปิดปากหัวเราะเบาๆ คล้ายกำลังดูแคลนอีกฝ่าย เสมียนซูได้ยินดังนั้นพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที

“จับมัน! จับมันมาให้ข้า! ข้าจะเป็นคนตัดขาของมันเอง” ชายวัยกลางคนสั่งให้คนของตนเข้าไปจับตัวชายหนุ่ม ทว่ากลับถูกเฟยหยางจัดการทีละคน เพียงชั่วอึดใจ ร่างโชกเลือดพลันนอนเกลื่อนหน้าศาลาว่าการ

เสมียนซูเริ่มหวาดกลัวเฟยหยาง เขาถอยหลังไปเรื่อยๆ

“อย่า!...อย่าเข้ามาใกล้!” ในระหว่างที่เกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้น นายอำเภอก็ได้ปรากฏตัวพร้อมกับร่างอดีตชินอ๋อง

“ได้โปรดหยุดเถิดท่านจอมยุทธ ได้โปรดหยุดมือ! บิดาของท่านอยู่ที่นี่!” เฟยหยางไม่สนใจ เดินเข้าไปใช้ดาบที่วางอยู่ใกล้ๆ ฟันฉับเพียงครั้งเดียว ตัดขาทั้งสองข้างของเสมียนซูกระเด็นออกไปทันที

“อ๊าาาาา!” เสียงกรีดร้องดังสะท้อนในความมืด เหล่าคนที่กำลังมุงดูต่างรีบหลับตาลง ไม่กล้ามองภาพนั้น ที่มีเลือดกระเด็นไปทั่ว

“ข้าไม่เคยล่วงเกินผู้ใดก่อน แต่ถ้าหากกล้าแตะต้องคนของข้า ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ข้าก็จะบั่นคอมัน” คำพูดสะเทือนฟ้าสะเทือนดินของเขา ทำคนเหล่านั้นหวาดกลัวในใจ

นายอำเภอถอนหายใจยาว

“เรื่องในวันนี้เป็นความไร้สามารถของข้า ขอท่านจอมยุทธอย่าได้ถือสา” ชายหนุ่มไม่สนใจนายอำเภอ เขาเดินเข้าไปยังร่างบิดา เมื่อพบว่ายังมีลมหายใจอยู่ ชายหนุ่มพลันรู้สึกโล่งอก เขาแบกบิดาขึ้นไหล่ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับนายอำเภออีกครั้ง

“แม้วันนี้ยังไม่มีใครตาย และนี่คือคำเตือนของข้า หากยังเป็นขุนนางที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ ก็ลาออกไปเถอะ” นายอำเภอถงอันอ้ำอึ้งครู่หนึ่ง ก่อนคำนับให้ชายหนุ่ม

“ข้าขอน้อมรับคำตักเตือนของท่านจอมยุทธ” ชายหนุ่มไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่าใช้วิชาตัวเบาทะยานหายไปในความมืด

ความจริงเป็นอย่างที่เฟยหยางเอ่ย เขาเป็นเพียงนายอำเภอหุ่นเชิดเท่านั้น ทุกการตัดสินในเมืองเล็กๆ ที่ติดชายแดนแห่งนี้ ล้วนเป็นของเสมียนซูทั้งหมด

เขาอาศัยที่ตนเองเป็นคนพื้นที่ จึงกดดันนายอำเภอทุกคนที่มารับตำแหน่ง ยักยอกเสบียงของทางการ รวมถึงเงินหลวงที่ส่งมาเพื่อช่วยประชาชนเมื่อยามเกิดภัยพิบัติ ทว่าครั้งนี้เตะเจอตอเข้าให้ จึงต้องเสียขาทั้งสองข้าง

จากนี้คนตระกูลซูคงไม่กล้ากร่างในอำเภอถงอันอีกแล้ว นายอำเภอมองไปยังเสมียนซูที่นอนกองอยู่บนพื้น กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เขารู้สึกสะใจเมื่อมองใครบางคนกำลังเจ็บปวด

หลังเหตุการณ์นองเลือดที่หน้าศาลาว่าการ ไม่มีใครกล้าเอาผิดเฟยหยาง เจ้าหน้าที่ของที่ว่าการเหล่านั้นต่างก็ถูกปลดออกและมีประกาศรับสมัครคนใหม่ทันที

ส่วนเฟยหยางก็ได้รับหนังสือชมเชยจากนายอำเภอส่งมาที่หมู่บ้านหลีฮวา ทว่าชายหนุ่มไม่สนใจกระดาษหนึ่งแผ่นนั้น ยังคงขึ้นเขาเพื่อล่าสัตว์เช่นเดิม

ชาวบ้านที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ต่างมองชายหนุ่มในมุมมองใหม่ มิได้หลบหน้าหรือถอยห่างดั่งเช่นในอดีต และมีหลายคนที่กล้าเอ่ยทักทายเขา

“เฟยหยาง เช้านี้สบายดีหรือ”

“เฟยหยาง ขอบคุณที่ช่วยเหลือเมืองของเรา”

“เฟยหยาง ได้โปรดรับผักจากสวนของข้าไปด้วย”

นั่นคือสิ่งที่ชายหนุ่มได้ยินในช่วงนี้

ส่วนเอ้อโก่ว ได้รับเงินชดเชยหนึ่งร้อยตำลึงจากตระกูลซู ยามนี้คนทั้งตระกูลถูกส่งไปทำงานหนักในค่ายทหาร เพราะความผิดมากมายที่เคยทำในอดีต

สามเดือนผ่านไป ฤดูหนาวมาเยือน

เอ้อโก่วหายดีแล้ว และกลับมาทำหน้าที่ผู้ดูแลอีกครั้ง ส่วนความสัมพันธ์ของชายหนุ่มและหลินหลันเยียนก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตของนางไม่ต้องดิ้นรนทำงานหนัก หรือต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้ว เพราะได้รับการดูแลจากชายหนุ่ม

ทุกสามวัน เฟยหยางจะมาส่งเนื้อสัตว์ ข้าวสาร และของใช้ต่างๆ บางครั้งเขาจะนั่งเงียบๆ ดูเด็กทั้งสองอ่านตำรา บางครั้งก็ช่วยซ่อมแซมเรือนที่ชำรุดของนาง

หลินหลันเยียนเริ่มคุ้นเคยกับการมีเขาอยู่ เริ่มรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นั้น เด็กทั้งสองก็เริ่มเรียกเขาว่า “ท่านลุงเฟย” ด้วยความยินดี

แต่แล้ว...เรื่องราวก็เริ่มพลิกผันอีกครั้ง

เมื่อวันหนึ่ง เฟยหยางไปที่หมู่บ้านเหมยฮวาเช่นเคย แบกเนื้อกวางสดๆ มาให้นาง แต่เมื่อเดินเข้าใกล้เรือนของหลินหลันเยียน เขาก็ต้องหยุดชะงัก

ในเรือนของนางยามนี้มีบุรุษรูปงามนั่งอยู่ ชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าเนื้อดี ใบหน้าขาวเนียน มีรอยยิ้มอ่อนโยน ท่าทางสุภาพเรียบร้อย ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าเรือนเพื่อตากแดด พร้อมพูดคุยหัวเราะเบาๆ

เมื่อยามที่หลินหลันเยียนยิ้ม ใบหน้าของนางสดใสกว่าที่เฟยหยางเคยเห็น ชายรูปงามผู้นั้นเอ่ยอะไรบางอย่าง นางก็หัวเราะเบาๆ ออกมา คล้ายโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาสองคน

เฟยหยางยืนนิ่งอยู่ห่างๆ มือที่ถือเนื้อกวางแข็งทื่อ ในอกรู้สึกคล้ายถูกบีบรัด มันทำให้หายใจไม่สะดวก เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

ชายหนุ่มเปิดประตูใหญ่เบาๆ เสียงดังเสียดสีทำให้คนทั้งสองหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเฟยหยาง ใบหน้าของนางพลันแสดงความยินดีออกมา

“ท่านมาแล้วหรือ เหตุใดยังขึ้นเขาอีกเล่า ตอนนี้หิมะเริ่มตกแล้วนะ” ท่าทีการพูดคุยของทั้งสองดูเป็นกันเองและคุ้นเคย

เฟยหยางเหลือบสายตามองชายหนุ่มผู้นั้นเล็กน้อย

“สวัสดี ข้าคือ...” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยทักทายจบ ชายหนุ่มก็ทิ้งกวางตัวใหญ่ลงที่ลานหน้าเรือน จากนั้นจึงเดินจากไป ไม่ได้เอ่ยคำใดแม้แต่คำเดียว

แม้ปกติชายหนุ่มจะไม่ค่อยชอบพูดจา แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกไปกว่าเดิม หลินหลันเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาขออภัยชายหนุ่มผู้นั้น

“ขออภัยด้วย เฟยหยางเขา...เขาไม่ค่อยชอบพูดจา” สายตาของนางมองตามแผ่นหลังเฟยหยางที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกปั่นป่วน

หลายวันผ่านไป นับแต่ที่เขานำกวางไปส่งที่หมู่บ้านเหมยฮวา ชายหนุ่มก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย คล้ายกับว่าเขากำลังจะหายไปจากชีวิตของนาง

หลินหลันเยียนเริ่มร้อนรน นางอยากไปพบหน้าเขา ถามว่าเหตุใดเขาไม่มา แต่เพราะหน้าบางจึงทำได้เพียงเดินวนไปวนมาที่หน้าเรือน คอยสังเกตว่าเฟยหยางจะปรากฏตัวเมื่อใด

“ท่านแม่ ท่านลุงเฟยไม่มาอีกแล้วหรือ” หลินรุ่ยถามนางด้วยสีหน้าใสซื่อ

“แม่เองก็ไม่รู้ลูก” นางตอบด้วยเสียงเศร้า

แม้แม่ลูกจะไม่เคยเห็นเขา แต่แท้จริงแล้ว...ทุกคืนเฟยหยางจะมาที่เรือนของนางอย่างเงียบๆ คอยดูว่าหญิงสาวและลูกๆ ทั้งสองยังสบายดีหรือไม่

ในอดีต เขาเคยทอดทิ้งพวกนาง ไม่มีหน้าแสดงตัวว่าเป็นบิดาทำได้เพียงช่วยให้พวกเขาได้มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่หากวันหนึ่ง...นางต้องการแต่งงานกับบุรุษอื่น เขาก็จะยังทำหน้าที่ของตนเช่นเดิม แต่เป็นหน้าที่ในเบื้องหลัง ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกนางแม่ลูกอีก

“เฟยหยาง เหตุใดท่านไม่มาที่นี่อีกแล้ว” หญิงสาวละเมอออกมาทั้งที่ยังคงหลับใหล หัวใจชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เมื่อพบว่าในความฝันของนางยังมีตัวตนของเขา

เฟยหยางเดินเข้าใกล้เตียงของนางช้าๆ ใบหน้ายามหลับของนางดูสงบนิ่ง แต่มีรอยน้ำตาเปียกอยู่ที่หางตา ชายหนุ่มยื่นมือออกไป ต้องการเช็ดน้ำตาเหล่านั้น แต่สุดท้ายก็จำต้องห้ามตนเอง มือของเขาหยุดอยู่กลางอากาศ

เขาไม่มีสิทธิ์ เขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องนาง เขาเป็นเพียงคนที่ทำให้นางต้องทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี เฟยหยางถอนมือกลับ หันหลังเดินออกไปอย่างเงียบๆ และหายไปในความมืดอีกครั้ง