เพื่อนคนแรก

ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส

“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”

จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางชะโงกหน้าออกจากหน้าต่างรถม้า เพื่อดูความคึกคักของเส้นทางในเมืองหลวง เซี่ยหรงเหยาหัวเราะเบาๆ พลางลูบศีรษะลูกสาว

“ใช่แล้วจ้ะ แต่ต้องเรียกว่าเสด็จป้า เข้าใจหรือไม่” มู่หรงฉางชิงมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่ภายในใจลึกๆ ก็ยังมีความรู้สึกผิดที่ตามหาบุตรชายอีกคนไม่พบ

“นางซุกซนไม่ต่างจากเจ้าในตอนเด็กเลยสักนิด” ร่างบางส่งสายตาค้อนไปยังสวามี

“เปล่าเสียหน่อย ท่านจำคนผิดแล้ว” ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะในลำคอ หลายปีที่แต่งงานกัน แต่นางก็ยังแง่งอนเช่นเดิมไม่เปลี่ยน และเขาก็ชอบยามเมื่อนางมองค้อนเช่นนี้

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวเข้าใกล้วังหลวงช้าๆ ที่มาครั้งนี้เพื่อร่วมแสดงความยินดีในพิธีอภิเษกสมรสของจ้าวหนิงอวิ๋นและเซี่ยชิงสือ

คราแรกทั้งสองรอให้การไว้อาลัยผ่าน ไปจึงค่อยแต่งงาน แต่เพราะราชกิจที่มากมาย พิธีสมรสจึงล่วงเลยมากว่าห้าปี

และที่มาที่แคว้นจ้าวในทุกสองปี เพราะพวกเขายังคงให้คนออกตามหาเด็กชายวัยห้าขวบที่มีไฝสีแดงเล็กๆ ที่ติ่งหู บุตรชายของเซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิงที่ถูกลักพาตัวไปโดยจ้าวเหลย

ทุกครั้งที่เห็นเด็กวิ่งเล่นตามท้องถนน เซี่ยหรงเหยามักจะหยุดมองด้วยแววตาเศร้าสร้อย นางไม่เคยสิ้นหวัง ไม่เคยยอมแพ้ เพราะในใจของมารดาอย่างนาง...ขอเพียงเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ความหวังไม่มีวันดับสูญ แม้จะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาเขาก็ตาม

หลังเข้าพำนักในตำหนักรับรอง สองสามีภรรยาก็ยุ่งทุกวันจนหัวหมุน เพื่อช่วยงานอภิเษกสมรส

มู่หรงจื่ออิงในวัยห้าขวบ หลังนางถือกำนิดที่ตำหนักรัชทายาทก็ได้มาที่นี่อีกครั้ง และทุกครั้งมักแอบออกไปข้างนอกเงียบๆ โดยไร้ข้ารับใช้คอยติดตาม

นางเบื่อหน่ายกับการต้องนั่งฟังคำสั่งห้ามทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ โดยเฉพาะไป๋ไช่คนขี้บน จึงแอบย่องออกมาทางประตูหลัง เพื่อวิ่งเล่นตามประสาเด็กน้อยที่กำลังอยากรู้อยากเห็น

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบพื้นหิน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วทำให้ใบหน้ากลมนั้นยิ้มกว้าง ไม่นานนัก...เสียงเอะอะจากตรอกเล็กๆ ด้านข้างก็ทำให้เด็กน้อยหยุดฝีเท้า

“อย่ามายุ่งกับของของข้า!” เสียงเด็กชายผู้หนึ่งตะโกนลั่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเด็กขอทานอีกหลายคน จื่ออิงน้อยชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นเด็กชายตัวเล็กใบหน้ามอมแมมในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ถูกผลักล้มลงกับพื้น

มือเล็กของเขากำเข้าหากันแน่น ดวงตาเปล่งประกายแข็งกร้าว แม้จะถูกเหยียบย่ำแต่กลับไม่ยอมร้องไห้

“เจ้าไม่มีสิทธิ์มาขอทานในถิ่นของพวกข้า!” เด็กขอทานที่โตที่สุดตะโกนออกไป ก่อนจะยกเท้าขึ้นหมายจะเตะซ้ำ

“พวกเจ้าทำอะไรกัน!” เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น ทุกสายตาหันไปยังต้นเสียง เด็กหญิงในชุดผ้าไหมสีอ่อนงดงาม ยืนกอดอกอยู่ที่ทางเข้าตรอก

แสงแดดที่ส่องกระทบทำให้ใบหน้าของนางดูราวกับเทพธิดาตัวน้อยที่แกะสลักจากหยกขาว มู่หรงจื่ออิงเดินเข้ามาขวางหน้าเด็กชายตัวเล็กไว้ ดวงตากลมโตของนางฉายแววไม่พอใจ

“หากพวกเจ้ายังกล้ารังแกผู้อื่นอีก ข้าจะให้คนของทางการมาจับพวกเจ้าไปให้หมด!” เหล่าขอทานที่เห็นการแต่งกายของนางก็รู้ทันทีว่าเด็กหญิงผู้นี้ไม่ธรรมดา

เสื้อผ้าที่นางสวมใส่ล้วนเป็นผ้าไหมเนื้อดี ปักลายหงส์ตัวน้อย ขอทานเหล่านั้นมองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังจากไป

“จำไว้! ถ้าเจ้ายังกล้ามาขอทานในถิ่นของพวกข้าอีก ครั้งต่อไปจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้!” หนึ่งในนั้นตะโกนทิ้งท้าย ก่อนจะพากันวิ่งหนีไป

มู่หรงจื่ออิงหันกลับมามองเด็กชายที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น ดวงตาของเขายังคงฉายแววแข็งกร้าวไม่ต่างจากเมื่อครู่ แต่เมื่อสบสายตากับเด็กหญิงตรงหน้า สายตานั้นกลับมีแววสับสนเล็กน้อย

“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่” เด็กหญิงถามเสียงอ่อนลง พลางยื่นมือเล็กๆ ออกไป มืออันเย็นเฉียบของเด็กชายเต็มไปด้วยรอยแผล เด็กชายลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงท่าทีนิ่งเฉย แต่ในแววตานั้นกลับมีประกายบางอย่าง ที่ทำให้มู่หรงจื่ออิงรู้สึกอยากเข้าใกล้

“ข้าชื่อมู่หรงจื่ออิง แล้วเจ้าล่ะ ชื่ออะไร”

ขอทานน้อยปัดมือเล็กที่ยื่นมาทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพยายามเดินจากไป มู่หรงจื่ออิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจท่าทางนั้นของเขา แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก นางจึงแอบเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ

เส้นทางที่เด็กชายเดินผ่านเต็มไปด้วยหญ้าที่รกชัฎ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าวัดร้างแห่งหนึ่ง วัดนั้นทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมของเมื่อหลายปีก่อน หลังคาบางส่วนหายไปแล้ว บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระเบื้องที่แตกกระจาย

หากเซี่ยหรงเหยาได้มาเห็นสถานที่แห่งนี้ คงจำได้ทันทีว่า ที่นี่คือที่พักพิงของนางเมื่อครั้งหลบหนีจากจ้าวเค่อในอดีต

“เจ้าอยู่ที่นี่หรือ...” จื่ออิงน้อยถามเสียงใส พลางก้าวเข้าไปใกล้ ทว่าขอทานน้อยก็ยังไม่ตอบ เพียงเดินไปนั่งข้างกองฟางเก่าๆ ที่มุมวิหาร ดวงตาของเด็กน้อยเย็นชาและระแวดระวัง

“เจ้าพูดไม่ได้หรือ” เด็กหญิงหยอกล้อทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายสาวมารถพูดได้ คำถามนั้นได้รับเพียงแววตาแข็งกร้าวตอบกลับมา มู่หรงจื่ออิงมิได้โกรธเคืองต่อท่าทางเอาเรื่องของเด็กน้อย แต่กลับส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างใจดี

“อะไรเล่า...ข้าเพียงอยากเป็นเพื่อนกับเจ้าเท่านั้นเอง” นางนั่งลงบนกองฟางข้างๆ โดยไม่สนใจว่ามันจะสกปรกเพียงใด

“ไปซะ!! เจ้าไม่ควรมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้” เสียงของเด็กชายดังขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงนั้นแม้จะอ่อนเยาว์แต่กลับแฝงความเด็ดเดี่ยว มู่หรงจื่ออิงยิ้มกว้าง

“ที่แท้เจ้าก็พูดได้นี่เอง” ขอทานน้อยสะบัดหน้าหนี แต่สุดท้ายก็ไม่ลุกหนีไปไหน นั่งนิ่งอยู่ข้างนางอย่างเงียบงัน

ทันใดนั้นเอง เสียงท้องของเด็กน้อยก็ดังขึ้นเบาๆ มู่หรงจื่ออิงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหยิบห่อผ้าเล็กๆ ออกมา เผยให้เห็นขนมแป้งทอดสี่ชิ้นที่นางแอบซื้อติดตัวมาด้วย

กลิ่นหอมของน้ำมันทอดลอยอบอวลในอากาศ เสียงท้องของเด็กชายดังขึ้นอีกครั้ง ครานี้ดังยิ่งกว่าเดิม แต่เขากลับไม่ยื่นมือมาแย่งชิง เพียงหลุบตาลงอย่างอดกลั้น มู่หรงจื่ออิงมองภาพนั้นด้วยด้วยท่าทีสงสัย

“เจ้าไม่เหมือนขอทานคนอื่นเลยนะ เป็นขอทานแต่กลับมีศักดิ์ศรี” นางยื่นแป้งทอดไปตรงหน้า

“ถ้าเจ้ายอมบอกชื่อของตน ข้าจะให้เจ้าทานทั้งสี่ชิ้นนี้เลย” ในสายตาของเด็กชายมีแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา

“ข้า...ชื่อมู่หรงจ้าน” มู่หรงจื่ออิงเบิกตากว้าง

“ห๋าาา...เหตุใดเจ้าแซ่เดียวกับข้า แล้วก็ชื่อนั้นอีก เป็นชื่อของคนไม่ดีที่เคยคิดทำร้ายท่านม่ของข้า!” เด็กชายเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน

“ข้าไม่รู้...ชื่อนี้ท่านปู่เป็นคนตั้งให้”

“ท่านปู่หรือ แล้วตอนนี้ท่านปู่ของเจ้าอยู่ที่ใด”

“ท่านปู่ของข้าเสียไปเมื่อครึ่งปีก่อน ตัวข้าไร้ญาติขาดมิตร จึงร่อนเร่ไปเรื่อยๆ กระทั่งมาถึงที่นี่” มู่หรงจื่ออิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“อย่างนั้นหรือ...ชีวิตของเจ้าช่างน่าสงสารนัก ทั้งที่อายุเพียงเท่านี้แต่กลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะเด็กน้อย” จื่ออิงน้อยลูบหัวขอทานน้อยเบาๆ เจ้าขอทานน้อยมองค้อนการกระทำของอีกฝ่าย

“เจ้าว่าใครเป็นเด็ก! ตัวเจ้าเองก็เด็กเหมือนกันล่ะน่า” ขอทานน้อยคิดในใจ

“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เจ้ากลับไปพร้อมกับข้า ท่านพ่อของข้าชอบรับเด็กกำพร้ามาฝึกเป็นองครักษ์ ให้ที่กินที่อยู่ และได้ใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไป” ดวงตาของเด็กชายสั่นไหว ต่อข้อเสนอของมู่หรงจื่ออิง

“จริงหรือ!!...”

“จริงสิ ถึงข้าจะเพียงห้าขวบ แต่ข้ารับรองได้ว่า ท่านพ่อของข้าต้องรับเจ้าแน่” มู่หรงจื่ออิงลุกขึ้น นางยื่นมือเล็กๆ ไปตรงหน้าอีกครั้ง

“ไปเถอะ ตามข้ามา”

ครานี้เด้กชายมิได้ปฏิเสะ หากแต่ค่อยๆ ยื่นมือของตนออกไปพร้อมกับจับไว้แน่น มือเล็กสองคนที่ต่างชะตา แต่กลับเชื่อมโยงกันด้วยสายใยบางอย่าง