คนทรยศ

คำประกาศนั้นดังก้อง ทุกชีวิตที่อยู่โดยรอบรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงสันหลัง ความบ้าคลั่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อครั้งอดีต กำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง

ฟ้าสางของวันใหม่มาพร้อมกับสายหมอกบางเบาที่ปกคลุมทั่วเกาะ เสียงคลื่นกระทบโขดหินดังแผ่วเบาอยู่ไกลๆ

สืออีและกองกำลังลับ เคลื่อนตัวออกจากทางลับภายในจวนตระกูลติง หลังจากติดตามร่องรอยมาทั้งคืน เส้นทางคดเคี้ยวทอดยาวใต้พื้นดิน จนกระทั่งปลายทางเปิดออกสู่ใจกลางของเกาะ พื้นที่รกร้างที่ไม่มีผู้ใดเคยเข้าใกล้

เบื้องหน้าคือเรือนหลังเก่าที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์และต้นไม้รกชัฏ แต่เมื่อสังเกตให้ดีจะเห็นร่องรอยของการเคลื่อนไหวอยู่รอบบริเวณ

สืออีชักดาบออกจากฝัก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ก่อนส่งสัญญาณให้คนของตนกระจายกำลัง ทันใดนั้นเอง...เสียงฝีเท้าหนักๆ พลันดังขึ้นจากด้านใน เงาร่างหลายสิบพุ่งออกมาพร้อมอาวุธในมือ

“มีผู้บุกรุก! ฆ่ามัน!” เสียงตะโกนดังลั่น ก่อนที่เสียงโลหะกระทบกันจะดังสนั่นทั่วบริเวณ การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ดาบฟาดฟันกันจนเกิดประกายไฟ พร้อมเสียงร้องโหยหวนดังระงม

มือสังหารฝีมือดีที่สืออีพามาด้วย เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเงา พวกเขาไม่ปล่อยให้ศัตรูได้ตั้งตัว แม้แต่คนเดียวก็ไม่รอดพ้นจากคมดาบ

ไม่นานนัก...พื้นดินที่เคยปกคลุมด้วยใบหญ้า ได้ถูกย้อมด้วยโลหิต กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ สืออีสลัดเลือดออกจากคมดาบ ก่อนเอ่ยสั่งเสียงเย็น

“เหลือพวกมันไว้สองคน อย่าพึ่งปล่อยให้ตาย”

องครักษ์ย่างสามขุมตรงไปยังฝ่ายตรงข้ามที่บาดเจ็บไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายพวกเขารีบพุ่งข้าไปถอดกรามพวกมันทันที ก่อนจะกัดยาพิษฆ่าตัวตาย จากนั้นรีบลากร่างชายบาดเจ็บสองคนมาคุกเข่าตรงหน้า สืออีจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา

“บอกมา องค์ฮองเฮาอยู่ที่ใด” ชายคนหนึ่งหัวเราะเสียงแหบพร่า พร้อมกับมีโลหิตไหลออกจากปาก สืออีเห็นกรามที่ห้องล่องแล่ง จึงสั่งให้คนของตนดันมันกลับเข้าที่

“หึ! พวกเจ้ามาช้าไปแล้ว...ฮองเฮาถูกพาตัวออกจากเกาะไปตั้งแต่เมื่อคืน และต่อให้สังหารเราทั้งหมด พวกแกก็ตามไม่ทัน” ด้วยความโกรธสืออีกจึงใช้ดาบตัดหัวมันดังฉับ ขาดกระเด็น เชลยอีกคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้าง มองร่างไร้หัวด้วยดวงตาเบิกโพลง

“เห็นทีจะมีทางลับเส้นทางอื่น พาตัวมันกลับไปด้วย ให้นายเหนือหัวเป็นผู้จัดกา” สืออีขบกรามแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ

ก่อนจากไป สืออียังไม่ลืมสำรวจรอบบริเวณ ทีเต็มไปด้วยซากศพและโลหิตที่ไหลนอง เบาะแสสุดท้ายของเซี่ยหรงเหยา...ได้ขาดหายไปอีกครั้ง

ท้องฟ้ามืดลงอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่สืออีและเหล่าผู้ติดตามได้ย้อนกลับมา ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและผิดหวัง องครักษ์หนุ่มเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย พร้อมรายงานด้วยเสียงแหบต่ำ

“ฝ่าบาท...กระหม่อมทำงานล้มเหลว ขอพระองค์ทรงลงโทษด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ เบาะแสทั้งหมดขาดหาย มีผู้รอดชีวิตหนึ่งคน ยามนี้ถูกขังอยู่ที่คุกใต้ดิน” มู่หรงฉางชิงยืนหันหลังให้องครักษ์หนุ่มผู้ซื่อสัตย์ ดวงตาคมลึกทอดมองไปยังความมืดมิดอย่างเย็นชา

“เจิ้นรู้แล้ว” พระสุรเสียงเยียบเย็นแต่แฝงแรงกดดันดังขึ้น

“ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น เพราะเจิ้นได้คำตอบที่ต้องการแล้ว”

สืออีเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายอย่างตกใจ

“หมายความว่า...พระองค์ทรงรู้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าองค์ฮองเฮาถูกพาตัวไปที่ใด”

“จ้าวเค่อ ซื่อจื่อแห่งแคว้นจ้าว บุตรชายของชินอ๋อง เจ้านั่นคือคนที่ลักพาตัวเป่าหนิงไป” มู่หรงฉางชิงเอ่ยช้าๆ ดวงตาเย็นชาแฝงแววอาฆาต

สืออีขมวดคิ้วแน่น

“จ้าวเค่อ...ผู้นั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ เรามิได้มีความบาดหมางใดกับแคว้นจ้าว เหตุใดคนผู้นั้นต้องลักพาตัวฮองเฮา”

“ติงหวงสารภาพหมดแล้ว ว่าได้รับคำสั่งจากจ้าวเค่อให้จัดการลักพาตัวเป่าหนิง เรื่องเหตุผลที่แท้จริง...เขาเองก็ไม่รู้ เพียงแต่แผนการนี้ ถูกวางเอาไว้ตั้งแต่วันที่เจิ้นพาฮองเฮามายังเกาะเจา” มู่หรงฉางชิงกำหมัดแน่น พร้อมเอ่ยน้ำเสียงต่ำลึก

“และยังมีผู้ทรยศอีกหลายคนที่ร่วมมือกับมัน คงหวังช่วงชิงอำนาจจากมือเรา และคนที่ส่งมือสังหารติดตามเราไปที่เป่ยหมิง ก็คือคนเหล่านี้” สืออีก้มศีรษะลง

“สืออี!...จงเตรียมคนของเราให้พร้อม พรุ่งนี้ก่อนออกจากเกาะ พวกมันทุกคนที่กล้าแตะต้องเป่าหนิง จักถูกลากออกมาสังหารต่อหน้าชาวเมือง...เพื่อมิให้ผู้ใดกล้าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง”

“รับพระบัญชา” องครักษ์หนุ่มรับคำสั่งอย่างซื่อสัตย์

วันต่อมา การประหารครั้งใหญ่ได้ถูกจัดแสดงที่ถนนใหญ่ใจกลางเมืองหลวง เลือดของคนทรยศไหลรินบนลานหินอันเย็นเยียบ ขณะที่ครอบครัวของเสนาบดีติงถูกเนรเทศไปทำงานหนักในเหมืองทางเหนือของเกาะ

“สืออี คนของเราพร้อมหรือยัง เตรียมตัวออกเดินทางไปแคว้นจ้าวทันที” ร่างสูงเอ่ยเสียงกร้าว

“ทุกคนพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ร่างสูงยืนหันหลังเหม่อมมองไปยังท้องฟ้าสีครามที่กว้างใหญ่ ภายในใจเป็นกังวลว่า...ดวงใจของตนที่หายไป บัดนี้ยังคงสบายดีอยู่หรือไม่

ย้อนกลับมายังเซี่ยหรงเหยาที่ถูกลักพาตัว

เสียงล้อรถม้ากระทบพื้นดินดัง กึก กึก ไม่ขาดสาย ฝุ่นทรายปลิวคลุ้งเป็นทางยาว ร่างบางที่นั่งอยู่ภายในรถม้าสั่นคลอนไปทั้งร่าง ดวงตางามยามนี้เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและเป็นกังวลปะปนกัน

“เจ้าจะเฆี่ยนม้าให้วิ่งจนมันตายหรืออย่างไร!”

หญิงสาวตะโกนออกไปเสียงดัง เพราะม้าสองตัววิ่งมาสี่วันสี่คืนโดยไม่หยุดพัก รวมถึงตัวนางที่เครื่องในแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ตลอดทางหญิงสาวอาเจียนหลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก

คนขับรถม้าได้ยินเสียงโวยวายจากด้านใจ แต่ก็มิได้ตอบโต้ มีเพียงเสียงแส้ที่ฟาดลงบนหลังม้าดังอย่างต่อเนื่อง

เซี่ยหรงเหยากัดริมฝีปากแน่น พยายามข่มความกลัวในใจ เสียงลมที่พัดผ่านดังชัดเจนจนทำให้รู้ว่า ยามนี้รถม้ากำลังแล่นด้วยความเร็ว

“เหตุใดต้องลักพาตัวข้า” ร่างบางเอ่ยถามเสียงสั่น ตลอดหลายวันที่นั่งในรถม้าคันเดียวกัน นี่คือครั้งแรกที่นางพึ่งจะกล้าเอ่ยปากถามอีกฝ่าย

ชายที่สวมผ้าปิดหน้าผู้นี้ แม้มิได้คุกคามตนเอง หากแต่นางก็มิไว้วางใจ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก คือดวงตาคู่นั้นที่มองมายังตน

“ลองเดาดูสิ ว่าเหตุใดเจ้าถึงต้องถูกพาตัวออกมาจากเกาะแห่งนั้น” ชายปริศนาเอ่ยพร้อมกับดึงผ้าปิดหน้าของตนออก

ร่างบางตกตะลึงเล็กน้อย มิใช่เพียงสายตาที่คุ้นเคยเท่านั้น ใบหน้านี้นางจดจำได้ดี เขาคือชายผู้นั้น!...ขอทานในเรือนของหลินเสวี่ยถง!

“เหตุใดกัน...” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา

“เหตุใดถึงได้เป็นเจ้า” ร่างบางถอยห่างจากอีกฝ่าย

“เอ๋...ทั้งที่พบหน้ากันเพียงไม่นาน เจ้ายังจำข้าได้อีกหรือหรือ ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย” ท่าทีทำตัวสบายๆ ของอีกฝ่าย ไม่คล้ายกับขอทานไร้ความรู้ แต่ดูเหมือนผู้ที่เคยอยู่เหนือผู้อื่นเป็นเวลานาน

“ข้าย่อมจดจำเจ้าได้อย่างแน่นอน” หญิงสาวเอ่ยเสียงกร้าว เพราะเขาเกือบจะกลายเป็นคนที่ทำลายความบริสุทธิ์ของตน หากไม่ได้มู่หรงฉางชิงคงรอดพ้นมาไม่ง่าย

“น่าเสียดาย หากครั้งนั้นไม่ถูกวางยา คนที่ต้องนอนกับข้าคงกลายเป็นเจ้า” คำพูดนั้นทำเซี่ยหรงเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย นางถอยห่างจากชายตรงหน้าอีกเล็กน้อย