ตอนพิเศษ 2

ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิต

ทว่า...

เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้

“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืด

ชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียง

เขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้ง

เฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วางใจ

เช้าตรู่วันต่อมา...เมื่อแสงอรุณแรกพึ่งโผล่พ้นขอบฟ้า...ที่หน้าเรือน เฟยหยางกลับมาพร้อมเสือดาวตัวใหญ่ เอ้อโก่วที่พึ่งตื่นงัวเงียเดินออกมา เด็กหนุ่มพลันตกใจกับสิ่งที่เห็น

“โอ้โห!! พี่เฟยหยาง! ท่านล่าเสือดาวได้หรือ ตัวใหญ่มาก!” เอ้อโก่วตะโกนด้วยความตื่นเต้น ชายหนุ่มที่เดินเข้าครัวเพื่อทำอาหารเช้าทำเพียงพยักหน้า

เอ้อโก่วชินชากับท่าทีเช่นนี้ของเขาแล้ว เด็กหนุ่มมิได้ต้องการคำตอบจริงๆ เขาแค่ชอบพูดคุยเท่านั้นเอง ร่างสูงก้าวออกจากครัว ยกชามข้าวต้มเข้าไปในห้องของบิดา ก่อนเดินกลับออกมา

“กลับบ้านไปเถอะ แล้วก็นำสิ่งนี้กลับไปด้วย” ชายหนุ่มโยนไก่ป่าที่ยังมีชีวิตสามตัวให้เอ้อโก่ว เด็กหนุ่มรับมาอย่างยินดี พร้อมดวงตาเป็นประกาย

“ขอบคุณขอรับพี่เฟยหยาง น้องๆ ของข้าจะต้องดีใจมากแน่ ที่วันนี้มีเนื้อกิน” ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับเข้าเรือน ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง และชีวิตประจำวันที่เรียบง่ายของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น และวนซ้ำเป็นวงกลม

กระทั่งเขาได้พบกับสตรีนางหนึ่ง...

หลังพักผ่อนไปราวหนึ่งชั่วยาม เฟยหยางกลับเข้าเมืองอีกครั้ง เสือดาวตัวใหญ่ยังคงแบกอยู่บนบ่าอย่างมั่นคง ในเวลากลางวันคึกคักกว่ายามค่ำคืนนัก ผู้คนมากมายพลุกพล่าน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของดังระงม

เป่ยหมิงมิได้มีกฎห้ามออกจากเรือนในเวลากลางคืน ทำให้โรงเตี๊ยม เหลาอาหาร หรือหอนางโลม ต่างก็เปิดทำกิจการกันอย่างคึกคัก

หนึ่งปีที่ชายหนุ่มใช้ชีวิตที่อำเภอถงอัน เขามาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อเฟยหยางเดินผ่าน ผู้คนต่างหลีกทางให้ จ้องมองใบหน้านั้นด้วยสายตาหวาดกลัว แต่เขากลับไม่ใส่ใจ

ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเหล่าอาหารที่เขามาเมื่อคืน เคาะประตูด้านหลังอีกครั้ง เสี่ยวเอ้อเปิดประตูออกมา เมื่อเห็นเสือดาวบนบ่าของเฟยหยาง ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง ใบหน้านั้นแดงก่ำขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“เสือดาว! นี่มันเสือดาวตัวใหญ่!” เสี่ยวเอ้อตะโกนลั่นพลาง หัวเราะเสียงดัง

“รอที่นี่ ข้าไปตามเถ้าแก่ของข้าก่อน” เอ่ยจบเสี่ยวเอ้อก็รีบร้อนจากไป...เพียงไม่นาน หลังได้รับรายงาน เถ้าแก่ของเหลาอาหารก็มาดูด้วยตนเอง

“เจ้ามาถูกเวลาจริงๆ พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงที่จวนนายอำเภอ ข้ากำลังปวดหัวอยู่พอดี ว่าจะเอาของขวัญอะไรไปมอบให้ท่านนายอำเภอดี...ครั้งนี้ผลงานใหญ่ นี่มันราวกับมีคนส่งหมอนให้ในเวลากำลังง่วงเลยนะ!” เขาเอ่ยพลางเดินวนรอบเสือดาวตัวนั้น เพื่อตรวจดูอย่างละเอียด และยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ

“สมบูรณ์ สมบูรณ์นัก ขนนี้ก็สวยงามมาก มีบาดแผลเพียงจุดเดียว เยี่ยมเลย! ข้ารับซื้อสองร้อยตำลึง!” สองร้อยตำลึงเป็นเงินจำนวนมาก เพียงพอสำหรับชาวบ้านหนึ่งครอบครัว ที่ใช้จ่ายได้หลายปี แต่สำหรับเฟยหยางที่ต้องรักษาบิดา สองร้อยตำลึงไม่นับว่ามากมาย

ชายหนุ่มพยักหน้ารับไม่มีความเห็นใด รับเงินจากเถ้าแก่โดยไม่ต่อรอง ชั่งน้ำหนักถุงเงินในมืออย่างรวดเร็ว ก่อนเก็บเข้าในอกเสื้อ

“ท่านเป็นนายพรานที่เก่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ”

เถ้าแก่เอ่ยชื่นชม

“ถ้ามีของดีๆ อีก อย่าลืมนำมาให้ข้าก่อนนะ ข้าจ่ายราคาดีเสมอ”

เฟยหยางพยักหน้าอีกครั้ง จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เขามีเงินพอสำหรับยาของบิดาอีกหลายเดือนแล้ว นั่นคือสิ่งเดียวที่สำคัญ

ชายหนุ่มเดินออกจากเหล่าอาหาร เลี้ยวไปยังเส้นทางร้านขายอาภรณ์ วันนี้คิดซื้อผ้าหลายพับเพื่อทำชุดใหม่ของตนและบิดา ผ้าฝ้ายสำหรับทำผ้าห่มและฟูกนอน

ทว่าหลังก้าวออกจากร้าน กลับพบสตรีนางหนึ่งถูกชายร่างอ้วนไขมันเยิ้ม กำลังลากร่างของนางถูลู่ถูกังไปตามถนน

“เจ้าต้องแต่งงานกับข้า! วันนี้เจ้าต้องตอบตกลง!” ชายร่างอ้วนตะโกนเสียงดัง

“ไม่! ข้าไม่ยินยอม! ข้าไม่แต่งกับเจ้า!” หญิงสาวพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่แขนเล็กของนางถูกมือนั้นจับเอาไว้อย่างแน่นหนา...ทั้งสองคนยื้อยุดกันไปมา

ชาวบ้านรอบๆ ต่างหยุดมองแต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว ทุกคนรู้ดีว่า...ชายขายหมูผู้นี้มาจากตระกูลซู ค่อนข้างมีอิทธิพลในอำเภอถงอัน เพราะพี่ชายคนโตทำงานในเป็นเสมียนในศาลาว่าการ จึงไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวด้วย

เฟยหยางเหลือบมองเล็กน้อย ไม่คิดเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายของผู้อื่น ชายหนุ่มทำท่าเดินผ่านไป...แต่หญิงสาวนางนั้นกลับดิ้นหลุด วิ่งมายังทิศทางที่เขายืนอยู่ ก่อนจะสะดุดล้มลงตรงหน้า

นางเงยหน้ามองบุรุษที่มีแผลเป็นบนใบหน้า แม้ในใจจะนึกหวาดกลัว แต่กลับเดิมพันว่าตนเองจะรอดไปได้เพราะชายผู้นี้หรือไม่

เจ้าอ้วนขายหมู่เห็นท่าไม่ดี กลัวว่านางจะถูกผู้อื่นช่วยเหลือจึงรีบตะโกนข่มขู่เสียงดัง พร้อมชี้นิ้วมายังเฟยหยาง

“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าได้สอดขาเข้ามายุ่ง! นางคือคนของข้า!”

เฟยหยางเหลือบมองร่างอ้วนที่มีแต่ไขมันของชายขายหมู เขาไม่ชอบใบหน้าที่ดูสกปรกนั่น ไม่ชอบฟันเหลืองที่มีแต่ขี้ฟัน และไม่ชอบสายตาที่มองเหยียดหยามมายังตน

ดวงตาเย็นชาจ้องมองการกระทำของชายขายหมู ความเหี้ยมเกรียมที่แผ่อออกมาทำเขาชะงักงัน ก่อนจะถอยกรูดไปสองก้าว ทุกคนเห็นภาพนั้นต่างก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง เพราะในอำเภอถงอัน ชายหนุ่มค่อนข้างมีชื่อเสียงอยู่บ้าง

ท่าทีเฉยเมยของเฟยหยาง ทำหญิงสาวนางนั้นรู้สึกหวาดกลัวในใจ นางกลัวว่าเขาจะจากไปทั้งอย่างนั้น และนั่นก็เป็นไปตามที่นางคิด

เฟยหยางไม่สนใจการทะเลาะเบาะแว้งของผู้อื่น เขาทำท่าจะเดินจากไป...แต่แล้วก็ถูกหยุดด้วยบางสิ่ง...มือของหญิงสาวยามนี้ได้ดึงชายเสื้อชายหนุ่มเอาไว้

“ท่านจอมยุทธ...ได้โปรดช่วยข้าด้วย” นางอ้อนวอนทั้งน้ำตา

เฟยหยางหันมามอง เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ เขาถึงกับอึ้งงัน สตรีตรงหน้า นางคือหลินเสวี่ยถงที่ยามนี้เปลี่ยนนามตนเองเป็นหลิน หลันเยียน นาง...มิใช่ตายไปในกองเพลิงแล้วหรือ ชายหนุ่มคิดในใจ

“ปล่อยนางซะ! นางคือภรรยาของข้า!” ชายขายหมูเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมจากไป แต่กลับจ้องมองหญิงงามที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า

“ไม่! ไม่นะ! ท่านจอมยุทธ! ท่านได้โปรดช่วยข้าด้วย ข้ามิใช่ภรรยาของเขา” หญิงสาวกอดขาชายหนุ่มพร้อมกับร้องไห้อ้อนวอน

“หลินหลันเยียน! อย่าได้ไม่รู้จักดีชั่ว ที่ข้ายอมแต่งงานกับเจ้าก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าเท่าใดแล้ว เป็นแค่หญิงหม้ายยังจะกล้าเรียกร้องอะไรอีก ลูกสองคนของเจ้ามิใช่กำลังจะอดตายหรือ สตรีที่ไม่มีสามีจะอยู่รอดได้อย่างไร...หากวันนี้เจ้าไม่แต่งก็ต้องแต่งกับข้า”