ตอนพิเศษ 6

หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวา

เมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆ

เมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคน

วันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามา

เมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา

“เจ้าเป็นใคร!”

ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็นปลิดทิ้ง

“ข้า...เมาหนักจนเห็นเจ้ามาที่นี่เชียวหรือ” ทั้งกลิ่นหอมเฉพาะตัวของนาง ทั้งสัมผัสที่นุ่มนิ่มที่ยังคงทิ้งความอบอุ่นไว้ที่มือ มันไม่คล้ายกับภาพลวงตาสักนิด ร่างสูงถอยห่าง

“เป็นเจ้าตัวจริงหรือข้าเมามากเกินไป”

หญิงสาวก้าวเข้าใกล้ชายหนุ่ม

“ท่านลองเดาดูสิ”

นางดึงสาบเสื้อด้านหน้าเฟยหยางให้เข้ามาใกล้

“ทีนี้เห็นชัดหรือยัง ว่าข้าเป็นภาพลวงตาหรือตัวจริง” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวครู่หนึ่ง ความโหยหาบวกกับฤทธิ์สุรา เขาดึงหญิงสาวเข้ามาจูบ เขาจูบนางเนิ่นนานก่อนจะกอดนางเอาไว้แน่น

“ต่อให้เป็นภาพลวงตา ข้าก็ขออยู่เช่นนี้ให้นานอีกสักหน่อย”

ชายหนุ่มพึมพำเสียงต่ำ หลินหลันเยียนเองก็หลับตาซึมซับความอบอุ่นนั้น

เฟยหยางที่กำลังปล่อยใจ อุ้มหญิงสาวเข้าไปภายในห้องของตน ทั้งสองไม่คิดห้ามกันและกัน ใช้เวลาหฤหรรษ์ร่วมกันกระทั่งถึงเช้า เพื่อเติมเต็มความต้องการที่เก็บกดมานาน

แสงอรุณแรกส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาในห้อง เฟยหยางที่ลืมตาตื่น กลับพบว่าหลินหลันเยียนกำลังนอนหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของเขา นั่นคือภาพที่ชายหนุ่มจินตนาการตลอดมา ทว่า...

ใบหน้าสงบนิ่ง ผมยุ่งเหยิง ร่างเปลือยเปล่าที่ซ่อนภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ได้ปลุกความต้องการที่ไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมของเข้าขึ้นมา ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ความทรงจำของคืนที่ผ่านมาค่อยๆ ปรากฏขึ้นในหัว

เขาทำอะไรลงไป...ทั้งที่คิดถอยห่างแล้วแท้ๆ

“ตื่นแล้วหรือ” เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น นางลืมตามองชายหนุ่ม ดวงตาใสสะท้อนแสงอรุณ

“ข้า...ข้าขอโทษ เมื่อคืนข้าเมา ข้าไม่ควร...” เฟยหยางพยายามอธิบาย แต่หญิงสาวกลับยกมือขึ้นปิดปาก

“ข้ารู้ว่าข้าทำอะไร และข้าก็ยินดี” นางส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม

“แต่...”

“ไม่มีแต่...เฟยหยาง ข้ารอท่านมานาน หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ท่านไม่คิดรับผิดชอบ” หญิงสาวผลักชายหนุ่มออกห่าง ก่อนทำท่าลงจากเตียง แต่แล้วก็ถูกกอดจากด้านหลัง

“ไม่! อย่าไปนะ! ข้าต้องการเจ้า” หลินหลันเยียนแอบยิ้มกับตนเอง นางรีบปรับสีหน้าเป็นเศร้าสร้อย ก่อนจะหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำนั้นทำชายหนุ่มทนไม่ไหว

“อย่าร้องไห้...เป็นข้าที่ผิดเอง ข้าขอโทษ ขอโทษในความขลาดของตน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม พร้อมเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาของนาง จากนั้นจึงสวมกอดร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน

หลังปรับความเข้าใจต่อกันและกัน ชายหนุ่มก็ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นของตนเองในอดีต รวมถึงสถานะที่พิเศษของตน หลินหลันเยียนมิได้โกรธเคืองชายหนุ่มแม้แต่น้อย เพราะคิดว่า พวกเขาก็ไม่ต่างกันนัก ต่างก็เป็นคนที่เคยทำผิดพลาดเหมือนๆ กัน นางจับมือเขาไว้แน่น

“นั่นไม่ใช่ความผิดของใคร โชคชะตามักเล่นตลกเสมอ คล้ายต้องการให้เราทนทุกข์ ก่อนจะได้พบเจอกับความสุข” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนความทุกข์ยากของโลกใบนี้มิอาจสั่นคลอนหัวใจของนางให้หวาดกลัว

“เฟยหยาง สิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไปเถอะ ตอนนี้เราพบกันแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” นางยิ้มอ่อนโยน

หลินหลันเยียนขยับกายเล็กน้อย ใบหน้างามถูกไถกับอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าของนางอยู่ใกล้ พร้อมดวงตาปรารถนาที่มองมา ชายหนุ่มก็ไม่คิดอดกลั้นตนเอง

ทั้งสองกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สองร่างพัวพันส่งเสียงครางเบาๆ แสงอรุณส่องเข้ามาทำให้ห้องสว่างขึ้นเรื่อยๆ นกร้องอยู่ด้านนอกคล้ายบรรเลงเพลงเพื่อคู่รักทั้งสอง

หลังผ่านไปนับชั่วยาม หญิงสาวเกือบต้องร้องขอชีวิต เมื่อความต้องการที่ถูกปิดกั้นหลายปีของชายหนุ่มถูกปลดปล่อยออกมา

“เฟยหยาง ข้ายินดีที่จะแต่งงานกับท่าน เราสองคนช่วยกันดูแลบิดาของท่านดีหรือไม่”

“เจ้า...เจ้ายินดีจริงหรือ” เสียงของเฟยหยางสั่นเครือ แต่ในใจของชายหนุ่มยังคงติดใจเรื่องบุรุษหน้าขาวที่มาที่เรือนของนาง

“ในเมื่อเจ้ารับปากจะแต่งงานกับข้า เช่นนั้นบอกได้หรือไม่ ชายผู้นั้น...เขาเป็นใคร เป็นอะไรกับเจ้า” เฟยหยางถามเสียงเรียบ มีความตึงเครียดแฝงอยู่ในน้ำเสียง หลินหลันเยียนหัวเราะเบาๆ

“ท่านหมายถึงอาจารย์หวังหรือ เขาคืออาจารย์จากสำนักศึกษาในอำเภอ ต้องการให้บุตรชายทั้งสองของพวกเราเข้าเรียนที่นั่น จึงได้มาพบเด็กๆ ที่เรือน แต่เด็กสองคนยังไม่เลิกเรียนจากสำนักศึกษาในหมู่บ้าน จึงได้นั่งรอพร้อมกับข้า” นางมองดวงตาของชายหนุ่ม

“มีแค่นั้นจริงๆ หรือ” เฟยหยางถามซ้ำอีกครั้ง

“เพียงเท่านั้นจริงๆ”

หญิงสาวยืนยันหนักแน่น ชายหนุ่มพลันถอนหายใจยาว

“หรือว่าท่านคิดว่าข้ามีอะไรกับอาจารย์หวังหรือ จึงได้ไม่มาที่เรือนของข้าอีก” ได้ยินหญิงสาวเอ่ยราวกับรู้ความในใจของตน เฟยหยางพลันรู้สึกอายจนหน้าแดง ที่ตนเองหึงหวงจนไม่ลืมหูลืมตา หลบหน้านางไปเป็นเดือน ทรมานทั้งตนเองและตัวนาง

“ข้า...ข้าเข้าใจผิด” เขาพึมพำเสียงเบา หลินหลันเยียนหัวเราะท่าทีของชายหนุ่ม ทั้งที่รูปร่างสูงใหญ่เพียงนี้ แต่กลับขี้น้อยใจต่างจางที่เห็นภายนนอก

“ท่านหึงข้าใช่หรือไม่”

“ไม่ใช่นะ!” เฟยหยางรีบปฏิเสธทันที

“โกหก ใบหน้าของท่านแดงก่ำถึงเพียงนี้ ยังไม่ยอมรับอีก”

“ข้าไม่ได้...”