ลักพาตัว

“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”

“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเกรงแม้แต่น้อย เมื่อต้องเผชิญกับกลุ่มกบฏที่รอดชีวิต

“เจ้าจับตัวไป๋ไช่เอาไว้ใช่หรือไม่”

ร่างบางเอ่ยตรงๆ ...ชินอ๋องเหลือบมองใบหน้างดงามที่แสนเย่อหยิ่งนั้น เขาไม่แปลกเลยว่าใจว่าเหตุใดบุตรชายถึงหลงใหลนางนัก แต่สตรีที่งดงาม กลับแฝงพิษร้าย และอาจเป็นตัวการที่ทำให้งานใหญ่พังพินาศ

“ก็...ตามที่เจ้าเข้าใจ ข้าจับตัวสาวใช้ของเจ้าเอาไว้ ดังนั้น...เจ้าก็จงตามเราไปแต่โดยดีเถิด ไม่อย่างนั้น...ข้าไม่รับรองว่านางจะรอดชีวิตถึงพรุ่งนี้” เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองรอบกาย ไม่มีร่างไป๋ไช่ที่นี่ นั่นหมายความนางถูกซ่อนไว้ในที่ลับสักแห่ง

“ย่อมได้...แต่ก่อนไป ข้าต้องได้เห็นว่านางปลอดภัย เสียก่อน ไม่อย่างนั้น...เราก็มาตายไปด้วยกัน” น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวมิได้มีท่าทีหวาดกลัวต่อความตายสักนิด

อดีตชินอ๋องเหลือบมองหญิงสาวราวกำลังหยั่งเชิง สุดท้ายก็ทำตามที่นางต้องการ ร่างที่ถูกมัดมือมัดเท้าปิดปากปิดตาของไป๋ไช่นั่งนิ่งในทางลับ ยามนี้นางได้สติแล้ว เซี่ยหรงเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พานางออกมา...แล้วเราก็ไปจากที่นี่” คนของชินอ๋องลากไป๋ไช่ทิ้งไว้กลางห้อง ก่อนตีนางให้สบลอีกครั้ง

“เจ้า!”

ร่างบางพุ่งเข้าหาสาวใช้ตัวน้อย แต่ถูกชินอ๋องรั้งแขนเอาไว้

“ไปได้แล้ว! อย่าคิดเล่นลูกไม้ นางยังไม่ตายหรอก” หญิงสาวถูกพาตัวเข้าไปในทางลับ คนทั้งกลุ่มหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงร่างของไป๋ไช่ที่นอนไม่ได้สติอยู่กลางห้อง

ไม่นานหลังจากนั้น

องครักษ์ลับที่เฝ้าอยู่ด้านนอก สังเกตว่านายหญิงของตนเงียบผิดปกติ จึงเคาะประตูเพื่อถามนาง แต่กลับมีเพียงความเงียบตอบกลับมา พวกเขาจึงรีบเข้าไปตรวจสอบ แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงไป๋ไช่ที่นอนหมดสติ

“ฮองเฮาหายตัวไปอีกแล้ว!” ความโกลาหลพลันบังเกิด ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป เพราะหญิงสาวได้ทิ้งเบาะแสเอาไว้มากมาย อย่างเช่น จดหมายที่ทิ้งเอาไว้ หากนางหายตัวไป คือชินอ๋องที่จับตัวนาง และหยดเลือดที่หายไปในผนัง

มู่หรงฉางชิงที่ออกตามหาบุตรชาย เมื่อได้รับข่าวจึงรีบรวบรวมกำลังพลออกติดตามทันที เส้นทางการหลบหนีของชินอ๋องถูกสืบจนถึงนอกเมือง

หลังข่าวการหายตัวไปของเซี่ยหรงเหยาแพร่ออกไป สารลับฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงจ้าวหนิงอวิ๋น นางเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

เมื่อสายตากวาดผ่านถ้อยคำในจดหมายนั้น สีหน้าก็พลันแข็งกร้าวขึ้นทันที

“ไอ้สารเลว!” เสียงตวาดของนางดังลั่น จนเหล่าขุนนางทั้งหลายต้องก้มหน้าหลบสายตา ในสารนั้นระบุชัด ผู้ลักพาตัวเซี่ยหรงเหยาเรียกร้องให้จ้าวหนิงอวิ๋นสละบัลลังก์ เพื่อแลกกับชีวิตของนาง

เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ต่างคัดค้านเสียงแข็ง

“ฝ่าบาท! อย่าทรงทำเช่นนั้นเด็ดขาด! นั่นเป็นกลอุบายของคนชั่ว!” แต่จ้าวหนิงอวิ๋นนิ่งเงียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

“เป่าหนิง...นางคือพี่น้องของข้า จะให้ข้านิ่งดูดายนางตายได้อย่างไร” บรรยากาศในท้องพระโรงหนักอึ้ง กระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น

แม่ทัพว่านก้าวออกมาคุกเข่ากลางลาน

“ฝ่าบาท โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ หากเราทำตามที่มันต้องการ ก็เท่ากับยอมมอบแผ่นดินให้ศัตรู กระหม่อมขอถวายแผนการหนึ่ง เพื่อหลอกให้ชินอ๋องเผยตัว” จ้าวหนิงอวิ๋นหันมามอง แววตาเต็มไปด้วยความลังเล

“เราจะทำให้มันเชื่อว่าฝ่าบาทยอมสละบัลลังก์จริงๆ แล้วใช้โอกาสนั้นล่อให้มันออกมา เมื่อถึงเวลานั้น...ข้าจะเป็นผู้ลงมือเอง”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

“ได้...หากนี่คือหนทางเดียวที่จะช่วยเป่าหนิง ข้าจะลองเชื่อท่านพ่อดูสักครั้ง”

ในช่วงที่ทุกคนวางแผนช่วยเหลือเซี่ยหรงเหยา สารยอมสละบัลลังก์ก็ป่าวประกาศออกไป หวังว่าชินอ๋องจะปรากฏตัวให้พวกเขาล้อมจับ เมื่อฝ่ายกบฏกลับมารายงาน ชายวัยกลางคนก็มิได้เชื่อสนิทใจว่านางจักยอมง่ายดายเช่นนี้

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดได้เกิดขึ้น

ยามนี้...ทหารองครักษ์ทำการล้อมภูเขาลูกนั้น จนไปถึงเรือนหลังเล็กริมหน้าผา ในจังหวะที่ทุกฝ่ายกำลังตรึงเครียด หยั่งเชิงกันและกัน ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มของมู่หรงฉางชิง

จ้าวเค่อผู้หายหน้ากลับปรากฏตัว เพื่อช่วยชีวิตเซี่ยหรงเหยา ชายหนุ่มขอทำหน้าที่นำทางไปยังที่ซ่อนลับในหุบเขา สถานที่ที่มีเพียงคนสนิทของชินอ๋องเท่านั้นที่รู้

“เสด็จพ่อ...พอเถิด ทุกอย่างมันจบแล้ว พวกเราพ่ายแพ้ หากท่านยอมจำนน ข้าเชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องจะต้องยอมปล่อยให้เรามีชีวิตต่อไป” ชินอ๋องที่จับเซี่ยหรงเหยาเป็นตัวประกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“ไอ้คนอ่อนแอ! เพราะสตรีเพียงคนเดียว ทำให้เจ้าถึงกับกล้าทรยศข้า นางเป็นภัยอย่างที่ข้าคิดจริงๆ ไม่! ต่อให้ต้องตาย ข้าจะไม่มีวันยอมอยู่ใต้อำนาจของพวกมัน!” ชินอ๋องตวาดเสียงกร้าว จ้าวเค่อถอนหายใจยาว

“แต่สิ่งที่ท่านทำ...มันไม่เหลือเกียรติใดใดแล้ว ต่อให้ได้นั่งบนบัลลังก์ ประวัติของท่านก็จะถูกเขียนในประวัติศาสตร์ว่า สังหารพี่น้อง บีบบังคับหลานสาวให้สละบัลลังก์” จ้าวเค่อเอ่ยเสียงเศร้า

ขณะที่ชินอ๋องหันไประวังกลุ่มของมู่หรงฉางชิง จ้าวเค่อฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปหมายช่วยเซี่ยหรงเหยา แต่แรงปะทะกลับทำให้ทั้งสามคนเสียหลักตกลงไปยังหน้าผาสูงชัน

เสียงร้องตกใจดังสะท้อนก้องในหุบเขา มู่หรงฉางชิงคว้าข้อมือของเซี่ยหรงเหยาไว้ได้ทัน แต่ขาของนางกลับถูกชินอ๋องคว้าเอาไว้ ทางด้านผู้ติดตามชินอ๋องเห็นท่าไม่ดี คิดตีฝ่าวงล้อมออกไป แต่ถูกเซี่ยชิงสือและว่านอวิ๋นเซียวสังหารสิ้น

“ปล่อยนางไป!! เสด็จพ่อ!!” จ้าวเค่อร้องเสียงดังจากด้านล่าง

“ไม่! ไม่มีวัน! ถ้าวันนี้ข้าไม่รอด...นางก็ต้องตายไปพร้อมกับข้า!” ชินอ๋องคำรามลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

จ้าวเค่อกัดฟันแน่น ตัดสินใจปีนขึ้นมาบนร่างของบิดา ก่อนคว้ากริชเล่มเล็กจากเอว แทงลงไปที่หลังมือของชินอ๋องอย่างแรง โลหิตสดๆ พลันสาดกระเซ็น

เสียงร้องโหยหวนของชินอ๋องดังสะท้อนก้องในหุบเหว ก่อนที่ร่างของเขาและบุตรชายจะร่วงหล่นจากหน้าผา ถูกสายน้ำเชี่ยวกรากด้านล่างกลืนหายไปในพริบตา

ทุกคนต่างตกตะลึงในการกระทำของสองพ่อลูก เซี่ยหรงเหยาถูกดึงขึ้นมาสู่พื้นเบื้องบนได้อย่างปลอดภัย แต่ในใจของนางยังคงปรากฏภาพสุดท้าย

สายตาของจ้าวเค่อที่มองมาด้วยความสงบและยอมรับชะตากรรม ใบหน้าของเขาไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย ที่ได้ช่วยชีวิตของนางไว้ด้วยชีวิตของตนเอง

เรื่องราววุ่นวายทั้งปวงสิ้นสุดลงพร้อมกับการตายของสองพ่อลูกแห่งตระกูลจ้าว เพื่อเป็นการส่งเสริมผลบุญแด่อดีตฮ่องเต้

จักรพรรดินีพระองค์ใหม่ทรงมีพระราชโองการ อภัยโทษแก่เหล่าขุนนางและครอบครัวที่ร่วมก่อกบฏ มิให้ประหารชีวิต แต่ให้เนรเทศไปใช้แรงงานยังชายแดนเหนือแทน เพื่อชดใช้ความผิดด้วยหยาดเหงื่อและแรงกาย

การอภิเษกสมรสของนางและเซี่ยชิงสือจำต้องเลื่อนออกไปอีกสามปี เนื่องจากยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์แด่อดีตฮ่องเต้

กาลเวลาผ่านไปห้าปี แผ่นดินจ้าวกลับมาสงบสุขอีกครั้ง เหล่าประชาชนอยู่ดีกินดี ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หญิงผู้ทรงปรีชา