LOGINShare
พวกเขาช่างมีใบหน้าที่เหมือนกัน
publish date:
2026-05-08 09:06:30สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็น
หลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนัก ยามนี้บิดามารดาของนางไม่อยู่ ทั้งสองเข้าไปในวังเพื่อหารือเรื่องกำหนดการอภิเษกขององค์จักรพรรดินีจ้าวหนิงอวิ๋น และว่าที่สวามีอย่างเซี่ยชิงสือ ผู้ที่เฝ้ารอหญิงสาวถึงห้าปีเต็มเพื่อวันนี้ ภายในจวนจึงเหลือเพียงเหล่าข้ารับใช้ที่กำลังวิ่งวุ่นตามหาองค์หญิงน้อย หลังนางแอบออกนอกจวนไปโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด “องค์หญิง! พระองค์ทรงเสด็จกลับมาแล้ว โธ่! ท่านทำให้หม่อมฉันตกใจหมดเลยนะเพคะ” เสียงของไป๋ไช่ดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างเล็กของมู่หรงจื่ออิงก้าวเข้ามา ไป๋ไช่ผู้นี้เคยเป็นสาวใช้คนสนิทของเซี่ยหรงเหยา หลังมู่หรงจื่ออิงถือกำเนิด นางก็ผันตนมาเป็นพี่เลี้ยง และภายหลังได้แต่งงานกับสืออี โดยมีเซี่ยหรงเหยาเป็นแม่สื่อ ทั้งสองที่คุ้นเคยกันดีจึงตกลงปลงใจอย่างง่ายดาย มู่หรงจื่ออิงยิ้มออดอ้อน “ท่านน้าไป๋ไช่ จื่ออิงเพียงออกไปเดินเล่นเท่านั้น ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกเจ้าค่ะ” ไป๋ไช่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ “องค์หญิง...สองปีมานี้พระองค์ทรงทำเช่นนี้หลายครั้งแล้วนะเพคะ คิดจะทรมานกระดูกแก่ๆ นี้ไปถึงเมื่อใดกัน” “พูดอะไรกัน...ท่านน้าไป๋ไช่ ท่านยังไม่แก่เสียหน่อย” เด็กหญิงหัวเราะคิก ดวงตาสดใสเต็มไปด้วยความซุกซน ไป๋ไช่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะหันไปมองเด็กชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยคราบดินและฝุ่น เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเป็นสีอะไร “นี่คือ...” “สหายคนใหม่ของจื่ออิงเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตอบอย่างภาคภูมิใจ “ท่านอย่าได้ดูถูกเชียวนะเจ้าคะ เด็กคนนี้ใช้ชีวิตคนเดียวข้างนอก อีกทั้งยังถูกขอทานที่โตกว่ารังแก แต่เขาก็ไม่ร้องไห้สักนิด เข้มแข็งมากเลย” ไป๋ไช่เบิกตากว้าง “ไม่ได้นะเพคะ! พระองค์คือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ จะทรงนำเด็กขอทานเข้ามาในจวนได้อย่างไร” มู่หรงจื่ออิงเชิดปลายคางเล็กน้อย “แต่เขาเป็นคนดี และข้าเป็นคนพาเขามาเอง” ไป๋ไช่กลั้นหายใจ ไม่กล้าดุเด็กน้อยรุนแรงนัก ก่อนจะหันไปสั่งข้ารับใช้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “ใครก็ได้! มาพาเด็กน้อยผู้นี้ไปอาบน้ำชำระกายให้เรียบร้อย” หลังออกคำสั่ง...นางจึงหันกลับมามองเด็กชายด้วยสายตาอ่อนโยน “เด็กน้อย...หากเจ้าต้องการเป็นพระสหายขององค์หญิง เจ้าจักต้องทำตามกฎธรรมเนียมอย่างเคร่งครัด ทำได้หรือไม่” ขอทานน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นหมองกลับมีแววแน่วแน่ เขามองตรงไปยังมู่หรงจื่ออิงที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ข้าทราบแล้วขอรับ” คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่หนักแน่นราวกับคำสัตย์สาบาน เสียงหัวใจของเด็กทั้งสองเต้นประสาน หนึ่งคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ อีกหนึ่งคือเด็กขอทานผู้ต่ำต้อย ทว่าชะตากลับเริ่มถักทอเส้นด้ายบางๆ เชื่อมโยงพวกเขาเข้าหากันอย่างแน่นแฟ้น หลังอาบน้ำชำระกายและเปลี่ยนชุดใหม่ เด็กขอทานที่เคยสกปรกมอมแมมกลับดูเปล่งประกายราวกับผู้สูงศักดิ์ ผิวขาวนวลราวหยก ดวงตาดำขลับลึกซึ้ง และคิ้วเรียวยาวได้รูป เมื่อเขาก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำ เหล่าข้ารับใช้ที่คอยดูแลต่างพากันอ้าปากค้าง “นี่...เด็กคนนี้...” “ช่างมีใบหน้าเหมือนองค์หญิงไม่มีผิดเพี้ยน!” เสียงกระซิบดังแผ่วเบาแฝงความตื่นตระหนก ใบหน้าของเด็กชายผู้นั้นละม้ายคล้ายมู่หรงจื่ออิงราวกับถูกหล่อออกมาจากพิมพ์เดียวกัน “เรื่องนี้ต้องรีบรายงานต่อองค์เหนือหัว” องครักษ์เงาที่เฝ้าดูอยู่ในมุมมืดขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะกระโดดหายไป ทางด้านมู่หรงจื่ออิง...ยามนี้กำลังสั่งให้คนครัวเตรียมอาหารคาวหวานมากมายวางเรียงเต็มโต๊ะ เพื่อรอเด็กชายที่นางเรียกว่า สหายคนใหม่ “มานี่เร็ว เจ้าไม่หิวหรือ” เด็กหญิงกวักมือเรียกด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความจริงใจ อดีตขอทานน้อยเดินเข้ามาอย่างเก้ๆ กังๆ กลิ่นหอมของอาหารทำให้ท้องของเขาส่งเสียงร้องเบาๆ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องนิ่งงันกลับไม่ใช่การมาของเขา หากแต่เป็นใบหน้าที่เมื่อนั่งเคียงกันแล้ว ดูเหมือนองค์หญิงน้อยไม่มีผิดเพี้ยน ไป๋ไช่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงัก มือที่ถือชามข้าวสั่นไหวจนหล่นพื้น “ท่านน้าไป๋ไช่ ท่านเป็นอันใดไปหรือ” มู่หรงจื่ออิงถามด้วยความงุนงง “ปะ...เปล่าเพคะ มือของหม่อมฉันเพียงอ่อนแรงเท่านั้น” ไป๋ไช่รีบตั้งสติ พลางยิ้มกลบเกลื่อน “เดี๋ยวจะให้คนนำชามใบใหม่มาเปลี่ยน องค์หญิงทรงทานขนมรอไปก่อนเถิดเพคะ” ขณะเอ่ย นางก็หันส่งสายตาให้ข้ารับใช้หญิงอีกคนทันที เป็นสัญญาณให้รีบนำชามใบใหม่มาเปลี่ยน มู่หรงจื่ออิงยังไม่ทันสังเกตถึงสิ่งผิดปกติ นางเพียงยิ้มกว้างแล้วตักขนมใส่ถ้วยเล็กส่งให้มู่หรงจ้าน “ลองชิมสิ ขนมนี้แม่ครัวในวังเป็นคนทำเอง อร่อยมากเลยนะ” เด็กชายรับถ้วยขนมมาอย่างเกรงใจ ดวงตาของเขามองเด็กหญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดคนที่สูงศักดิ์ถึงได้ยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่นเช่นนี้ ในขณะที่ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันอย่างไร้เดียงสา ไป๋ใช่รีบส่งคนไปรายงานในวังทันที เด็กสองคนนั่งทานอาหารอย่างสบายอกสบายใจ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังแทรกอยู่ในห้องอาหารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอม สำหรับขอทานน้อย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ทานอาหารจนอิ่มท้องเช่นนี้ ข้าวสวยร้อนๆ เนื้อต้มเปื่อยนุ่ม และขนมหวานที่ละลายในปาก ทุกอย่างช่างแตกต่างจากชีวิตที่เคยรู้จักโดยสิ้นเชิง เมื่อครั้งยังอยู่กับท่านปู่ในป่าลึก เขาต้องคอยดูสีหน้าอีกฝ่ายอยู่เสมอ กลัวจะทำสิ่งใดไม่ถูกใจ ไม่ว่าจะกินหรือนอนก็ต้องระมัดระวังทุกฝีก้าว เพราะหากเผลอทำผิดเพียงนิดเดียว ก็อาจถูกเฆี่ยนตีโดยไม่รู้สาเหตุ ความอบอุ่นและความอ่อนโยนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน แต่ในตอนนี้...เด็กหญิงตรงหน้ากลับยื่นถ้วยขนมให้เขาด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายราวกับแสงดาวในราตรีที่มืดมน หัวใจที่เคยเย็นชาของเด็กน้อยถูกละลายลงอย่างช้าๆ ไป๋ไช่ที่ยืนมองอยู่เงียบๆ สังเกตท่าทีของเด็กชายวัยเพียงห้าขวบด้วยความประหลาดใจ เขามิได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือเกร็งเมื่ออยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย กลับกัน...กลับสงบเยือกเย็นจนเกินวัย สงบเยือกเย็นราวกับ... “เจ้าอิ่มหรือยัง” มู่หรงจื่ออิงถามขึ้นพลางเช็ดปากด้วยผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่ม มู่หรงจ้านพยักหน้าเบาๆ “อิ่มแล้วขอรับ” “เช่นนั้นเจ้าตามข้าไปที่คอกม้าเถอะ ข้าจะให้เจ้าดูม้าที่ข้าฝึกด้วยตนเอง” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายราวกับอยากอวดของรักของตน มู่หรงจ้านพยักหน้าอีกครั้งโดยไม่ลังเล เด็กน้อยทั้งสองจูงมือกันออกจากห้องไปอย่างสนิทสนม ไป๋ไช่มองตามด้วยสายตาซับซ้อน ภาพนั้นอบอุ่นและงดงาม แต่ในใจของนางกลับมีบางสิ่งที่กวนใจอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าของเด็กชายคนนั้น...ช่างเหมือนองค์หญิงน้อยราวกับเงาสะท้อนในกระจก “หากเรื่องนี้เป็นจริง...” นางพึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว “บางที...ฟ้าคงกำลังเล่นตลกกับพวกเราอีกครั้ง” ลานฝึกม้ากว้างใหญ่ทอดยาวสุดสายตา กลิ่นหญ้าแห้งและฝุ่นทรายลอยคลุ้งในอากาศ เสียงม้าร้องแผ่วเบาสลับกับเสียงลมพัดผ่านรั้วไม้สูงที่ล้อมรอบ สองเดือนก่อน มีม้าป่าตัวหนึ่งถูกจับมาได้จากหุบเขาทางเหนือ มันมีแผงคอสีดำขลับ ดวงตาคมวาวราวเปลวเพลิง และท่วงท่าที่เย่อหยิ่งไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด ด้วยลักษณะอันสง่างามและดุดันเช่นนั้น หลายคนจึงเรียกมันว่าราชาม้าป่า แต่ไม่ว่าผู้ฝึกม้าฝีมือดีจะพยายามอย่างไร ก็ไม่มีผู้ใดสามารถทำให้มันเชื่องได้ และมันยังเตะคนล้มไปแล้วนับไม่ถ้วน
Latest chapter
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าคือองค์หญิง
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เพื่อนคนแรก
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลักพาตัว
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม เจ้าจับตัวไป๋ไช่ไปใช่หรือไม่
สัญชาตญาณเตือนให้ชายหนุ่มอย่าพึ่งเผยตัวตน จ้าวเค่อรีบถอยกลับอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับอีกสายหนึ่งหลบหนีออกจากบริเวณนั้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาเมืองเพื่อสืบข่าวสารเกี่ยวกับการศึกในครั้งนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวปะปนกันหากฝ่ายบิดาของเขาพ่ายแพ้จริง ตนเองในฐานะบุตรชายจะต้
