ตอนพิเศษ 4

ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบาก

วันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดี

หลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้

“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว

“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว

“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น

“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด

“รู้แล้วโว้ย! พี่น้อง! จัดการเจ้าอัปลักษณ์คนนี้ให้ข้า”

คนทั้งกลุ่มกรูกันเข้าใส่เกวียนของชายหนุ่ม พวกนั้นสืบมาแล้วว่าเฟยหยางเป็นใคร จึงจ้างวานอันธพาลมาดักรอเขาที่นี่

ชายหนุ่มยืนนิ่ง ร่างสูงใหญ่ของเขาดูเหมือนภูเขาที่ไม่อาจโค่นล้มได้ อันธพาลนับสิบพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ทว่าเฟยหยางไม่ได้เคลื่อนไหว เขายืนนิ่งจนกระทั่งพวกเขาเข้ามาใกล้

แล้วในพริบตาต่อมา ร่างของเขาก็เคลื่อนไหว รวดเร็ว แม่นยำ และโหดร้าย หมัดแรกพุ่งเข้าไปที่ใบหน้าของอันธพาลคนแรก เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ ชายคนนั้นปลิวไปกระแทกต้นไม้

ขาข้างหนึ่งเตะสีข้างอันธพาลอีกคน ส่งเขาบินไปกระแทกก้อนหิน จนกระอักเลือดออกมา

อันธพาลอีกคนฟาดดาบมาที่แขนชายหนุ่ม เฟยหยางหลบด้วยการเอนตัวเล็กน้อย ใบมีดผ่านหน้าไปเพียงนิดเดียว จากนั้นจึงคว้าข้อมือของเจ้าของดาบ บิดจนกระดูกหัก ดาบเล่มใหญ่พลันหล่นลงพื้น

เพียงชั่วอึดใจ ร่างโชกเลือดนอนเกลื่อนไปหมด บางคนสลบ บางคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หลายคนพยายามคลานหนี เฟยหยางเหลือบมองคนเหล่านั้นอย่างเย็นชา

เขาไม่กลัวทางการ หากต้องปะทะก็แค่ย้ายที่อยู่ใหม่ ตนเองตอนนี้ไม่ต่างจากคนในยุทธภพ กฎของราชสำนักจึงใช้ไม่ได้กับเขา เมื่ออีกฝ่ายกล้าท้าทาย เขาก็จะสนอง ชายหนุ่มเปลี่ยนเส้นทาง ตรงไปยังร้านขายหมูของเจ้าอ้วนซู เสียงกระแทกดังสนั่น ประตูร้านถูกเตะจนกระเด็นหลุดออกไป

เจ้าอ้วนซูที่กำลังนั่งนับเงินสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นเฟยหยางเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เขาก็พยายามหลบหนี แต่ถูกเฟยหยางคว้าคอเอาไว้

“ปล่อยข้านะ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร! ตระกูลซูของข้ามีอิทธิพลในเมืองนี้! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า! พี่ชายของข้าจะต้องสังหารเจ้าแน่ รวมถึงนางแพศยาแซ่หลินนั่น!”

เจ้าอ้วนซูตะโกนด้วยความหวาดกลัว เฟยหยางไม่สนใจ ชายหนุ่มเริ่มทำลายทุบสิ่งของในร้าน จากนั้นกระชากเจ้าอ้วนซูขึ้น จ้องมองด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายสั่นเทาไปทั้งกาย

“ฟังให้ดี ถ้าหากมาวุ่นวายกับข้า หรือหลินหลันเยียนอีก ข้าจะเอาชีวิตคนตระกูลซูทั้งหมด แม้แต่หมากับไก่ก็ไม่เว้น” สายตาของชายหนุ่มไม่เหมือนข่มขู่

เจ้าอ้วนซูเริ่มหวาดกลัว พยักหน้ารับปากอย่างรีบร้อน

“ได้ ได้ ข้าสัญญา ข้าจะไม่ยุ่งกับพวกเจ้าอีก โปรดอย่าฆ่าข้า”

เฟยหยางปล่อยเขาลง เจ้าอ้วนซูทรุดกายลงกับพื้นพร้อมกับหว่างขาที่เปียกชื้นเพราะปัสสาวะรดกางเกง ชายหนุ่มเดินออกจากร้าน ช้าๆ ไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง

ต่อมา เฟยหยางนั่งเกวียนเทียมลาไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา หมู่บ้านที่หลินหลันเยียนและลูกทั้งสองอาศัยอยู่ เมื่อเกวียนลามุ่งหน้าสู่ทางเข้าหมู่บ้าน

ชาวบ้านที่ไม่มีอะไรทำ นั่งจับกลุ่มใต้ต้นไม้โบราณเพื่อนินทาผู้อื่น เห็นเฟยหยางเข้า พวกเขาต่างจดจำได้ว่าชายหนุ่มคือคนที่มาส่งแม่หม้ายหลินมื่อวาน

“นั่นไม่ใช่ชายคนที่มากับหลินซื่อเมื่อวานนี้หรือ ขนสิ่งใดมาเยอะแยะเชียว” หญิงวัยกลางคนชี้ไม้ชี้มือไปยังชายหนุ่ม

“ใช่ใช่...วันนี้ก็มาอีกแล้ว ดูสิขนสิ่งใดมาด้วย หลินซื่อผู้นี้ไร้สามี แต่กลับโชคดีเรื่องบุรุษเสียจริง” หญิงวัยกลางคนอีกคนเอ่ยขึ้น

“หลินซื่อนั่นช่างเก่งจริงๆ ล่อลวงบุรุษได้อีกคน นอกจากเจ้าอ้วนขายหมูแซ่ซู” พวกเขาต่างพูดคุยกันเสียงดัง ไม่ได้พยายามปิดบังให้ใครได้ยินแม้แต่นิดเดียว

หลังเกวียนลาหยุดที่หน้าเรือนของหลินหลันเยียน หญิงสาวที่ได้ยินจึงเดินออกมาด้านนอก เมื่อเห็นชายหนุ่มอีกครั้ง ก็แสดงสีหน้าตกใจ ไม่คิดว่า พบกันอีกของเขา จะเร็วขนาดนี้

“ท่านจอมยุทธ...เหตุใดจึงมาที่นี่อีก” หญิงสาวถามด้วยเสียงเบา สายตาเหลือบมองไปรอบๆ ด้วยความกังวล

ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำใด แต่กลับยกข้าวของมากมายลงจากเกวียน ข้าวสาร แป้ง เนื้อสัตว์ ผ้าสำหรับตัดชุดใหม่ เครื่องปรุง ของใช้ต่างๆ เขาเดินเข้าไปในเรือนของนาง วางสิ่งของเหล่านั้นไว้ในครัว

“นี่สำหรับการไถ่โทษของข้าในหลายปีมานี้” เฟยหยางเอ่ยเสียงเรียบ หญิงสาวไม่เข้าใจคำพูดของชายหนุ่ม

“ไถ่โทษหรือ...ท่านหมายความว่าอย่างไร” นางคิดรั้งเขาเอาไว้เพื่อจะถามให้ชัดเจน แต่เฟยหยางกลับเดินออกไปข้างนอก โดยไม่อธิบายอะไร

“ไว้ข้าจะกลับมาอีก” เขาเอ่ยก่อนจะขึ้นเกวียน ชาวบ้านที่ชอบสอดเรื่องของผู้อื่น ต่างมารวมตัวกันที่รั้วบ้านของหลินหลันเยียน

“หลินซื่อ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงมาส่งของให้เจ้า” หญิงวัยกลางคนแทะเมล็ดแตงพร้อมกับถามสีหน้าเจ้าเล่ห์

“สามีของนางตายไปนานแล้ว หากจะรู้สึกเหงาบ้างก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ไม่เห็นแปลกเลย พวกเจ้าว่าใช่หรือไม่ใช่หรือไม่” คำพูดของคนเหล่านั้นกำลังสาดโคลนมาที่นาง ทั้งหมดเป็นเพราะ ริษยาใบหน้าอันงดงามที่น่างรังเกียจนั้น

หลินหลันเยียนยืนอยู่ที่หน้าเรือน ฟังคำเหน็บแนมเหล่านั้นทั้งน้ำตา นางทำได้เพียงอดทนอดกลั้น ไม่โต้ตอบใดใด เพราะรู้ดีว่า ยิ่งโต้ตอบ ยิ่งทำให้เรื่องแย่ลง นางเพียงแค่หวังว่าเรื่องนี้จะผ่านพ้นไปโดยเร็ว

หลังเฟยหยางไปถล่มร้านตระกูลซูอย่างโจ่งแจ้ง เสมียนซูพี่ชายของเจ้าอ้วนขายหมูที่ได้ยินข่าวเรื่องนี้ ก็รู้สึกโกรธแค้นที่ถูกหยามเกียรติเขาหยั่งรากลึกที่อำเภอถงอันมานาน แม้แต่นายอำเภอยังต้องไว้หน้า ขนาดทำเรื่องไม่ดีมากมาย แต่เพราะอิทธิพลของเขา จึงไม่มีใครกล้าเอาผิด

“สารเลวนั่นกล้าดียังไง กล้ามาทำร้ายน้องชายข้า!” เสมียนซูตบโต๊ะเสียงดัง

“ไปจับตัวมันมาให้ข้า! วันนี้ข้าจะต้องใช้เลือดของมันมาล้างเท้าให้ข้า” เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการ ต่างก็เป็นคนของเสมียนซูทั้งนั้น เขาเลี้ยงดูคนเหล่านี้เอาไว้ ก็เพื่อทำงานสกปรกให้ตนเอง

เจ้าหน้าที่สิบคนมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านหลีฮวา ทว่าเฟยหยางขึ้นเขาล่าสัตว์ไปแล้ว มีเพียงเอ้อโก่วที่อยู่เฝ้าบิดาของชายหนุ่มที่เรือน เมื่อเฟยหยางไม่อยู่ เจ้าหน้าที่จึงคิดพาตัวบิดาของเขาไปแทน

“ไม่ได้นะ! ท่านลุงไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้!” เอ้อโก่วรีบห้ามและขอร้องพวกเขา แต่กลับถูกเตะจนล้มลง แล้วถูกเจ้าหน้าที่เหล่านั้นตีจนขาหัก

“ไสหัวไป! เด็กเหลือขอนี่กล้ามาขัดขวางเจ้าหน้าที่ทางการหรือ!” คนพวกนั้นลากร่างของอดีตชินอ๋องอย่างไม่ใยดี ร่างผอมแห้งถูกกระชากลงจากเตียง จนศีรษะกระแทกพื้น

“หากเขาตายพวกเราก็ไม่มีความผิด เพราะเขาเป็นบิดาของคนร้ายที่มีหมายจับ!” เจ้าหน้าที่นายหนึ่งประกาศกร้าว เพื่อให้ชาวบ้านที่มุงดูได้ยิน

“ใช่แล้ว เฟยหยางผู้นั่นคือคนร้ายในประกาศจับ เขาฆ่าคนมามากมาย!” เจ้าหน้าที่เหล่านั้นตะโกนเสียงดัง เพื่อให้ชาวบ้านคล้อยตาม

หลายชั่วยามผ่านไป เฟยหยางกลับมาในตอนเย็น พบว่าเรือนของเขามืดสนิท ไม่มีแม้แสงตะเกียง จึงรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ รวมถึงกลิ่นคาวเลือดในลานเรือน

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในห้อง ไม่พบบิดาของตน บนเตียงว่างเปล่าและยุ่งเหยิง มีรอยเลือดอยู่บนพื้นเล็กน้อย หัวใจชายหนุ่มพลันสั่นไหว เขารีบตรงไปยังเรือนของเอ้อโก่วทันที

ทว่า...ชาวบ้านที่เข้าใจผิดว่าชายหนุ่มคือคนในประกาศจับ จึงไม่กล้าเข้าใกล้ ต่างหลบหนีกลับเข้าเรือนของตน แต่ยังมีบางคนที่ทำใจกล้าตะโกนบอกชายหนุ่ม

“บิดาของเจ้าถูกทางการจับตัวไปแล้ว! เจ้าหน้าที่บอกว่าเจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ส่วนเอ้อโก่วถูกตีขาหักเพราะพยายามปกป้องบิดาของเจ้า ตอนนี้ถูกพาไปรักษาที่โรงหมอในเมือง!”