เกิดใหม่อีกครั้งก็ยังเป็นภรรยาของท่านประธานเฉิน เล่ม1

เกิดใหม่อีกครั้งก็ยังเป็นภรรยาของท่านประธานเฉิน เล่ม1

last update최신 업데이트 : 2024-11-06
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
5 평가 순위. 5 리뷰
45챕터
5.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ในชาติก่อนจางหลินซินเคยเป็นนักฆ่าผู้เก่งกาจ แต่ถูกครอบครัวทรยศและถูกยิงอย่างโหดเหี้ยม เฉินจือหานล้างแค้นแทนเธอและไปสวรรค์พร้อมกัน ในชาตินี้เธอได่เกิดใหม่และต้องการล้างบางพวกที่มันทำกับเธออย่างสาสม

더 보기

1화

บทที่1️ ภรรยาของประธานเฉินสิ้นใจแล้ว

결혼 5년 차.

강솔은 생각했다.

남자는 다 그런 걸까?

집에는 아내가 있는데, 밖에는 또 다른 여자를 두다니...

하지만 그런 말도 안 되는 일이, 자기한테도 일어날 줄은 꿈에도 몰랐다.

강솔은, 절대 그런 말도 안 되는 상황을 받아들일 리 없었다.

J시 사람들은 다 안다.

몰락한 재벌가의 딸, 강솔이 HS그룹 차남 하중현의 전부라는 걸.

강솔이 원하면, 중현은 뭐든 들어주었다.

강솔이 눈길만 줘도 바로 대령했다.

집 안에는 명품 한정판이 산처럼 쌓였고, 보석과 가방, 명품 시계가 벽장을 가득 메웠다.

차고에는 슈퍼카들이 줄지어 있었다.

파티에 갈 때면, 중현은 언제나 강솔의 손을 꼭 잡고 있었다.

불면 날아갈까, 쥐면 부서질까 중현은 늘 강솔을 유리 인형 다루듯 아꼈다.

남편의 지극정성은, 모든 사람의 부러움을 샀다.

심지어 강솔조차도 남편이 자신을 많이 사랑한다고 믿었다.

“엄마.”

아직 잠에서 덜 깬 어린 남자아이의 목소리가 들렸다.

눈이 반쯤 감긴 아이가 이불 속에서 고개를 들었다.

“오늘... 엄마 기분이 안 좋아요?”

강솔은 조용히 미소 지으며, 아이의 이불을 다시 덮어주었다.

“아니야. 엄마 괜찮아.”

아이의 눈동자가 반짝였다.

침대에서 내려온 아이는, 엄마의 품으로 달려와 안겼다.

“엄마, 내가 안아 줄게요!”

강솔은 순간 멈칫했다.

아이는 두 팔로 그녀의 허리를 꼭 끌어안았다.

“근데 난 엄마가 슬퍼 보여요. 엄마가 슬프면 나도 슬퍼...”

“엄마, 힘내세요, 우리가 있잖아요... 엄마, 힘내세요. 우리가 있어요.”

아이의 따뜻한 말에 강솔의 가슴이 먹먹해졌다.

강솔은 아이의 등을 가볍게 토닥이면서 다짐했다.

‘그래, 이제는 두려워하지 말자.’

...

밤 11시.

아이는 이미 깊은 잠에 빠졌다.

강솔은 거실 소파에 앉아 시계를 봤다.

시계 초침이 몇 번이나 돌았는지 몰랐다.

시계가 12를 향해 가고 있을 때였다.

삐비빅.

도어락 누르는 소리가 들렸다.

중현은 언제나처럼 깔끔했다.

흰 셔츠에 맞춤 검정 수트.

흠잡을 데 없는 완벽한 얼굴에, 태생부터 세련된 남자.

그는 늘 그랬다.

세상의 모든 편애를 받은 사람처럼.

“아직 안 잤어?”

중현이 자연스럽게 강솔의 어깨를 감싸 안았다.

손끝이 슬그머니 허리 안쪽으로 파고들었다.

강솔이 그 손을 잡으면서 말했다.

“잠깐, 할 얘기 있어.”

“할 거 하면서 해도 되잖아.”

그의 목소리는 낮고 부드러웠다.

“안 돼.”

강솔이 단호하게 말했다.

“돼.”

중현의 입술이 그녀의 입술을 덮었다.

하지만 그 순간, 강솔의 머릿속에 번쩍 떠오른 건,

남편의 셔츠에 남은 낯선 립스틱 자국,

그리고... 사진들이었다.

강솔은 속이 울렁거렸다.

어디서 그런 힘이 났는지 모르지만, 있는 힘껏 남편을 밀어냈다.

“왜 그래?”

중현은 미간을 찌푸렸다.

아내의 거부가 의아하다는 듯.

강솔의 심장은 쿵쾅거렸지만, 이제는 피하지 않을 생각이다.

잠시의 침묵 후, 강솔이 결심한 듯 남편을 바라보며 말했다.

“봤어.”

“뭘?”

“당신이랑 아연이, 워터사이드 별장에서 밤새 같이 있던 사진...”

거실 공기가 얼어붙었다.

중현은 말없이 그녀를 바라보다가, 담담하게 입을 열었다.

“그래. 잘됐네.”

남편의 그 한마디에, 강솔의 가슴이 무너져 내렸다.

아무런 변명도, 미안함도 없었다.

“이미 알았다니까, 나도 말할 게 있어.”

중현의 목소리는 낮고 차분했다.

“말해.”

강솔은 간신히 목소리를 눌렀다.

“아연을 받아들여 줬으면 좋겠어.”

“뭐라고?”

“아연은 나한테... 중요한 사람이야.”

중현은 차분히 시선을 마주했다.

강솔의 눈빛이 얼어붙었다.

“하지만, 넌 여전히 내 아내야. 그건 변하지 않아. 누구도 네 자리를 흔들 수 없어.”

“당신... 지금 무슨 말을 하는 건지 알아?”

언제나 온순하던 강솔의 목소리가 떨렸다.

소아연, 강솔의 대학 동기이자, 한때 가장 가까웠던 친구.

이제는 남편의 여자가 되어버린 사람.

지금, 남편은 뻔뻔하게도 ‘일부이처제’를 하겠다고 말하고 있다.

중현의 눈빛은 차갑고도 담담했다.

“잘 알지.”

“그런 말도 안 되는 상황을 내가 왜 받아들여? 절대 안 돼.”

강솔은 낯선 눈으로 남편을 바라봤다.

“당신 제정신이야? 정상적 사고를 가진 사람이라면 어떻게 이런 얘기를 꺼내?”

“정상인지 아닌진 중요하지 않아.”

중현은 단호했다.

“당신 의사와 상관없이, 난 아연을 평생 책임질 거야.”

“그럼에도 지금 말하는 건...”

“당신이 이 집의 안주인으로서 알고는 있어야 한다고 생각했기 때문이야.”

강솔의 손끝에 서서히 힘이 들어가면서, 목소리는 냉소로 물들었다.

“그래서... 내가 고맙다는 말이라도 해야 해?”

“그런 거라면, 나도 사양하지는 않을게.”

중현의 무심한 태도에, 강솔은 가슴이 벌렁거렸다.

‘이게, 내가 사랑하던 그 사람 맞아?’

한때 강솔이 믿었던 남편의 품위, 절제와 매너가 지금 이 순간 산산이 부서졌다.

...

“여보, 중현 씨...”

강솔은 마지막으로, 그에게 한 번만 기회를 주기로 했다.

중현이 시선을 들었다.

“말해.”

“그 여자, 꼭 곁에 둬야겠어?”

강솔은 단호한 눈빛으로 남편을 바라봤다.

“내가 죽을 만큼 싫다고 해도... 마음을 바꿀 생각 없어?”

‘지금이라도 아니라고 말해 줘. 그러면 다 용서해 줄게.’

하지만, 중현은 일 초의 망설임도 없이 대답했다.

“응, 없어.”

그 한마디가, 날카로운 비수처럼 그녀의 가슴을 찔렀다.

“이 결정은 누구도 바꿀 수 없어.”

“그래?”

강솔의 눈빛이 차가워졌다.

“그럼 우리... 이혼해.”

그녀의 목소리는 담담했다.

“당신이 송아연을 평생 책임진다며...”

“그럼 하 대표 사모님 자리도 그 여자에게 양보할게.”

...

보통의 부부라면, 시댁의 중재라도 기대할 수 있다.

하지만 중현과 강솔의 결혼은 처음부터 시부모의 강한 반대를 뚫고 이루어졌다.

시부모 하준호와 이정희는 늘 입버릇처럼 말했다.

“집안에 걸맞은 사람을 들였어야지...”

강솔의 집안이 한때 J시에서 내놓으라 하는 재벌가였다는 사실은 전혀 중요치 않았다.

집안이 몰락하자, 아버지는 돈을 들고 도망쳤다.

그러자, 강솔은 재벌가들 사이에서 며느리감으로서의 ‘가치’를 잃게 되었다.

“다시 잘 생각해 봐.”

중현의 목소리는 낮고 단단했다.

‘상대방에 대한 기본 예의와 믿음은 내 결혼 생활의 마지막 마지노선이었어.’

“충분히 생각했어.”

중현은 잠시 강솔을 바라보다가 피식 웃었다.

“그래.”

의외로, 너무 쉽게 결론이 났다.

중현의 그 한마디에 강솔의 마음은 서늘해졌다.

‘결국, 나는 이 사람에게 그저 별 볼 일 없는 사람에 불과했어.’

‘지금껏 내게 보여준 다정함은, 그저 자기 기분이 내켜서 그런 거지.’

강솔은 묵묵히 2층으로 올라갔다.

서랍 속에 미리 준비해 둔 이혼 서류를 꺼냈다.

사실, 오늘 같은 날이 올 거라는 걸 일찍이 알았다.

세 달 전.

강솔은 남편의 셔츠에서 낯선 향수 냄새를 맡았다.

남편에게 묻자, 대수롭지 않다는 듯이 말했다.

“비행기 안에서 누가 지나가다가 묻은 모양이지.”

강솔은 그 말을 믿었다.

하지만 지금 생각해 보면, 비행기는 단지 변명일 뿐이었다.

그 무렵, 아연이 막 귀국한 시기였다.

시간이 딱 맞아떨어졌다.

...

“이혼 서류야.”

강솔은 중현의 앞에서 사인을 마친 서류를 내밀었다.

“확인해 보고, 문제가 없으면 내일 법원에 가자.”

“당신 잘 생각해, 이혼이 당신한테 어떤 의미인지는 알아?”

남편의 목소리는 여전히 여유로웠다.

강솔의 손끝이 약간 떨렸지만, 눈빛은 단호했다.

“그건 당신이 걱정할 문제가 아니야.”

중현은 서류를 집어 들었다.

“결혼 5년 동안 너 일한 적도 없잖아.”

그의 말은 잔인했다.

“네 엄마 병원비는 어쩔 건데? 그 돈, 어디서 구할 건데?”

중현은 이혼 서류를 펼쳤다.

그리고 눈썹을 찌푸렸다.

“재산 반반씩 분할? 아이의 양육권은 네가 갖겠다고?”

시선이 천천히 강솔에게로 향했다.

“당신... 생각보다 뻔뻔하네. 맹랑해.”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

PIMLAPAT
PIMLAPAT
สนุกมากค่ะ
2025-05-08 23:31:30
1
0
monnie🌻
monnie🌻
สนกค่ะ ชอบ
2025-04-21 18:48:54
1
0
ศันสนีย์ ตนุฤทธ์
ศันสนีย์ ตนุฤทธ์
ชอบค่ะ ฉลาดเก่ง
2025-03-16 11:03:35
1
0
กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
อย่าลืมกันนะคะ มาอัพต่อด้วยค่า
2024-11-16 18:04:50
2
1
เฉินม่านอิ๋ง
เฉินม่านอิ๋ง
...️...️...️...️...️
2024-11-06 22:51:54
2
0
45 챕터
บทที่1️ ภรรยาของประธานเฉินสิ้นใจแล้ว
โกดัง, ชานเมืองจิ้งอู๋บรรยากาศในโกดังปกคลุมด้วยกลิ่นคาวเลือดและดินปืนที่ลอยแน่นในอากาศ พื้นแตกกระจายจากการต่อสู้โดยมีนักฆ่าสิบคนนอนตายกระจัดกระจาย เลือดสีแดงสดไหลนองเต็มพื้นสองนักฆ่าที่รอดชีวิตมองผู้หญิงที่เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง ก้มลงสูบบุหรี่อย่างใจเย็น หลังสูบเสร็จก็โยนลงพื้นและเหยียบให้ดับ“ให้ตายเถอะ...ผู้หญิงคนนี้มันแข็งแกร่งจริงๆ ทำยังไงก็ไม่ตาย” นักฆ่าคนหนึ่งเยาะเย้ย“อย่าพูดเลย เรามากันยี่สิบคน เกือบโดนผู้หญิงคนนี้จัดการหมด โชคดีที่เราสองคนลอบโจมตีเธอและยิงเข่าของเธอจนพัง”ริงงงงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่ไม่เหมาะสม“จัดการเรียบร้อยไหม?” เสียงผู้หญิงที่ไม่พอใจดังขึ้นจากปลายสาย“คุณหนูจาง เรียบร้อยแล้ว แต่เราสูญเสียคนมากมาย คุณต้องจ่ายเงินให้เพิ่มสองเท่า”“เรียบร้อยก็ดีแล้ว เงินฉันจะโอนให้พรุ่งนี้”ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ดสายถูกตัดไปทันทีสองนักฆ่ามองหน้ากัน พวกเขารับงานมามาก แต่ไม่เคยเจอผู้หญิงที่ดูไร้พิษภัยแต่ใจโหดเหี้ยมเหมือนจางเหยียนอี้แม้กระทั่งพี่สาวของตัวเองยังฆ่าได้ พวกเขาไม่ลังเลที่จะหยิบปืนจากกระเป๋า และยิงจางหลินซินที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นจนตาย เลือดไหลจากมุมปากขอ
더 보기
บทที่2 เกิดใหม่ในร่างเดิมก็ยังคงเป็นภรรยาท่านประธานเฉิน ️
เมื่อเฉินจือหานออกไป วิญญาณของจางหลินซินก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง แม้ว่าเธอจะเห็นจางเย่าหยางและคนอื่นๆ ตายอย่างโหดร้ายในตอนนี้ แต่ภายในใจของเธอไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ เธอเพียงแค่อยากเห็นเฉินจือหานให้มากขึ้นก่อนจะจากไปแบบนี้แม้เธอตาย ก็ไม่เสียใจวิญญาณของจางหลินซินผ่านทะลุกำแพง เห็นร่างของตัวเองนอนนิ่งอยู่บนเตียงก็ยืนนิ่งงัน เลือดที่เปื้อนร่างถูกเช็ดออกหมดแล้ว และเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สะอาด ถ้าไม่ใช่เพราะรอยแผลที่เด่นชัดบนแขนของจางหลินซิน คงไม่มีใครเชื่อว่าเธอตายแล้วทั้งจางหลินซินและเฉินจือหานเองก็ยังไม่เชื่อเฉินจือหานยังคงทำเหมือนจางหลินซินยังไม่ตาย กอดร่างแข็งทื่อของเธอนอนอยู่บนเตียงเหมือนเคย เขาก้มลงจูบริมฝีปากเย็นชืดของจางหลินซิน“อาซิน...มันเป็นเพราะฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้ เธอคงไม่โกรธฉันใช่ไหม...ขอโทษนะ อาซิน”จางหลินซินอยากบอกชายตรงหน้าว่าไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เธอทำไม่ได้ ทำได้เพียงมองเฉินจือหานพูดกับตัวเอง“อาซิน ฉันจะแอบบอกเธอเรื่องหนึ่ง ทุกคืนฉันจะแอบมานอนกอดเธอ แล้วแอบออกไปก่อนที่เธอจะตื่น นั่นเป็นช่วงเวลาในแต่ละวันที่ฉันมีความสุขมากที่สุด”“เธอรู้ไหม อาซิน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉั
더 보기
บทที่3 แต่งงานกันอีกครั้งกับท่านประธานเฉิน
หลังจากที่จางหลินซินกลับเข้าห้อง เธอคิดทบทวนว่าท้องของหลี่หลิงเจิน ดูเหมือนจะประมาณเจ็ดหรือแปดเดือนแล้ว ในชาติก่อนเมื่อเธอกลับมาบ้าน น้องชายก็โตเสียแล้วซ้ำยังไม่เคยรู้เลยว่าบิดามีลูกอีกคน ดูเหมือนว่าการเกิดใหม่ครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงเส้นเวลาไปบ้างจางหลินซินเดินไปที่หลังภาพวาดสีน้ำมัน จากนั้นก็ยกภาพวาดลงมา เผยให้เห็นกุญแจรหัส หลังจากใส่รหัสแล้ว กำแพงก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่!หลินซินไม่ได้มีแค่ห้องลับเท่านั้น เธอยังเป็นราชินีแห่งแก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของปักกิ่ง และได้สร้างอาณาจักรใต้ดินของตัวเอง เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั้น บนกำแพงเต็มไปด้วยอาวุธไฮเทคหลายชนิด เช่น ปืน AK, ปืนพก NP22, ปืนพก M9, ระเบิดมือ และมีดต่อสู้ระยะประชิดนี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของสิ่งที่เธอมี!ในชาติก่อนเพราะเธอเชื่อใจครอบครัวมากเกินไป เชื่อใจน้องสาวที่ดูไม่มีพิษภัย และไม่มีเวลาเข้ายุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ภายในครอบครัว จึงทำให้ถูกหักหลังจนตาย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เชิญพวกนั้นมากินกระสุนไปนานแล้ว จางหลินซินนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ ใส่ที่อยู่เว็บใต้ดินและเข้าไปยังหน้าเว็บหนึ่งชื่อบัญชี โพ
더 보기
บทที่4 คืนแรกที่บ้านตระกูเฉิน
บทที่4หลินซินฝันร้ายอีกครั้ง เธอฝันเห็นตัวเองถูกยิง และฝันเห็นจือหานจุดไฟเผาคฤหาสน์เพื่อพลีชีพตาม ฝันเหล่านี้ทำให้เธอหวาดกลัวจนต้องตื่นขึ้นมากลางดึก หายใจแรงและมีเหงื่อชุ่มใบหน้า ความเจ็บปวดจากการถูกยิงทำให้หวาดหวั่น นับตั้งแต่เกิดใหม่ก็ไม่เคยนอนหลับสนิทเลย สาเหตุหนึ่งคือความกลัวจากการถูกฆ่า อีกสาเหตุคือเธอเคยชินกับการที่จือหานนอนเคียงข้างทุกคืนไม่มีเขา หลินซินก็ไม่สามารถนอนหลับได้ แม้ว่าหลับก็จะฝันร้ายตลอดในชาติก่อนเพราะเธอเกลียดจือหาน จึงไม่ยอมรับว่ารักเขา และไม่ยอมเผชิญหน้ากับหัวใจของตัวเอง รู้ดีว่าจือหานมักจะมากอดเธอหลังจากที่หลับไปแล้ว เธอรู้ดี แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ กลัวว่าหากขยับตัวจะทำให้เขารู้และละมือออก เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ชินกับการมีจือหานอยู่เคียงข้างหลินซินลุกจากเตียง เปิดประตูห้องและเดินไปที่ห้องของจือหานที่บ้านตระกูลจง…จงเซียนทุบทำลายข้าวของในห้องนั่งเล่นอย่างบ้าคลั่ง เศษเครื่องปั้นดินเผาและน้ำชากระจายเต็มพื้น คนรับใช้เห็นจงเซียนคลั่งก็ไม่กล้าเข้าไปห้าม กลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไป ในเมื่อข้าวของที่พังเป็นของจนเซียน เธออยากจะทุบก็ให้ทุบไป เพราะมีเงินมากพอที่จะทำแบบนี
더 보기
บทที่5 คุณหนูตระกูลจง ️
สวนดอกไม้บ้านตระกูลเฉิน…แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบลงมาบนตัว สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ลมพัดเบาผ่านด้านของหลินซินและพี่เหวินสาวใช้ที่คอยติดตาม เธอให้คนสวนหากุหลาบหลายต้นมาวางเรียงไว้ในบริเวณ เพื่อเตรียมพรรณไม้ปลูกลงดินด้วยตัวเอง เคยชอบกุหลาบยังไงก็ยังชอบอย่างนั้น หญิงสาวจะเนรมิตสวนกุหลาบเหมือนในชาติก่อนอีกครั้ง"นายหญิง ถ้าคุณชอบดอกกุหลาบจริงๆ ทำไมไม่ให้คนอื่นมาปลูก คุณอย่าลงมือทำเองเลยนะคะ แดดร้อนเดี๋ยวผิวจะเสีย" แม่บ้านเหวินยิ้มอย่างอ่อนโยน กล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง งานสวนแบบนี้เจ้านายควรยืนสั่งการอยู่เฉยๆ"พี่เหวิน ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันคิดว่า ถ้าชอบอะไรต้องทำเอง เหมือนเวลาเรารักใครก็ต้องรักเอง จะได้ไม่ต้องมานึกย้อนเสียใจในภายหลัง""คุณพูดดีจริงๆ นายหญิง” สาวใช้เหวินรู้สึกว่านายหญิงเป็นคนที่รู้จักให้ความสำคัญ และเป็นคนดีที่สุดที่เคยพบ จึงเริ่มชอบเธอมากขึ้นเรื่อยๆหลินซินผูกกระโปรงของเธอขึ้น แล้วเดินเท้าเปล่าเข้าไปในสวนเพื่อฝังเมล็ดดอกไม้ สาวใช้ยังคงยืนที่ข้างๆ ถือร่มบังแดดที่ตัวนายหญิงไม่ให้ถูกแดดเผาเสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้น…เป็นเสียงพิเศษที่หลินซินตั้งไว้ เพื
더 보기
บทที่6 ภรรยาของประธานเฉินเกือบถูกจับได้ ️
ผิวขาวของจงเสียนแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย เธอพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า "อาชิง ตอนนี้คุณทำไมเย็นชากับฉันนัก เป็นเพราะคุณแต่งงานกับผู้หญิงไร้ค่าคนนั้นแล้วใช่ไหม...""หุบปาก เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงภรรยาของฉัน"เฉินจือหานตวาดเสียงเข้ม ดวงตาของเขาเย็นชาขึ้น มีความโกรธแฝงอยู่เล็กน้อย ส่งสายตาเตือนจงเสียน เธอกัดริมฝีปากล่าง มือทั้งสองกำแน่น ตัวสั่นเล็กน้อย ความเกลียดชังต่อหลินซินเพิ่มขึ้นอีก แต่เธอปรับอารมณ์กลับมายิ้มได้อีกครั้ง"อาชิงช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม" เสียงหัวเราะของเธอดูไม่จริงใจ แสร้งทำเป็นคนอ่อนหวานโดยไม่สนใจสายตาที่รังเกียจของเขาเพื่อนสนิททั้งสองคนมองอย่างเอือมระอา รู้สึกอายแทนผู้หญิงอะไรหน้าด้านหน้าทน ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินจือหานมองว่าเป็นเพื่อนเก่า จงเสียนคงโดนกำจัดไปนานแล้ว"เจี้ยนโจว คุณหัวเราะอะไร?""จงเสียน คุณยังคิดถึงเฉินจือหานแม้ว่าเขาจะแต่งงานแล้ว คุณนี่ไม่อายจริงๆ เลย""คุณ! คุณมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน?!"จงเสียนลุกขึ้นด้วยความโกรธ ขว้างกระเป๋าไปทางเจี้ยนโจว"พอแล้วๆ เราเป็นเพื่อนกัน จะทะเลาะกันทำไม" อู๋เซิงเข้ามาห้ามทัพ เขาห้ามก็เพียงเพราะจงเสียนเสียงดังเกินไปที่ห้องประมูล
더 보기
บทที่7 ภูมิหลังที่น่าสงสัย
เมื่อเรื่องคลี่คลายเพื่อนสนิททั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปทำเรื่องส่วนตัว เฉินจือหานจับมือเล็กๆ ของจางหลินซินพาเธอเดินกลับเข้าไปในห้อง VIP ที่ทางผู้จัดการจัดเตรียมไว้ให้“หลินซิน ทำไมเธอถึงเดินตามลำพัง บอดี้การ์ดไปไหน?”เขาคว้าเธอเข้ามาในอ้อมแขน รู้ว่าเธออยากมาด้วยตัวเอง จึงไม่อยากขัดขวางความสนุกของภรรยา แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงจ้างบอดี้การ์ดคอยคุมครองดูแล ส่วนเขาแยกออกไปนั่งกับเพื่อนๆ เพื่อให้หลินซินมีความเป็นส่วนตัว เพราะเขาและเธอยังไม่คุ้นเคยกันเท่าไหร่“จือหาน ฉันแค่รู้สึกว่ามันน่าจะปลอดภัย” หลินซินโกหกหน้าตาย เธอบอกไม่ได้ว่าเธอมาทำภารกิจ ถ้าสามีของเธอรู้ว่ามีอาณาจักรลับใต้ดิน และทำภารกิจอันตรายทุกวัน เขาคงไม่ยอมให้เธอออกจากบ้านแน่ๆ“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม? ถ้ามีอะไรก็บอกฉัน ฉันจะไปกับเธอเอง”“ฉันเข้าใจแล้ว จือหานฉันสัญญาว่าคราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีก” หลินซินกล่าวด้วยน้ำเสียงขอโทษและออดอ้อนเล็กน้อยเฉินจือหานใจอ่อนไม่ต่อว่าอะไรเธออีก ยามเธอออดอ้อนแบบนี้เขารู้คุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนกับว่าเคยใช้ชีวิตด้วยกันมาแล้วหลายปี แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของหลินซินดังขึ้น ดึงความคิดกลับมา“จ
더 보기
บทที่8 ️แผนการชั่วช้ากล้าฆ่าลูกตัวเอง
"จางหลินซิน เธอพูดอะไร…ฉะ ฉัน ไม่ได้…"หลี่หลิงเจินเปลี่ยนท่าทีไปจากเดิม เชิดหน้าขึ้นแล้วเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย ในตอนแรกไม่เชื่อคำพูดลูกน้องที่บอกว่าในรถมีเพียงจางหลินซินและชายแปลกหน้าคนหนึ่ง โดยไม่มีบอดี้การ์ดของเฉินจือหาน เธอจึงสั่งการให้ลงมือฆ่าเพราะคิดว่ายังไงผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างหลินซินคงไม่มีทางรอดได้แน่นอนแต่ทำไมเธอถึงรอดมาได้ล่ะ?!"หลี่หลิงเจิน จงใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่า เพราะวันดีๆ ของเธอคงเหลือไม่มากแล้ว เพราะฉันจะทวงคืนทุกสิ่งที่เธอเคยทำกับฉันทีละน้อย" จางหลินซินก้าวเข้ามาบีบคอหลี่หลิงเจิน ออกแรงเพิ่มทีละนิดทำให้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มขาดอากาศหายใจและพูดไม่ออกในเวลานี้บรรยากาศเย็นยะเยือกถึงขีดสุด ดวงตาของจางหลินซินเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น หลี่หลิงเจินกลัวจนพูดไม่ออก เธอจึงปล่อยมือแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน ทิ้งให้หลี่หลิงเจินนั่งหายใจเฮือกๆ อยู่บนพื้นโดยไม่แม้แต่จะมอง หลี่หลิงเจินทรุดตัวลงนั่งบนกระเบื้องยังช็อคไม่หายเธอเกือบถูกบีบคอตาย...น่ากลัวจริงๆ จางหลินซินไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เส้นเลือดในสมองของหลี่หลิงเจินเหมือนจะระเบิดแตก มือและเท้าเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง————คฤหาสน์ตระกูลเฉิ
더 보기
บทที่9 อาการประหลาดของท่านประธานเฉิน
ถนนวงแหวนรอบเขาภายในรถโรลส์-รอยซ์ หลินซินซบอยู่ในอ้อมกอดของเฉินจือหาน เธอรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย จึงพูดเสียงอ่อนว่า "จือหาน เมื่อวานคุณมาโรงพยาบาลได้ยังไง" ถ้าเมื่อวานจือหานมาช้ากว่านี้ เธอคงโดนบิดาตบหน้าไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ควรเป็นพ่อคนด้วยซ้ำ!"ฉันคิดถึงเธอ" เฉินจือหานจูบหน้าผากของหลินซิน "เลยไปหา"เฉินอวี้ลดแสงไฟในร ถรู้จักหน้าที่ของตัวเองดี จึงรีบยกฉากกั้นเบาะหลังลง เฉินจือหานพอใจมาก เดี๋ยวจะให้โบนัสเฉินอวี้สามเท่าเลย"ฉันก็คิดถึงคุณ จือหาน แต่เพราะฉันต้องจัดการเรื่องยุ่งๆ ของตระกูลจางให้เรียบร้อยก่อน""ให้ฉันจัดการให้ไหม""ไม่ได้จือหาน คนพวกนี้ฉันต้องจัดการเอง""ได้สิ ฉันตามใจภรรยาอยู่แล้ว จำไว้ว่าฉันคือภูเขาที่แข็งแกร่ง คอยอยู่ข้างหลังเธอเสมอ ถ้าไม่อยากจัดการเอาก็บอกฉันได้ทุกเมื่อ" เฉินจือหานมองเธออย่างเอ็นดู ยกมือปัดผมของหลินซินสายตาของทั้งคู่ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้น เฉินจือหานอดใจไม่ไหว จูบปากนุ่มๆ ของหลินซิน สอดลิ้นเข้าไปไปในปากของเธอ แลกความหวานในโพรงปาก หลินซินตอบสนองจูบของเขาเช่นกัน"อืม..." หลินซินครางในลำคอ โอบแขนรอบคอสามีดึงเขาเข้าหาตัวในชาติที่แล้วเธอเกลียดเขา เพียงเพราะเชื
더 보기
บทที่10 พร้อมอยู่เคียงข้างท่านประธานเฉิน ‍️‍‍
หลินซินไม่สนใจการขัดขวางของเฉินเค่อและเฉินอวี้ เธอผลักประตูเปื้อนเลือดแล้วพุ่งเข้าไปข้างใน เมื่อเห็นภาพสยดสยอง ภายในใจของเธอก็จมดิ่งลงสู่ก้นเหว บอดี้การ์ดสิบกว่าคนถูกซัดจนล้มระเนระนาด ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่ขาดสาย บาดแผลบนร่างกายมีทั้งเล็กทั้งใหญ่ ชวนให้ผู้พบเห็นสะเทือนใจ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดก็คือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเปื้อนเลือด กำลังคลุ้มคลั่งเหมือนสติไม่อยู่กับตัว นั่นนคือเฉินจือหาน"จือหาน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง" น้ำเสียงของหลินซินสั่นเครือในเวลานี้ดวงตาของเฉินจือหานแดงก่ำ เขาไม่ได้ยินสิ่งที่หลินซินพูดเลย รู้เพียงว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของหลินซินพร่ามัวไปหมด คำพูดที่ดังอยู่ข้างหูก็ไม่ได้ยิน"เธอ...เป็นใคร" เฉินจือหานกัดฟันพูด"จือหาน ฉันหลินซิน ภรรยาที่คุณรักที่สุด...คุณจำไม่ได้แล้วเหรอ""ภ... ภรรยา"หลังจากได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เฉินจือหานก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ แต่ในวินาทีต่อมา ใบหน้าของหลินซินก็เปลี่ยนไป... เป็นใบหน้าของคนที่เขาเกลียดที่สุด เป็นผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ!"จือหาน คุณเป็นอะไร..."แต่ก่อนที่หลินซินจะพูดจบ เฉินจือหานที
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status