ตอนที่ 4 ตกน้ำ

หลินอ้ายถง ถึงจะเป็นพี่น้องกับหลินซูซินแต่ก็คนละแม่ตัวนางนั้นเกลียดผู้ที่ขึ้นชื่อว่าพี่สาวเป็นที่สุดเพราะนังซูซินมีใบหน้าที่สวยสง่าเพราะใบหน้าที่เหมือนท่านแม่ของมันจนเกินไปทำให้ท่านพ่อเกลียดชังใบหน้ามัน มีแต่ท่านย่าที่รักมันคนเดียวคอยดูแลให้ท้ายมันแต่เสียดายที่ตอนนี้ท่านไปสบายเสียแล้ว

"นังซูซินทำไมแกถึงไม่ทำกับข้าวก่อนออกไป ห๊ะ!!"

"อ้ายถงช่วงนี้พี่วุ่นวายมากงานการเรียงรายมากมายให้พี่ต้องทำเลยไม่มีเวลามาทำกับข้าว"

"นั่นมันเรื่องของแกปัญหาของแกไม่เกี่ยวกับข้าหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้าแกคงจะโดนลงโทษอีกครา"

"อย่านะอ้ายถง"ทุกครั้งที่อ้ายถงไม่พอใจก็จะนำเรื่องราวทั้งที่จริงและแต่งขึ้นมาไปฟ้องท่านพี่ทำให้ตัวนางนั้นโดนท่านพ่อลงโทษอยู่บ่อยครั้งทำให้ท่านพ่อรังเกียจในตัวนางเข้าไปอีก

ปีนี้นางเองอายุก็จะ 18 หนาวแล้วอีก 3 เดือน แต่ตัวนางเองนั้นยังไม่ได้ออกเรือนไปไหนไม่ใช่ตัวนางไม่อยากแต่งงานมีครอบครัวเพื่อจะออกไปจากที่นี่ แต่เพราะท่านแม่ที่นางเรียกในที่นี้คือแม่เลี้ยงชอบบอกว่านางคือตัวไม่เป็นมงคลอยู่ที่ไหนก็จะนำความฉิบหายเดือดร้อนมาให้ ทั้งท่านพ่อก็ยังโทษว่าที่ท่านแม่ลี่เหมยต้องตายเป็นเพราะคลอดนางจนท่านพ่อเกลียดนางที่เป็นลูกของท่านแท้ๆ

"นี่คืออะไรนังซูซินแกคิดว่ามันกินได้ไหม"

"ที่บ้านเรามีเพียงเท่านี้น้องกินรองท้องไปก่อนนะ"

"ข้าวต้มอะไรมีแต่น้ำขาว ๆ ข้าไม่กิน ท่านแม่ ท่านแม่"อ้ายถงปัดถ้วยข้าวต้มตกพื้นล้มลงมาใส่ที่เท้าของซูซินข้าวต้มที่พึ่งตักขึ้นมาจากในหม้อความร้อนไม่ต้องพูดถึงว่าร้อนเพียงใดเพราะในตอนนี้เท้าน้อยๆ เกิดสีแดงขึ้นจนน่ากลัว

"โอ๊ยๆ ร้อนๆ"

"นังโง่มายืนทำไมตรงนี้"อ้ายถงนางจงใจปัดถ้วยข้าวต้มให้หกใส่เท้าหลินซูซินเพราะหมั่นไส้ไม่ชอบหน้า ใบหน้าผู้พี่ที่ล่อลวงผู้ชายเฉกเช่นพี่ต้าหานคนที่นางนั้นแอบชอบ แต่พี่ต้าหานนั้นชอบนังซูซิน

"พี่…"

"โอ๊ยรำคาญจะไปไหนแกก็ไปๆ"

หลินซูซินรีบนำผ้าออกมาจากบ้านเพื่อที่จะไปลำธารเพื่อซักผ้าของทุกคนในบ้านนางเป็นคนซักทั้งหมดไม่ว่าจะทำอาหาร ทำงานบ้านทุกอย่างล้วนเป็นตัวนางที่ทำทั้งหมด

ที่ลำธารนั้นไม่ค่อยจะมีคนมากเท่าไหร่อาจจะเพราะนางนั้นมาสายแล้ววันนี้ฟางหรงนั้นไม่ได้มาซักผ้าที่ลำธารเหมือนอย่างเคยคงเพราะฟางหรงนางตามท่านลุงฟางเข้าป่าไปล่าสัตว์ ฟางหรงเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของนางในหมู่บ้านนี้ อุปนิสัยของฟางหรงนิสัยนางออกไปทางบุรุษมากกว่าอาจเพราะนางชอบการล่าสัตว์ ใช้คันธ์ธนู เหมือนบุรุษในหมู่บ้าน

"นังหนูซูซินฟางหรงนางหายไปไหนเสียล่ะปกติป้าจะเห็นมาซักผ้าด้วยกันบ่อย"

"ท่านป้าชุนผิงนี่เองวันนี้ฟางหรงนางน่าจะไปล่าสัตว์กับครอบครัวนางเจ้าค่ะฟางหรงนางชอบเจ้าค่ะท่านป้า"

ชุนผิงมองดูสตรีน้อยตรงหน้าที่มีรูปร่างผอมเพรียวบางเพราะต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็กหลังจากที่แม่เฒ่าชูหรงจากไปก็ไม่มีใครอยู่คอยปกป้องนังหนูซูซินชีวิตช่างน่าสงสารเหลือเกินมีบิดาที่เกลียดชังตนเองไหนจะแม่เลี้ยงน้องสาวต่างมารดาที่เอารัดเอาเปรียบพี่สาวตนเองทุกอย่างงานบ้านทั้งหมดก็พากันยกให้นังหนูซูซินทำคนเดียวหมด

"อ่อ อย่างนั้นป้าไปก่อนนะ"

"เจ้าค่ะท่านป้า"

หลินซูซินที่ซักผ้าเสร็จแล้วนางกำลังจะลุกแต่ด้วยร่างกายที่เมื่อยล้าทำให้ตัวนางนั้นเซและได้พลัดตกลงในลำธารที่น้ำกำลังไหลเชี่ยวพาร่างนางไปจุดที่น้ำลึกตัวนางเองก็ว่ายนางไม่เป็น

"ชะ…ช่วย…ด้วย"

"ช่วยด้วยเจ้าค่ะ"หลินซูซินเอ่ยเสียงเรียกคนที่อยู่บริเวณโดยรอบให้ช่วยเหลือนางบวกกับสตินางนั้นเริ่มจะจางลงหรือว่าตัวนางจะใกล้ตายเสียแล้วรอข้าหน่อยท่านย่าท่านแม่ลี่เหมย

ชาวบ้านต่างยืนมองเพราะบริเวณโดยรอบมีแต่สตรีกับบุรุษที่ยังไม่ได้ออกเรือนหากลงไปช่วยคงได้แต่งเข้าสกุลหลินที่ไม่มีใครอยากเกี่ยวดองด้วย เพราะรู้อุปนิสัยครอบครัวนี้ดีว่ามีแต่หลินซูซินที่ทำงานทุกอย่างภายในบ้าน หลินห้านจินผู้เป็นพ่อก็มิได้สนใจลูกสาวคนโตที่โดนแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาโขกสับสารพัด เพียงเพราะโง่งมโทษบุตรสาวที่เกิดมาทำให้ภรรยารักต้องตายจากพลอยทำให้เกลียดชังบุตรสาวคนโตไปด้วย

ร่างน้อยๆ ที่กำลังจะจมลงเหมือนมีแรงฉุดรั้งให้ขึ้นมาแต่บัดนี้สติน้อยได้หมดสติลงโดยมีชาวบ้านต่างมามุงดูว่าตายหรืออยู่ โดยบุคคลที่มาช่วยร่างน้อยคือชายรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราเหมือนไม่ได้ตัดมานานทำให้ผู้พบเห็นเกิดอาการกลัวแต่เพียงบุคคลเท่านั้น บางคนถึงกับชินตาเสียแล้วถึงภายนอกจะดูน่ากลัวแต่หยางไห่ฉวนเป็นคนที่สู้งานทำงานทุกอย่างที่สุจริตเขาทำทุกอย่าง

"ตายหรือไม่อาไห่ฉวน" หนึ่งในกลุ่มชาวบ้านนั้นเอ่ยถามเพราะเห็นร่างน้อยแน่นิ่งไม่ขยับกายนิ่งติ่งเหมือนคนเสียใจ

"ยังนางน่าจะหมดสติเท่านั้น"

"นังหนูซูซินน่าสงสารเสียจริงมีใครไปบอกครอบครัวหลินหรือยังบุตรสาวตกน้ำตกท่า"

"ข้าเห็นมีคนวิ่งไปบอกแล้วเดี๋ยวก็คงจะมากัน"