บทที่ 5 บุรุษช่วยสาวงาม

หลินเย่ถงและหลินอ้ายถงนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านก็มีคนมาตะโกนเรียกบอกว่านังซูซินมันตกน้ำดีสิมันจะได้ตายๆ ไปเสียที เหมือนจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายในใจหาได้เศร้าหมองไม่

"อยู่ที่ไหนกันตกน้ำที่ไหน" หลินเย่ถงนางนั้นต้องตีบทแม่เลี้ยงที่แสนดีก่อนเพื่อตบตาชาวบ้านเหล่านี้ปากปีจอ เรื่องใดเกิดขึ้นในหมู่บ้านหากมีคนใดคนหนึ่งรู้มันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป'พวกปากชุมนุม'

"ลำธารที่ซักผ้านางถูกน้ำพลัดไหลลงไปลึกดีหน่อยที่มีคนมาช่วยแต่นางยังไม่ฟื้นพวกเจ้าไปดูนางหน่อย"

"ได้ๆ" หลินเย่ถงตอบรับคำไปเท่านั้นในใจนางเพียงจะไปดูว่าใครเป็นคนที่ช่วยนังซูซินขึ้นมาแทนที่จะปล่อยให้มันตายๆ ไปกับน้ำ

หลินห้านจินผู้ที่ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของบุตรสาวว่าตอนนี้นางเกิดอุบัติเหตุเพราะตนเองนั้นอยู่ในนาไม่ได้พบเจอใคร ครอบครัวเขานั้นก็ถือว่าสุขสบายแต่หลังจากที่แม่เฒ่าหลินชูหรงจากไปที่บ้านก็มีแต่เรื่องวุ่นวายเรื่องในครอบครัวไม่ใช่ตัวเขาไม่พูดแล้วจะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเพียงแต่ทำเป็นคนตาบอดไม่รับรู้สิ่งในบ้าน คิดเสียว่าตนเองเป็นหัวหน้าครอบครัวทำงานหาเงินเลี้ยงดูทุกคนให้สุขสบาย แต่ในตอนนี้บ้านตระกูลหลินไกลคำว่าสุขสบายมาก

"นั่นไงมาแล้วหลินเย่ถง"

"ไหนๆ ตายหรือไม่"

"นี่นังเย่ถงเอ็งก็ปากไม่เป็นมงคลนังหนูซูซินแค่สลบไปดีได้พ่อไห่ฉวนช่วยไหวทัน" ชุนผิงที่ได้ยินเรื่องนี้ก็รีบมาดูทันทีเป็นนางเองก็ยังไปได้ไม่ไกลมากนักและเป็นห่วงเด็กสาวกลัวจะเป็นอะไรร้ายแรงไปเสียก่อน

"ท่านป้าข้าก็แค่บอกตามที่เห็นๆ นอนนิ่งๆ ก็นึกว่าตาย"

"นังปากไม่ดี"

หยางไฉ่ฉวนที่เห็นว่ามีครอบครัวมาดูร่างบางที่ตัวเขานั้นช่วยขึ้นมาจากน้ำตนนั้นก็จะได้กลับบ้านไปทานมื้อเช้ากับท่านพ่อท่านแม่เพราะต้องออกมาดูกับดักที่ได้วางไว้ตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าจึงรีบออกมา

"เดี๋ยวนั่นเจ้าจะไปไหนเจ้าไห่ฉวน"

"มีอันใด"

ชาวบ้านโดยรอบต่างกลัวในรูปร่างหน้าตาที่ดูน่ากลัวสูงใหญ่ ไม่ค่อยมีใครอยากจะมีเรื่องกับหยางไห่ฉวนเท่าไหร่นักเพราะไห่ฉวนเองก็ไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่

"เจ้ายังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะมีการชดใช้"

"ชดใช้สิ่งใด" หยางไห่ฉวนรู้จักสตรีตรงน่าดีเพราะเกิดและเติบโตมาในหมู่บ้านนี่เห็นคนมามากมายสตรีตรงหน้าไม่ใช่คนดีเลิศเลออะไร กับกันเกียจคร้านมีแต่สตรีที่เขานั้นพึ่งจะช่วยขึ้นมาจากน้ำเพราะสงสารไม่มีใครลงไปช่วยเหลือนางเลย เขานั้นไม่สามารถยืนมองมนุษย์ด้วยกันตายลงไปต่อหน้าต่อตาได้

"บุตรสาวข้าเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนจนเจ้าช่วยเหลือนางนั้นเป็นเรื่องดีแต่การถูกเนื้อต้องตัวสตรีที่ยังไม่ออกเรือนนั้นผิดเจ้าจะต้องรับผิดชอบนังซูซิน" หลินเย่ถงคิดว่าการที่ให้แต่งงานกับบุรุษผู้นี้ถือว่าดีเลิศเลอแล้วมีใครในหมู่บ้านบ้างจะแต่งเข้าตระกูลหยางที่จนแสนจนอีกทั้งบุตรชายคนเดียวยังรูปร่างน่ากลัวดูอัปลักษณ์สตรีในหมู่บ้านยังไม่มีใครอยากเข้าใกล้ แถมคำพูดจาแข็งกระด้างกระเดื่อง

ชาวบ้านโดยรอบที่ได้ฟังคำหลินเย่ถงก็เกิดความตกใจและสงสารในตัวไห่ฉวนและซูซินแต่เรื่องการช่วยเหลือให้สตรีน้อยรอดพ้นจากการจมน้ำถือว่าดี แต่ด้วยธรรมเนียมโบราณบุรุษที่ถูกเนื้อต้องตัวสตรีที่ยังไม่ออกเรือนถือว่าสร้างความเสียหายให้แก่ฝ่ายหญิงอาจถูกมองว่าเป็นสตรีที่ไม่บริสุทธิ์ทั้งที่ยังไม่ได้ออกเรือนหรือสตรีที่ไม่สะอาด

"เจ้าจะต้องแต่งนังซูซินเข้าตระกูลหยางชาวบ้านโดยรอบต่างเห็นกันหมดเจ้าโดนตัวนาง"

หยางไห่ฉวนตนเองนั้นไม่คิดอยากแต่งสตรีใดเข้าบ้านเพราะไม่อยากพาใครมาลำบากด้วยครอบครัวตนนั้นไม่ได้ร่ำรวยเข้าขั้นจนมากในหมู่บ้านนี้อีกทั้งใจไม่คิดชอบสตรีใดไม่มีสตรีที่ตนเองถูกใจ แต่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ตัวเขานั้นต้องรับผิดชอบสตรีน้อยที่พึ่งได้ช่วยมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ตกลงอีกสองวันข้าจะไปสู่ขอนางจากตระกูลหลิน"

"ตกลงเช่นนั้นไหนๆ ก็ต้องเกี่ยวดองกันแล้วเจ้าช่วยอุ้มนังซูซินไปส่งที่บ้านทีข้ากับลูกสาวคงอุ้มพากลับไม่ไหว"

หยางไห่ฉวนตอบตกลงไปเพื่อตัดปัญหาถึงยังไงก็ต้องนำเรื่องไปคุยกับท่านพ่อท่านแม่ถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ท่านพ่อสอนเสมอว่าเป็นลูกผู้ชายจะต้องมีความเป็นสุภาพบุรุษทำผิดก็ต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตนเอง

หยางไห่ฉวนนำร่างสตรีน้อยมาส่งที่บ้านเสร็จก็จึงเดินกลับบ้านของตนเองดูจากในบ้านท่านลุงหลินคงจะยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขานั้นต้องเอื้อนเอ่ยบอกออกไปเดี๋ยวก็มีคนบอกแทนเองดูท่าเหมือนอยากผลักไสไล่ส่งสตรีน้อยให้ไปพ้นทางเต็มที สตรีน้อยที่เขาพึ่งช่วยตนนั้นเคยเห็นผ่านสายตามาบ้างนางทำงานหนักทุกครั้งที่เขาเจอนางจะแสดงความกลัวออกมาเฉกเช่นสตรีทั่วไป