การรักษาโรคระบาดระยะเริ่มแรกกับผู้ป่วยนิสัยแย่...

การรักษาโรคระบาดระยะเริ่มแรกกับผู้ป่วยนิสัยแย่...

จ้าวหว่านชิงเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้เก่าที่ถูกใช้กั้นห้องผู้ป่วยระยะแรก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้กับตัวเองก่อนจะผลักประตูแผ่วเบาแล้วก้าวเข้าไปด้านใน

กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นสมุนไพรเก่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศ บนเตียงไม้ไผ่เกือบยี่สิบเตียงเรียงรายไปทั่วห้อง ผู้ป่วยแต่ละคนมีใบหน้าซูบซีดดวงตาขุ่นหมองแสดงถึงความสิ้นหวัง เสียงไอแห้ง ๆ กับเสียงครางเบา ๆ ดังระงมราวกับสถานที่แห่งนี้คือห้องรอความตาย

เมื่อหญิงสาวปรากฏตัวสายตาหลายคู่ต่างหันมามองนางเพียงชั่วครู่ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกครั้งอย่างคนที่ไม่คิดเหลือความหวังใด ๆ

ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง ติ้ง....

[ตรวจพบผู้ป่วย – หูต้าเฉิง อายุ 25 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – เซี่ยฉีหง อายุ 25 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – เฉินอวี่หาว อายุ 23 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – หม่าเหยียนหรง อายุ 25 ปี]

[ตรวจพบผู้ป่วย – หลี่เจิ้นอวี้ อายุ 28 ปี]

จ้าวหว่านชิงมองหน้าต่างของระบบที่โปร่งแสงลอยขึ้นแจ้งเตือนต่อเนื่องซ้ำ ๆ เบื้องหน้าของนา หญิงสาวพยายามข่มใจให้สงบลงก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ข้ามีนามว่าจ้าวหว่านชิงเป็นหมอจากหมู่บ้านชุนอัน...ต่อจากนี้ข้าจะเป็นผู้รักษาพวกท่าน”

หญิงสาวเอ่ยออกมาน้ำเสียงเรียบง่ายแต่กลับมีความจริงใจสื่ออยู่ในนั้น ทว่าผู้ป่วยทั้งหลายกลับไม่ไหวติงบางคนเหลือบตามองนางเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าหนีราวกับไม่อยากฟังสิ่งที่ไม่มีทางเป็นจริง

บรรยากาศในห้องเงียบงันอยู่ชั่วอึดใจจนกระทั่งเสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นจากมุมหนึ่ง ผู้ป่วยชายร่างสูงใหญ่แต่ผ่ายผอมดวงตาลึกโบ๋จ้องมองนางด้วยแววเย่อหยิ่ง เขาคือหูต้าเฉิงผู้ที่แม้จะใกล้สิ้นใจแต่ยังคงไม่ลดทอนความถือดีในสายตา

“ขนาดหมอหลวงยังมิอาจรักษาโรคบัดซบนี้ได้…หมอชาวบ้านที่ไม่มีชื่อเสียงเช่นเจ้ามีแต่จะเอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่า ๆ เท่านั้น….ช่างไม่รู้จักเจียมตนเลยสักนิด” หูต้าเฉิงเอ่ยเสียงพร่าสลับกับไอแรง ๆ จนตัวโยก

ผู้ป่วยหลายคนที่นอนอยู่ได้ยินต่างก็หัวเราะหยันตามแรงที่ร่างกายอำนวยให้ แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มจืดจางแต่ก็แสดงถึงความไม่เชื่อถือในหญิงสาวตรงหน้า

จ้าวหว่านชิงมองหูต้าเฉิงเงียบ ๆ ดวงตาสงบเย็นคล้ายสายน้ำมิได้มีความโกรธหรือหวั่นไหวแม้แต่น้อยก่อนจะย่างกายเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยเสียงเรียบ

“แล้วหากข้าสามารถรักษาพวกท่านได้เล่า…เจ้าจะทำเช่นไร”

หูต้าเฉิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงต่ำพลางใช้ผ้าซับโลหิตที่ไหลออกมาจากจมูกของตน สายตาที่เขามองหญิงสาวตรงหน้าแสดงถึงความดูแคลน

“หึ….หากเจ้ารักษาได้จริง....ข้าหูต้าเฉิงจะคุกเข่าคำนับยกย่องเจ้าเป็นอาจารย์และขอติดตามเจ้าไปตลอดชีวิต!” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชันราวกับมั่นใจเต็มที่ว่าสตรีตรงหน้าจะไม่มีวันทำได้

“เช่นนั้น…จำคำที่เจ้าพูดไว้ให้ดี” จ้าวหว่านชิงพูดจบเพียงคลี่ยิ้มบาง นัยน์ตาคู่มองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบที่อยู่ตรงหน้า

[ตรวจพบผู้ป่วย – หูต้าเฉิง อายุ 25 ปี]

ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันที

ยืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?

[ยืนยัน] [ยกเลิก]

ปลายนิ้วเรียวกดไปที่ปุ่ม “ยืนยัน” ไม่นานแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบกวาดสแกนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของหูต้าเฉิงที่นอนอยู่บนเตียง จ้าวหว่านชิงยืนมือออกไปแสร้งทำราวกับตรวจชีพจรของหูต้าเฉิงเพื่อความแนบเนียน

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบอาการของโรคระบาดระยะเริ่มแรก... หากไม่รีบทำการรักษาสภาพร่างกายที่ผิดปกติอาจพัฒนาเข้าสู่ระยะที่สอง]

เมื่อการวินิจฉัยของระบบเสร็จเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ปล่อยมือจากหูต้าเฉิงก่อนจะเดินไปตรวจอาการคนไข้คนอื่นที่นอนอยู่ไม่ไกล จ้าวหว่านชิงใช้เวลาตรวจรักษาเพื่อให้ระบบวิเคราะห์อาหารป่วยไปเกือบหนึ่งชั่วยามส่วนสาเหตุที่ใช้เวลานานแบบนั้นนั่นก็เพราะ...

“เพ่ย!...หมอชาวบ้านอย่างเจ้าอย่ามาแตะต้องตัวชนชั้นสูงอย่างข้า!”

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังใช้พวกข้าทดลองยา!”

“ข้าไม่น่ามาที่นี่เลย....ข้าไม่น่าพาตัวเองมาตายเลย”

“ตาย...ตาย...พวกเราจะตายกันหมดเพราะโรคระบาดบัดซบนี่!”

ในระหว่างที่จ้าวหว่านชิงตรวจอาหารป่วยของพวกเขามีผู้ป่วยบางส่วนที่แม้สภาพร่างกายย่ำแย่แต่ก็ยังไม่ยอมลดศักดิ์ศรี บางคนหวาดกลัวว่านางจะใช้ตนเองทดลองยา ส่วนบางคนถึงกลับสติแตกเพราะกลัวว่าตนเองจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่...

“พวกท่านทุกคนนอนพักเถอะข้าจะไปต้มยามาให้”

หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบย่างกายเดินออกมาจากห้องก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อครู่นี้นางได้ใช้ความอดทนทั้งหมดในชีวิตไปแล้วจริง ๆ เดิมทีนางเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาไม่ใช่หมอที่มีจิตใจเมตตาอะไร หากไม่ใช่เพราะต้องการเพิ่มทักษะและค่าประสบการณ์นางคงป่วยให้พวกปากดีนี่ตายไปแล้ว!

[คุณต้องการให้ระบบเขียนใบสั่งยาตอนนี้หรือไม่?] 

ปลายนิ้วเรียวกดเลือก “ใช่” ที่หน้าต่างระบบไม่นานแผ่นกระดาษสีน้ำตาลก็ปรากฏขึ้นในมือ หญิงสาวก้มลงมองใบสั่งยาที่ระบุสมุนไพรและยาต่าง ๆ อย่างชัดเจน

จ้าวหว่านชิงเดินถือใบสั่งยาก้าวเร่งไปยังโรงหมอที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักของผู้ป่วย กลิ่นสมุนไพรต้มขมฉุนลอยมาตามลมก่อนที่นางจะก้าวผ่านประตูเข้าไป ภายในโรงหมอเต็มไปด้วยเสียงเร่งรีบ ทั้งเสียงหม้อเหล็กเสียงน้ำเดือดพล่านจากเตายาและเสียงของหมอที่สั่งผู้ช่วยแทรกอยู่เป็นระยะ

หมอกำลังตักน้ำสมุนไพรที่เพิ่งต้มเสร็จใส่ชามแล้วรีบส่งต่อให้ผู้ช่วยนำไปแจกจ่ายแก่ผู้ป่วยที่นอนรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาพวกเขาเพียงเงยหน้าขึ้นมองแล้วเอ่ยทักสั้น ๆ

“เจ้าคือจ้าวหว่างชิงหมอหญิงคนใหม่ที่ผู้คนพูดถึงหรือ” หมอผู้เฒ่าเอ่ยเสียงรีบเร่งมือยังไม่หยุดเคลื่อนไหว

“เจ้าค่ะ...ข้าเป็นหมอจากหมู่บ้านชุนอันได้ยินว่าเมืองหงตูเกิดโรคระบาดและมีหมอไม่เพียงพอเลยตั้งใจเดินทางมาที่นี่เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง”

“หมอเช่นเจ้าช่างหาได้ยากเสียจริง ได้ยินว่าท่านหมอหวังให้เจ้าดูแลผู้ป่วยระยะแรกเริ่มนี่คงมาต้มยาใช่หรือไม่”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านลุงสมุนไพรด้านในข้าสามารถเลือกนำมาปรุงยาได้หมดเลยใช่ไหมเจ้าคะ”

“ใช่..แต่อย่าใช้จนฟุ่มเฟือยเล่าสมุนไพรในคลังเหลือไม่มากแล้ว”

“เจ้าค่ะ” หว่านชิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางก่อนจะเบี่ยงตัวไปยังด้านในที่เก็บสมุนไพร

ผู้ช่วยคนหนึ่งเห็นนางถือใบสั่งยาอยู่จึงเอ่ยบอกอย่างเร่งร้อน “หากเจ้าหาไม่เจอบอกข้าได้เลย สมุนไพรบางอย่างจะถูกเก็บในคลังด้านหลังเพราะไม่มีประโยชน์ที่ต้องใช้”

จ้าวหว่านชิงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะก้มมองตามชื่อสมุนไพรในใบสั่งยา มือเรียวหยิบรากแห้ง ดอกไม้แห้ง และเปลือกไม้ที่ต้องใช้ตามลำดับวางใส่ตะกร้าไม้ไผ่ทีละอย่าง นางตั้งใจคัดเลือกสมุนไพรทีละตัวทว่าบางตัวกลับเป็นของหายากที่แม้แต่มือหมอใหญ่ ๆ ยังไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง

เมื่อเลือกครบตามเทียบยาแล้วนางก็ตรงไปยังหม้อยาที่ว่างอยู่ข้างเตาไฟ หญิงสาวเริ่มต้มยาตามขั้นตอนที่หน้าต่างระบบชี้นำ ไม่นานนักกลิ่นขมปนหอมของสมุนไพรล้ำค่าก็ค่อย ๆ กระจายไปทั่วโรงหมอยาสีเข้มถูกตักออกจากหม้อดินแล้วใส่กาน้ำใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนถาดข้างกันมีชามเปล่าหลายใบ

จ้าวหว่านชิงถือถาดยากลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยทันทีที่กลิ่นยาลอยเข้ามา ผู้ป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียงต่างก็เบิกตากว้าง พวกเขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีประคองตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาพร้อมถาดยา

“นี่มัน…สมุนไพรหวงฉินแท้ ๆ ....ยังมีเสวี่ยเหลียนอีก…”

“ของหายากเช่นนี้เจ้าเอามาต้มรวมกันได้อย่างไร...ช่างไม่รู้จักคุณค่าของวัตถุดิบเลย!”

เพราะผู้ป่วยทุกคนในห้องนี้ต่างเป็นหมอทำให้แค่เพียงได้กลิ่นหอมของยาก็สามารถแยกส่วนผสมได้ พวกเขามองยาสีเข้มที่มีส่วนผสมล้ำค่ากำลังถูกเทลงในถ้วยยาที่ละใบแววตาแสดงถึงความเสียดาย

“เจ้ากำลังสิ้นเปลือง....รู้หรือไม่ตอนนี้ในคลังเหลือสมุนไพรเพียงไม่มาก”

แต่ถึงจะต่อว่ากันเช่นนั้นเมื่อถ้วยยาถูกยื่นมาตรงหน้าพวกเขาก็ยังจำใจรับไป กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นเกินกว่าจะปล่อยทิ้งอย่างไร้ค่า ความเสียดายผลักดันให้ยกขึ้นจรดริมฝีปากทีละคนบ้างบ่นประชดประชัน

“ที่ข้ายอมดื่มไม่ใช่เพราะเชื่อว่าเจ้าจะสามารถรักษาพวกข้าได้ แต่เป็นเพราะเสียดายวัตถุดิบล้ำค่าเท่านั้น”

“เสียของเปล่า ๆ ....” ชายผู้หนึ่งส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะยกถ้วยยาขึ้นดื่ม

“เจ้า...ต่อไปอย่าได้นำสมุนไพรล้ำค่ามาทำเช่นนี้อีก สถานที่แห่งนี้มีผู้ป่วยอีกมากที่ต้องการพวกมัน การที่เจ้าเอาของล้ำค่ามาปรุงยาโดยไม่รู้คุณค่าของมันแบบนี้ถือว่าฟุ่มเฟือย”

จ้าวหว่านชิงแม้อยากจะโต้เถียงคนป่วยที่ปากไม่ดีพวกนั้นออกไปแต่ทว่าก็ทำเพียงข่มใจเอาไว้ นัยน์ตาคู่สวยมองคนป่วยที่หลังจากดื่มยาแล้วก็กลับไปเอนกายลงนอนอย่างสิ้นหวังดังเดิม

ติ้ง!

[ยาส่งผลแล้ว อาการทุเลาลง 20% การรักษาสำเร็จในระดับเบื้องต้น] 

[ระบบ : แนะนำให้ผู้ใช้ยกเลิกการรักษาแล้วปล่อยให้พวกเขาอวดดีตาย]

หญิงสาวที่เห็นข้อความบนหน้าต่างของระบบก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย นางไม่คิดเลยว่าแม้แต่ระบบก็ยังทนกับพฤติกรรมของพวกคนป่วยนิสัยเสียตรงหน้าไม่ได้ แม้จะอยากทำตามคำแนะนำของระบบแต่ทว่านางก็รู้ดีว่าทำเช่นนั้นไม่ได้เพราะนางยังต้องใช้พัฒนาทักษะเพื่อไปรักษาเสี่ยวเหม่ยและชาวเมืองหงตูที่นอนป่วยอยู่

รีบ ๆ รักษาไอ้เวรพวกนี้ให้หายแล้วพัฒนาทักษะไปช่วยทุกคนดีกว่า....