โรคระบาดสามารถรักษาได้ [1/2]

โรคระบาดสามารถรักษาได้ [1/2]

การรักษาของจ้าวหว่านชิงยังดำเนินต่อไป แม้ผู้ป่วยจะมีใจปฏิเสธการรักษาเพราะไม่มีความเชื่อมั่นว่าหญิงสาวจะมีความสามารถรักษาโรคระบาดได้ แต่เมื่อเห็นสมุนไพรล้ำค่าถูกนำมาต้มยาพวกเขาก็ต้องจำใจฝืนทนดื่มยาลงไปเพียงเพราะความเสียดาย ทว่าใครเลยจะคาดคิดว่าหลังจากผ่านไปเพียงไม่ถึงสัปดาห์ อาการป่วยที่เคยทรุดหนักจากโรคระบาดของพวกเขากลับถูกหญิงสาวนามว่าจ้าวหว่านชิงรักษาหายอย่างที่นางเคยพูดจริง ๆ

ห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดไปชั่วขณะก่อนที่เสียงฝีเท้าของจ้าวหว่านชิงจะดังขึ้นพร้อมกับถาดยาที่นางถือเข้ามา หญิงสาวตั้งใจเพียงจะมาแจกยาเช่นทุกวัน แต่เมื่อประตูถูกเลื่อนเปิดออกภาพที่ปรากฏต่อสายตากลับทำให้นางชะงักงันไปทันที

“แม่นางจ้าวได้โปรดรับการคำนับจากพวกข้าด้วยเถอะ!”

ผู้ป่วยเกือบยี่สิบชีวิตที่นางรักษากำลังคุกเข่าเรียงแถวอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่เคยหม่นหมองเต็มไปด้วยความถือดีบัดนี้กลับฉายแววตาสำนึกและยกย่องสุดหัวใจ

“ข้าและสหายอวดดีว่าตนเองเป็นหมอหลวงมาจากตระกูลขุนนางจึงลบหลู่ดูหมิ่นแม่นางจ้าว ทว่าหากมิใช่เพราะการรักษาของแม่นางพวกเราคงไม่มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้…ขอโปรดแม่นางจ้าวอภัยให้ความอวดดีของพวกเราด้วย”

หูต้าเฉิงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแหบพร่าทว่ากลับฟังดูหนักแน่น จากนั้นทุกคนก็ก้มศีรษะโขกลงกับพื้นพร้อมกันเสียงกระทบไม้แข็งดังก้องจนจ้าวหว่านชิงถึงกับเบิกตากว้าง

“พวกท่านกำลังทำอะไร! อาการป่วยยังไม่หายดีเหตุใดมานั่งคุกเข่าเช่นนี้รีบลุกขึ้นเลยนะ!” น้ำเสียงของนางสั่นเครือปนตกใจก่อนจะเผลอยกถาดยาขึ้นสูงเล็กน้อยอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี

ทว่าเพียงคำสั่งของหญิงสาวเพียงคำเดียวเหล่าบุรุษตรงหน้าก็รีบยันกายลุกขึ้นราวกับเกรงจะทำให้นางไม่สบายใจ แววตาที่มองจ้าวหว่านชิงล้วนเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและเทิดทูนยิ่งกว่าการเคารพหมอผู้ใดในวังหลวงเสียอีก

จ้าวหว่านชิงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศประหลาดที่กดดันหัวใจ นางจึงรีบก้มหน้าหลบสายตาพลางเอ่ยอย่างเร่งรีบ

“ในเมื่อพวกท่านอาการดีขึ้นแล้วเช่นนั้นยานี้ก็รินดื่มกันเองนะ ขะ…ข้าขอตัวก่อน!”

พูดจบร่างบางก็รีบก้าวเท้าวิ่งออกจากห้องโดยไม่คิดหันกลับไป แม้เสียงเรียกจากด้านหลังจะดังไล่ตามมากเพียงใดหญิงสาวก็ไม่กล้าหยุดฝีเท้า

ร่างบางวิ่งไปอย่างไร้ทิศทางกระทั่งหอบหายใจมาหยุดที่โรงครัวใหญ่ของสถานที่รักษาโรคระบาด ที่นั่นว่างเปล่าไร้ผู้คนมีเพียงกระทะใบใหญ่หลายสิบใบตั้งเรียงรายควันขาวลอยคลุ้งพร้อมเสียงน้ำเดือดปุด ๆ

จ้าวหว่านชิงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ไม้พลางถอนหายใจยาว ความเหน็ดเหนื่อยถาโถมจนไหล่เล็กสั่นไหวพลางคิดว่าพอคนอวดดีอย่างพวกเขาเปลี่ยนท่าทีกับนางแล้วช่างน่าขนลุกจริง ๆ

แต่จากที่เห็นพวกเขาคงหายจากโรคระบาดแล้ว....

ถ้างั้น.....

“หน้าต่างสถานะ”

[หน้าต่างสถานะระบบ]

ชื่อระบบ : ระบบหมอเทวดา

สถานะ : ทำงานปกติ

ทักษะการรักษา : B

ค่าประสบการณ์ : 3,600

การพัฒนาทักษะ B➔A : 5/50

นัยน์ตาคู่สวยมองค่าทักษะในระบบที่เปลี่ยนจากระดับ C เป็นระดับ B แล้วทว่าแม้จะก้าวหน้าแต่กลับทำให้ความกังวลผุดขึ้นบนใบหน้า เพราะเพียงแค่ระดับ B ยังไม่พอ…

หากต้องการรักษาผู้ป่วยระยะรุนแรงต้องไปถึงระดับ A

“ต้องรักษาผู้ป่วยเพิ่มอีก...ส่วนค่าประสบการณ์เพราะคนที่รักษาไม่ได้มีอาการรุนแรงถึงขึ้นใกล้หมดลมหายใจระบบเลยให้สองร้อยค่าประสบการณ์ต่อคนสินะ...”

ฉับ! ฉับ!

ในขณะที่จ้าวหว่านชิงกำลังเคร่งเครียดนั้น จู่ ๆ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นข้าง ๆ ห้องครัว จ้าวหว่านชิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามเสียงและพลันได้พบเงาร่างสูงที่คุ้นตา

กู้ฮ่าวเทียนยืนผ่าฟืนอย่างแข็งแรงร่างสูงโปร่งบัดนี้สวมใส่ชุดชาวบ้านธรรมดา เหงื่อซึมบนหน้าผากแต่กลับไม่ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูเหนื่อยล้าตรงกันข้ามกลับยิ่งแฝงความเข้มแข็ง

จริงสิ...นางมัวแต่ตั้งใจรักษาคนป่วยจนไม่ได้พบเขาเลยหลังจากวันแรกที่มาอยู่ที่นี่

“แม่นางจ้าวไม่ใช่ว่ายุ่งกับการต้มยารักษาคนหรือเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้”

กู้ฮ่าวเทียนหยุดพักจากการผ่าฟืนวางขวานพาดไว้ข้างกองไม้ ใบหน้าคมสันยังคงเรียบนิ่งไม่ต่างจากเดิมทว่าดวงตาที่ทอดมองหญิงสาวกลับแฝงแววอ่อนโยนที่ยากจะปิดบัง

“คุณชายกู้ไม่ได้พบกันหลายวัน...ท่าน...เป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าสบายดี....แต่เจ้าเหตุใดจึงดูอิดโรยถึงเพียงนี้” เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยช้า ๆ แม้ไร้อารมณ์ใดปนเปื้อนแต่สายตาที่มองหญิงสาวกลับแสดงถึงความห่วงใย

“ข้า…ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้น” หญิงสาวรีบยกยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหน้า

กู้ฮ่าวเทียนก้มลงหยิบฟืนกองใหม่ขึ้นมาจัดเรียงเข้าที่อย่างไม่เร่งรีบ น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมด้วยความห่วงใยดังขึ้นอีกครั้ง

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเฝ้าดูแลคนป่วยจนแทบไม่ได้นอนพัก จ้าวหว่านชิงข้ารู้ว่าเจ้าตั้งใจรักษาผู้คนมากเพียงใด แต่เคยคิดบางหรือไม่หากร่างกายเจ้าล้มลงเล่าแล้วผู้ป่วยเหล่านั้นจะพึ่งพาใครได้?”

ถ้อยคำเรียบง่ายทว่าหนักแน่นทำให้จ้าวหว่านชิงนิ่งอึ้งหัวใจพลันเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่เหตุใดถ้อยคำถึงอบอุ่นและทำให้ตนสั่นไหวเช่นนี้…

“ข้า…จะระวังเจ้าค่ะ”

“รับปากข้า...อย่าได้ฟื้นร่างกายจนเกินไป”

นางเบือนสายตาหลบพลางพึมพำเสียงเบาแทบจะเป็นการพูดกับตนเอง

“หากใครมาได้ยินคงคิดว่าเขาเป็นสามีที่กำลังเป็นห่วงภรรยา...”

กู้ฮ่าวเทียนเหลือบตามองนางเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่งดังเดิม

“ข้าเป็นห่วงเจ้าจึงพูดเช่นนั้น...”

เพียงประโยคนั้นก็เพียงพอให้นัยน์ตาของจ้าวหว่านชิงไหววูบเพราะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน หญิงสาวเบือนหน้าไปยังไอน้ำจากกระทะเดือดเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์ตรงหน้า

“แม่นางจ้าวท่านอยู่แถวนี้หรือไม่” เสียงเรียกที่ดังแว่วเข้ามาจากด้านนอกทำให้จ้าวหว่านชิงกับกู้ฮ่าวเทียนหันไปตามเสียงทันที

“คุณชายกู้…ดูเหมือนว่ามีคนมาตามหาข้าอยู่ ขะ…ข้าคงต้องขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยเสียงแผ่วตะกุกตะกักราวกับรีบร้อนก่อนจะหลีกหนี ร่างบางยันกายลุกขึ้นอย่างไม่ทันได้สบตาเขาแล้วหมุนตัวเดินออกไป

สายตาคมคู่นั้นยังคงติดตามแผ่นหลังบอบบางที่กำลังห่างออกไปอย่างยากจะคาดเดาความคิดก่อนกู้ฮ่าวเทียนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่ชัดถ้อยชัดคำ

“อีกอย่างที่นี่ข้าเป็นสามีของเจ้า…ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าฮ่าวเทียนเถิด”

ผู้ชายคนนี้มัน!

ก้าวเท้าที่กำลังจะเดินต่อของนางพลันชะงักไปเล็กน้อย แม้นางจะมิได้หันกลับไปตอบรับคำ หากแต่ในอกกลับว้าวุ่นยิ่งนัก นางไม่ใช่สตรีไร้เดียงสาที่ไม่เข้าใจความหมายของประโยคนั้นทว่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุรุษหน้าตายนิ่งขรึมที่เพิ่งรู้จักไม่นานจะเอ่ยวาจาเช่นนั้นกับนาง!