สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้ [2/2]

สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้ [2/2]

ทั้งสามเดินลึกเข้าไปยังเรือนที่ใช้กักผู้ป่วยรุนแรง บรรยากาศภายในรุนแรงมากกว่าด้านนอกหลายเท่านักผู้คนกว่าร้อยชีวิตนอนเรียงรายบนเตียง บ้างหอบหายใจรวยริน บ้างไอเลือดจนเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นหนองโชยฟุ้งไร้ซึ่งผู้ดูแลมีเพียงเสียงครางแผ่วเบาดังระงมประหนึ่งคำร่ำไห้ที่สิ้นหวัง

จ้าวหว่านชิงและกู้ฮ่าวเทียนยืนนิ่งชะงักใบหน้าซีดเผือดไปตามกัน ไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะแย่ถึงเพียงนี้...

“คนเหล่านี้คือผู้ป่วยที่ไม่ตอบสนองต่อยารักษา ด้วยหมอที่นี่มีไม่มากพอพวกเขาจึงได้รับเพียงการตรวจและให้ยาวันละครั้งเท่านั้น”

คำพูดของชายชราและภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของจ้าวหว่านชิงบีบแน่น ร่างบางก้าวเข้าไปด้านในโดยไม่ลังเล ชายชราและกู้ฮ่าวเทียนเห็นเช่นนั้นรีบเอ่ยร้องห้ามทว่ากลับไม่สามารถฉุดรั้งหญิงสาวไว้ได้

จ้าวหว่านชิงเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างเตียงของเด็กหญิงวัยสิบขวบที่ร่างกายซูบผอม เสื้อผ้าที่นางสวมใส่ยามนี้เปรอะเปื้อนคราบเลือดดวงตาเล็ก ๆ จ้องนางราวกับแสงสุดท้ายของชีวิต

“พี่สาว…อย่าเข้าใกล้ข้าเลย” เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยอย่างหวาดหวั่น

ภาพตรงหน้าทำให้จ้าวหว่านชิงนิ่งชะงักในหัวของนางจู่ ๆ ก็นึกถึงภาพของซูเหยาขึ้นมา หญิงสาวมองเด็กหญิงสาวตาแสดงถึงความสงสารพลางยื่นมือไปกุมแขนเล็กที่สั่นระริกก่อนเอ่ยอย่างอบอุ่น

“เด็กน้อยเจ้าชื่ออะไร”

“ข้าชื่อเสี่ยวเหม่ยเจ้าค่ะ…” เด็กหญิงตอบเสียงแผ่ว

ติ้ง!

[ตรวจพบผู้ป่วย – เสี่ยวเหม่ย อายุ 10 ปี]

ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันที

ยืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?

[ยืนยัน] [ยกเลิก]

จ้าวหว่านชิงมองหน้าต่างของระบบตรงหน้าก่อนจะยกปลายนิ้วกดไปที่ปุ่ม “ยืนยัน” ไม่นานแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบกวาดสแกนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของเสี่ยวเหม่ยที่นอนอยู่บนเตียง

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

ติ้ง!

ผู้ป่วยอาการรุนแรง ต้องใช้ทักษะระดับ A

สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้

หน้าต่างของระบบที่ปรากฏขึ้นมาทำให้จ้าวหว่านชิงเม้มปากแน่น ระบบหมอเทวดาของนางตอนนี้มีทักษะแค่ระดับ C นั่นหมายความว่าหากจะรักษาผู้ป่วยที่นี่นางจำเป็นต้องพัฒนาทักษะไปจนถึงระดับ A

“พี่สาว…ข้ากำลังจะตายใช่หรือไม่” เด็กหญิงเอ่ยถามทั้งน้ำตาคลอ

หัวใจของจ้าวหว่านชิงสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำถามของเด็กหญิงตรงหน้า นางสูดลมหายใจพยายามไม่ให้น้ำตาร่วงก่อนเอื้อนเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัว….เจ้าจะไม่ตาย พี่สาวจะหาวิธีรักษาเจ้าให้หายเอง...เสี่ยวเหม่ยเจ้าพักผ่อนก่อนนะ”

เด็กหญิงพยักหน้ารับคำก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน จ้าวหว่านชิงที่เห็นเช่นนั้นพลันหันกลับไปยังหมอหวังและกู้ฮ่าวเทียนดวงตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้เปล่งประกายมุ่งมั่น

“ข้าขอดูแลผู้ป่วยอาการระยะแรกก่อนได้ไหมเจ้าคะ”

หมอหวังพยักหน้ารับแววตาที่มองหญิงสาวฉายแววความชื่นชมผสมความประทับใจเล็กน้อย แม้เขาจะคิดว่านางยังไม่อาจช่วยผู้ป่วยหนักได้แต่ความตั้งใจแน่วแน่นี้มิใช่สิ่งที่หมอธรรมดาจะมีได้ง่าย ๆ

“เช่นนั้นเจ้าก็รับหน้าที่ดูแลผู้ป่วยอาการระยะแรกเถอะ แต่ระวังอย่าได้ใกล้ชิดจนเกินไปเล่า”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านหมอหวังแล้วข้าเล่า มีสิ่งที่ใดที่ข้าสามารถช่วยเหลือได้หรือไม่”

กู้ฮ่าวเทียนเอ่ยถามชายชราหลังจากที่เห็นสถานการณ์รุนแรงของโรคระบาดเขาจึงไม่อยากนิ่งเฉย อย่างน้อยได้ช่วยเหลือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังดี

“เจ้ารับหน้าที่ผ่าฟืนแล้วช่วยต้มยาละกัน เอาล่ะแยกย้ายไปทำงานได้แล้วข้าเองก็ต้องไปตรวจการผู้ป่วยเหมือนกัน”

หวังซืออันพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดมีเพียงจ้าวหว่านชิงและกู้ฮ่าวเทียนที่ยืนอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

หญิงสาวเหลือบมองรอบกายเห็นว่าไม่มีใครอื่นอยู่แล้วจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความข้องใจ

“คุณชายกู้…เหตุใดท่านจึงต้องโกหกพวกเขาว่าท่านคือสามีของข้าด้วยเล่า”

กู้ฮ่าวเทียนยืนนิ่งใบหน้านั้นยังคงเย็นขรึมไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ออกมา ทว่าภายในหัวกลับกำลังครุ่นคิดหาคำแก้ตัว สุดท้ายก็เอ่ยเพียงสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงต่ำหนัก

“เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัย” พูดจบเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็หมุนกายเดินจากไปไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย

จ้าวหว่านชิงที่ได้ฟังคำตอบเช่นนั้นขมวดคิ้วแน่น ความไม่เข้าใจฉายชัดในดวงตาคู่สวยหญิงสาวไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ แต่เมื่อเขาเลือกที่จะไม่อธิบายเพิ่มเติมนางก็ทำได้เพียงถอนหายใจยาวปล่อยให้ความสงสัยนั้นค้างคาอยู่ในอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

สุดท้ายจ้าวหว่านชิงก็ความคิดไร้สาระออกไป พลางเดินไปยังเรือนผู้ป่วยที่กำลังรอการรักษาจากนางที่อยู่ไม่ไกล...