จะไม่มีวันปล่อยนางให้หลุดมือไปอีกแล้ว...

จะไม่มีวันปล่อยนางให้หลุดมือไปอีกแล้ว...

บนรถม้าตระกูลซูที่กำลังเคลื่อนตัวบนถนน จ้าวหว่านชิงกำลังลูบศีรษะของบุตรสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่ข้าง ๆ แววตาและรอยยิ้มของนางอ่อนโยนเสียจนทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่อาจละสายตาจากนางได้เลย

“เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้าหรือ”

“ซูเหยาเป็นลูกติดของฉู่จิ่นหานกับภรรยาเก่า แต่ถึงจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันข้าก็รักนางเหมือนดั่งบุตรสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ยิ่งเห็นว่าเด็กคนนี้ถูกทำร้ายข้าก็ไม่อาจทนดูอยู่เฉย ๆ ได้”

“เพราะแบบนั้นเจ้าเลยเดินทางมาที่เหมือนหลวงสินะ...”

“ใช่ ที่ข้ายอมเดินทางมาเมืองหลวงเพราะตั้งใจจะมาขอหนังสือหย่าและรับตัวซูเหยามาอยู่ด้วยกัน”

“เจ้า....เสียใจหรือไม่ที่หย่ากับสามี...”

“ข้าไม่เสียใจเพราะข้าไม่ได้รักเขามานานแล้ว....”

กู้ฮ่าวเทียนหัวใจสั่นสะท้านรุนแรง ความหนักอึ้งที่เคยกดทับเสมือนภูผาหล่นหายไปในพริบตา สายตาคมที่มักเคร่งขรึมกลับทอประกายอุ่นวาบราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนกลางคืนหนาว

ใช่แล้ว นางไม่เสียใจเพราะหมดรักบุรุษโง่นั่นไปนานแล้ว...

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เท่ากับว่าข้ายังมีความหวังไม่ใช่หรือ?

“จริงสิ ข้าขอบคุณนะเจ้าคะ หากไม่ได้ยื่นมือมาช่วยเรื่องทุกอย่างคงไม่จบง่ายดายเช่นนี้”

จ้าวหว่านชิงเงยหน้าขึ้นเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เพราะเมื่อครู่มีเหตุการณ์วุ่นวายจนนางไม่ได้สังเกตว่าเขาสวมชุดเกราะอยู่ จริงสินางยังไม่รู้เลยว่าฐานะแท้จริงของเขาเป็นใครกันแน่...

“เมื่อครู่ข้าเห็นฉู่จิ่นหานมีท่าทีตกใจเมื่อเห็นท่าน ใต้เท้ากู้ท่านเป็นขุนนางระดับสูงหรือเจ้าคะ”

“เจ้ารู้จักหน่วยองครักษ์เกราะทองหรือไม่”

หากพูดถึงองครักษ์เกราะทองจำได้ว่าในนิยายเคยบรรยายว่า องครักษ์ทุกคนล้วนเป็นผู้มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจทั้งยังมีนิสัยเหี้ยมโหดไร้ความปรานี พวกเขาคือกำแพงด่านแรกและด่านสุดท้ายที่คุ้มครองราชบัลลังก์ ขอเพียงพบผู้กระทำผิดพวกเขาก็สามารถสังหารได้ทันทีโดยไม่ต้องไตร่สวนเรื่องราว

“ข้าคือคนในหน่วยองครักษ์เกราะทอง”

“เดี๋ยวสิข้าได้ยินมาว่าทุกคนในหน่วยต้องสวมเกราะทองไม่ใช่หรือ….แล้วทำไมชุดเกราะที่เจ้าสวมถึงเป็นสีดำ….”

“เพราะข้าไม่ใช่องครักษ์ธรรมดา...แต่เป็นผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เกราะทอง”

คำตอบนั้นหนักหน่วงดั่งหินผา จ้าวหว่านชิงถึงกับนิ่งอึ้งดวงตากลมเบิกกว้างความเงียบแผ่วคลี่คลุมไปทั่วรอบด้าน นางไม่คาดคิดเลยว่าบุรุษผู้ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดการเดินทางกลับเป็นคนใหญ่คนโตถึงเพียงนี้

กู้ฮ่าวเทียนเห็นหญิงสาวตรงหน้าเงียบไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดก็พลันเข้าใจผิด ใบหน้าคมที่ปกติไม่หวั่นไหวกลับแฝงความร้อนรนเขาขบกรามแน่นก่อนรีบเอ่ยเสียงแข็งแต่สั่นเล็กน้อย

“อย่าได้เข้าใจข้าผิด…คนที่ข้าลงมือสังหารล้วนเป็นแต่พวกสารเลว ข้าไม่เคยสังหารผู้ใดโดยไร้เหตุผล…”

จ้าวหว่านชิงมองภาพชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดและเย็นชายามนี้กลับรีบแก้ตัวราวกลัวว่านางจะหันหลังหนี ใจหญิงสาวสั่นสะท้านคลี่ยิ้มบางออกมาสายตานุ่มนวลเปี่ยมความเข้าใจ

“ท่านไม่ต้องกังวล...ข้าไม่เคยคิดเข้าใจท่านผิดเลย ข้ารู้…ว่าพวกเขาเป็นคนเลวที่สมควรถูกลงโทษ”

คำพูดอ่อนโยนแผ่วเบาทว่ากลับแทรกซึมเข้าสู่หัวใจแข็งกร้าวของกู้ฮ่าวเทียนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดซับเลือดคาวสงคราม ใบหน้าที่เคร่งเครียดค่อย ๆ คลายลงสายตาคมเข้มสะท้อนประกายที่ไม่เคยมีมาก่อนความอ่อนโยนและความชื่นชม เพียงประโยคสั้น ๆ ของนางกลับทำให้เขาแน่วแน่ในใจทันที

หญิงสาวตรงหน้า…เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปอีกแล้ว

จะต้องทำทุกวิถีทางให้นางกลายเป็นภรรยาของเขาให้ได้

ภายในห้องนอนเงียบสงบแสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างกระทบผ้าม่านบางที่พลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วจนแทบกลืนไปกับบรรยากาศ ความเงียบยืดยาวที่ดำเนินมาหลายวันถูกทำลายลง เมื่อเปลือกตาของเด็กหญิงที่นอนนิ่งไม่รู้สึกตัวเริ่มกระตุกเล็กน้อย

ซูเหยาค่อย ๆ ขยับเปลือกตา ดวงตากลมโตเผยให้เห็นแววพร่ามัวก่อนค่อย ๆ ปรับโฟกัสชัดขึ้น นางขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรอันไม่คุ้นชิน ลำคอแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก ร่างเล็กพยายามยันกายขึ้นนั่งมือเล็กสั่นเทาจับขอบเตียงเป็นที่พยุงพลางกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความงุนงง

“ข้า…อยู่ที่ใดกัน…”

เสียงพึมพำเบาราวกับลมรั่วลอดริมฝีปาก นางก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล ความรู้สึกทั้งตื่นตระหนกและหวาดกลัวตีตื้นในอกก่อนที่นางจะทันได้สำรวจห้องให้ถ้วนถี่ เสียงของบานประตูไม้ก็ดังขึ้น

ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก้าวเข้ามา แสงจากด้านนอกสาดเข้ามาโอบรอบใบหน้าของนางให้ดูงดงามจนแทบไม่จริง เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงที่นอนหมดสติไปตลอดห้าวันฟื้นขึ้นมาแล้วริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มออกมา…

“เหยาเอ๋อร์…ฟื้นแล้วหรือ”

ซูเหยาชะงักงันกลางห้องดวงตากลมเบิกกว้างหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ภาพตรงหน้าราวกับความฝันที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นจริงน้ำตาเอ่อคลอจนพร่ามัวไปทั้งสองข้าง

ดวงตาที่คุ้นเคย รอยยิ้มอันอบอุ่นและเสียงเรียกที่ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำนาง...

“ท่าน…ท่านแม่!”

เสียงสั่นเครือเปล่งออกมาเพียงเท่านั้น ร่างเล็กก็วิ่งโผเข้ากอดสตรีตรงหน้าเต็มแรง น้ำตาไหลพรากเปียกชุ่มไหล่ผู้อบอุ่นที่โอบรับตนไว้

“ท่านแม่…ข้าขอโทษ…ข้าขอโทษที่ช่วยท่านแม่ไม่ได้” เสียงสะอื้นขาดห้วงดังสลับกับถ้อยคำสำนึกผิด ความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในใจมานานพวยพุ่งออกมาไม่อาจห้าม

จ้าวหว่านชิงอ้าแขนกอดร่างบุตรสาวแนบอก มือบางลูบแผ่นหลังเล็กเบา ๆ ดุจปลอบโยนเด็กทารก ดวงตาสั่นระริกด้วยความปวดร้าวแต่เสียงที่เปล่งออกมากลับอบอุ่นและอ่อนโยน

“เด็กดี…อย่าโทษตนเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

“ไม่…เป็นเพราะข้า…หากไม่ใช่เพราะข้า พวกเขาคงไม่สังหารท่านแม่…” ซูเหยาเงยหน้าขึ้นเอ่ยเสียงสั่นสะท้านดวงตาแดงก่ำ

คำพูดนั้นทำให้จ้าวหว่านชิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดเลือดในกายแทบหยุดไหล นางมองใบหน้าลูกน้อยที่ยังเปื้อนน้ำตาอย่างเจ็บปวด ทั้งโกรธ ทั้งสงสาร ทั้งเจ็บแค้น แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือน้ำตาที่กลืนกินหัวใจของมารดาผู้ไม่อาจปัดเป่าความทุกข์ในใจลูกน้อยได้ในทันที

เหตุการณ์ในวันนั้น…นางรู้แล้วว่ามันได้ฝากรอยแผลลึกในใจบุตรสาวของนาง

“เพราะข้า…พวกเขาจึงทำร้ายท่านแม่ หากวันนั้นข้าเข้มแข็งกว่านี้ หากข้า…”

ซูเหยายังคงส่ายหน้าน้ำตายังคงพรั่งพรูไม่หยุด ทว่าถ้อยคำยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคก็ถูกปลายนิ้วเรียวของมารดาวางลงบนริมฝีปาก เด็กหญิงชะงักดวงตาเอ่อคลอช้อนมองขึ้นไป

“เหยาเอ๋อร์…ฟังแม่นะ” จ้าวหว่านชิงเอ่ยเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “ความผิดที่แท้จริงอยู่ที่พวกคนใจร้ายเหล่านั้น เจ้าเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ จะไปมีโทษอันใดกันเล่า อย่ากล่าวโทษตัวเองอีกเลย”

คำพูดนั้นดังแทรกซึมเข้าไปในใจของเด็กหญิง ร่างเล็กที่สั่นเทาด้วยความรู้สึกผิดค่อย ๆ คลายลง ซูเหยากอดแน่นอีกครั้งน้ำตาไหลเงียบ ๆ แต่เสียงสะอื้นเบาลงทีละน้อย

“ท่านแม่...ที่นี่คือโลกวิญญาณหรือเจ้าคะ.....ข้าอยู่ที่นี่กับท่านแม่ได้หรือไม่...”

เสียงสั่นเครือของซูเหยาดังขึ้น ดวงตากลมใสมีน้ำตาคลอเพราะยังจำได้ว่าตนจมลงสู่สายน้ำ และคิดว่าการได้เจอมารดาที่ล่วงลับไปแล้วอาจเป็นเพราะที่นี่คือโลกวิญญาณ

“เด็กดีที่นี่ไม่ใช่โลกวิญญาณ แม่ยังไม่ตาย”

เพื่อยืนยันคำพูด นางเอื้อมมือไปจับมือเล็กของลูกสาวมาวางแนบแก้มตนอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นของเลือดเนื้อทำให้ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มละมุน แววตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อบุตรสาว

“แม่ขอโทษนะที่มารับช้า....ต่อไปแม่จะไม่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียวอีกแล้ว”

ซูเหยาที่เพิ่งตระหนักว่ามารดายังมีชีวิตอยู่จริงน้ำตาก็เอ่อล้นจนพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง ร่างเล็กโผเข้ากอดร่างอันแสนคิดถึงนั้นแน่นความดีใจเอ่อท้นจนหัวใจแทบล้นออกมา

“ท่านแม่...ได้โปรดอยู่กับข้าตลอดไปเถิดนะเจ้าคะ”

“ได้สิ...แม่สัญญาว่าจะอยู่กับเหยาเอ๋อร์ตลอดไป”