ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [1/2]

ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [1/2]

กู้ฮ่าวเทียนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูไม้เก่า ร่างสูงเปียกชุ่มจากสายน้ำแต่แววตาคมกลับเย็นยะเยือกประหนึ่งคมดาบ เสียงตะโกนด่าทอของหญิงชราแว่วก้องท่ามกลางสายตาของเหล่าบ่าวรับใช้ที่จับจ้องมาอย่างตื่นตระหนก หากไม่ใช่เพราะจ้าวหว่านชิงยังอยู่ในห้องด้านหลังเขาคงยื่นมือไปบีบคอหญิงปากกล้าผู้นี้จนสิ้นใจคามือไปแล้ว

“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงกล้ามาแทรกแซงเรื่องในจวนของบุตรชายข้า!” น้ำเสียงแหลมตวาดก้อง หญิงชราเชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยองราวกับตนถือสิทธิ์อันชอบธรรมเหนือผู้ใด

กู้ฮ่าวเทียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดพาดหลังมือ แววตาเปล่งประกายอาฆาตเย็นเยียบริมฝีปากเอื้อนเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น

“เด็กคนนั้นตกน้ำข้าเพียงช่วยชีวิตนาง เจ้ามิเพียงไม่ขอบคุณแต่ยังบังอาจกล่าววาจาดูหมิ่นข้า…หรือว่าเจ้าเบื่อการมีชีวิตแล้ว?”

ถ้อยคำเย็นดุจน้ำแข็งทำให้บรรยากาศรอบกายขึงตึง หญิงชราผู้นั้นถึงกับสะดุ้งเฮือกร่างสั่นสะท้านเผลอก้าวถอยหลังแต่ยังดึงหน้ากลบเกลื่อนความหวาดหวั่นไว้เชิดหน้าสวนกลับเสียงสั่นเครือ

“คะ…คนต่ำต้อยเช่นเจ้ากล้าข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าบุตรชายข้าเป็นใคร!”

คำพูดโอหังยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดทำให้เส้นความอดทนที่ตึงเครียดของกู้ฮ่าวเทียนขาดผึง เขาก้าวข้างหนึ่งออกไปเต็มแรงตั้งใจจะพุ่งเข้าไปบดขยี้ลำคอของหญิงชราให้สิ้นเสียงตะโกนเสียที

ทว่าเสียงประตูไม้ด้านหลังกลับดังขึ้นพร้อมกับเสียงหวานเยียบเย็นที่เขาคุ้นหู

“สกุลฉู่ช่างมีอำนาจยิ่งใหญ่เสียจริง เช่นนั้นก็มาลองดูกันเถิดว่าบุตรชายท่านจะช่วยแม่ผู้มีโทษฝังคนทั้งเป็นให้รอดพ้นโทษประหารได้หรือไม่”

บานประตูถูกผลักออกไม่นานร่างอรชรงามสง่าก็ปรากฏขึ้น จ้าวหว่านชิงก้าวออกมาอย่างสงบแต่สายตากลับแหลมคมเย็นยะเยือกประหนึ่งคมมีด

ทันทีที่หญิงชราเห็นใบหน้างดงามนั้นก็ถึงกับเบิกตากว้างราวเห็นภูตผี ร่างของนางสั่นสะท้านจนขาอ่อนล้มฮวบลงนั่งกับพื้นมือสั่นระริกชี้ไปยังสตรีตรงหน้า

“จะ…เจ้า…เหตุใดถึง…เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…ข้า…ข้าฝังเจ้าไปแล้ว…เหตุใดเจ้าถึง...” น้ำเสียงตะกุกตะกักราวคนเสียสติ ทำเอาบ่าวในจวนต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น! ท่านแม่!”

ในจังหวะนั้นเองฉู่จิ่นหานก็ปรากฏตัวขึ้น เขารีบประคองมารดาที่ทรุดนั่งกับพื้นใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นจ้าวหว่านชิงสายตาเขาพลันแข็งกร้าวตวาดเสียงก้อง

“จ้าวหว่านชิง! เจ้าทำอะไรท่านแม่ของข้า!”

ทว่าเสียงตวาดกลับไม่อาจทำให้หญิงสาวหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ร่างบางก้าวย่างทีละก้าวช้า ๆ ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แต่ละก้าวที่นางก้าวเข้าใกล้ยิ่งทำให้หญิงชรารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกบีบเค้นจนแน่นหน้าอก

“อย่า... อย่าเข้ามา” ฮูหยินฉู่เอ่ยเสียงสั่น ตัวของนางสั่นราวกับยืนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บกลางเหมันต์

แต่จ้าวหว่านชิงกลับไม่หยุด นางยกมือเรียวบางขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนปลายนิ้วที่เย็นเฉียบจะลากผ่านแก้มที่ซีดขาวของหญิงชรา สัมผัสนั้นช่างอ่อนโยนราวกับการปลอบโยนทว่ากลับทำให้ผู้ถูกสัมผัสขนลุกชันไปทั้งร่าง ริมฝีปากของนางขยับช้า ๆ แต่ทุกถ้อยคำกลับเย็นยะเยือกบาดลึก

“ฮูหยินฉู่…ถามบุตรชายของท่านสิ..ถามว่าเขาสามารถทำให้ท่านพ้นโทษประหารชีวิตได้หรือไม่.”

คำพูดนั้นเหมือนน้ำแข็งเย็นที่ราดลงบนหัวใจหญิงชรา สิ้นคำพูดของจ้าวหว่านชิงขาของหญิงชราก็สั่นจนเข่าอ่อนเกือบทรุดลงกับพื้นอีกครั้งโชคดีที่ฉู่จิ่นหานรีบเข้าประคองร่างมารดาไว้ได้ทัน

“เป็นไปไม่ได้…ข้าฝังนางไปแล้ว…เหตุใดจึงยังมีชีวิตอยู่…จ้าวหว่านชิง…นางเป็นปีศาจ…จิ่นหานไล่นางออกไปจากจวนของเรา!” น้ำเสียงของหญิงชราสั่นพร่าราวกับคนเสียสติ

ฉู่จิ่นหานมองมารดาที่ตอนนี้ตื่นกลัวจนใบหน้าเหยเก สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและสับสนแต่ยามนี้ชายหนุ่มแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่จ้าวหว่านชิงเคยบอกคือเรื่องจริง

มารดาและพี่สะใภ้ของเขาลงมือฝังนางจริง ๆ

“จิ่นหาน...ไล่นางปีศาจนี่ออกไป....แม่..แม่ไม่อยากถูกประหารเจ้าต้องช่วยแม่นะ...จิ่นหาน”

ดวงตาคมฉายแววสับสนในขณะที่มองท่าทางเสียสติของมารดา เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะจัดการเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไรต่อไป หากเขายอมยกซูเหยาให้ตามที่อีกฝ่ายร้องขอเพื่อแลกกับการไม่เอาผิดมารดาและพี่สะใภ้แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรว่าจ้าวหว่านชิงจะรักษาสัญญาในอนาคต?

เดี๋ยวสิ...หากตัวปัญหาคือจ้าวหว่านชิง…เช่นนั้นกำจัดนางออกไปให้สิ้นเรื่อง

“จ้าวหว่านชิง…ลูกสะใภ้ทำร้ายแม่สามีของตนถือว่าอกตัญญู ตามกฎของสกุลต้องโบยสองร้อยไม้ วันนี้ข้า…ในฐานะสามีจะลงโทษความผิดของเจ้าเอง” ใบหน้าของฉู่จิ่นหานแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่เอ่ยออกมา

จ้าวหว่านชิงขมวดคิ้วความโกรธปะทุขึ้นมาในใจ ไอ้เวรนี่ประสาทกลับหรือไร? เราหย่ากันแล้วจะมาแสดงสิทธิ์ว่าเป็นสามีได้อย่างไร?

ฉู่จิ่นหานราวกับรับรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังคิดสิ่งใดเขาคลี่ยิ้มเย็น ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างไร้ความละอาย

“หนังสือหย่านั่น…หากข้าฉีกทิ้งเสียก็จะถือว่าไม่มีอยู่จริง”

“ฉู่จิ่นหานนี่เจ้า!”

“พวกเจ้าจับสตรีผู้นี้ไปโบยสองร้อยไม้!”

คำสั่งอันโหดเหี้ยมทำให้บ่าวรับใช้ในจวนต่างสบตากันด้วยความลังเลไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย แต่เพียงแค่เห็นแววตาเย็นเยียบของฉู่จิ่นหานทุกคนก็จำต้องกัดฟันก้าวตรงไปยังหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า

“ผู้ใดบังอาจแตะต้องนางข้าจะฆ่ามันให้สิ้น!”

เสียงทุ้มเย็นยะเยือกของกู้ฮ่าวเทียนดังสะท้อนก้อง ร่างสูงสง่าเยื้องกรายมายืนขวางหน้าจ้าวหว่านชิง มือหนาชักกระบี่คู่กายวาววับจ่อเข้าที่คอหอยของฉู่จิ่นหานทันที รอบกายเขาแผ่กลิ่นอายสังหารจนทุกผู้คนในลานต้องหวาดกลัวถอยร่น

“ตะ…ใต้เท้ากู้! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่…”