แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [2/2]

แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [2/2]

ภายในห้องเล็กที่เย็นชืดจ้าวหว่านชิงเพิ่งเปลี่ยนอาภรณ์ให้บุตรสาวเรียบร้อย ร่างเล็กของซูเหยาเอนนอนอยู่บนเตียงเก่าใบหน้าน้อยซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวเปิดใช้ระบบหมอเทวดาตรวจอาการละเอียดถี่ถ้วน

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ชีพจรเต้นอ่อน ปอดได้รับความกระทบกระเทือน และมีรอยฟกช้ำปรากฏหลายแห่งบนร่างกาย]

หญิงสาวมองหน้าต่างของระบบด้วยหัวใจสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวถาโถมเมื่อเห็นคำว่าขาดสารอาหารและฟกช้ำปรากฏตรงหน้า แต่เพราะการรักษาบุตรสาวนั้นสำคัญกว่านางจึงได้แต่ข่มใจเอาไว้

[ตรวจวิเคราะห์เสร็จสิ้น.....]

[ระบบกำลังส่งใบสั่งยาไปให้ท่านกรุณารอสักครู่....]

ไม่นานใบสั่งยาก็ปรากฏขึ้นบนมือของหญิงสาว นัยน์ตาคู่สวยมองใบสั่งยาก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะนี่ต้องใช้เวลาต้มยานานและบุตรสาวของนางอาการจะไม่ทรุดลงหรือ

“ระบบในร้านค้ามียาที่สามารถทดแทนกันได้หรือไม่”

ติ้ง!

[กำลังทำการตรวจสอบ....]

ติ้ง!

[โอสถฟื้นฟูโลหิต]

ระดับ : สูง

สรรพคุณ : ฟื้นฟูโลหิต 80% ทันที

ผลข้างเคียง : ไม่มี

[ ราคา : 500 ค่าประสบการณ์ ]

ติ้ง!

[โอสถประสานชีพจร]

ระดับ : สูง

สรรพคุณ : เสริมความแข็งแรงของชีพจร ฟื้นพลังชีวิต

ผลข้างเคียง : ไม่มี

[ราคา : 650 ค่าประสบการณ์ ]

ติ้ง!

[ โอสถบำรุงปอดหยก]

ระดับ : สูง 

สรรพคุณ : ฟื้นฟูความเสียหายของปอดและระบบทางเดินหายใจ

ผลข้างเคียง : ไม่มี

[ราคา : 700 ค่าประสบการณ์ ]

ติ้ง!

[โอสถบำรุงกายมังกร]

ระดับ : สูงสุด 

สรรพคุณ : ฟื้นฟูบาดแผลให้หายภายใน 5 นาที

ผลข้างเคียง : ไม่มี

[ราคา : 1,200 ค่าประสบการณ์ ]

“เดี๋ยวสิถ้ากินทั้งหมดนี่พร้อมกันซูเหยาจะไม่เป็นอะไรหรือ...”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยถามระบบน้ำเสียงบ่งบอกถึงความกังวล เพราะร่างกายของซูเหยายังเด็กมากนางกลัวว่าถ้าดื่มยามากมายพร้อมกันอาจจะกลายเป็นได้รับยาเกินขนาดได้

ติ้ง!

[ระบบ : ไม่มีผลข้างเคียง 100%]

หากผู้ใช้สั่งซื้อตอนนี้ระบบจะมีของแถมให้

ต้องการสั่งซื้อสินค้าทั้งหมดเลยหรือไม่?

[สั่งซื้อ] [ยกเลิก]

สุดท้ายเพราะอยากรักษาบุตรสาวจ้าวหว่านก็ตัดสินใจกดเลือก “สั่งซื้อ” ไม่นานขวดยาขนาดเล็กสี่ขวดพร้อมยามใบเล็กและช้อนสีเงินก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

“อย่าบอกนะว่าขอแถมเป็นชามกับช้อนโง่ ๆ นี่!”

ติ้ง!

[ระบบ : ของแถมเป็นแบบสุ่มเลือกขออภัยผู้ใช้]

จ้าวหว่านชิงได้แต่ข่มอารมณ์หันมาเปิดฝาขวดยาก่อนเทน้ำยาสีเข้มทั้งสีขวดลงไปผสมในชามเล็ก เสียงหยดน้ำยากระทบภาชนะเบา ๆ ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบสงัด ยามนี้กลิ่นสมุนไพรหอมฉุยกระจายไปทั่วห้อง

หญิงสาวประคองศีรษะเล็กของซูเหยาขึ้นช้า ๆ มืออีกข้างค่อยสอดใต้หมอนเพื่อให้บุตรสาวเอนพิงได้สะดวก ปลายนิ้วเรียวสั่นระริกเล็กน้อยยามแตะผิวแก้มนุ่มเย็นจนผิดปกติ

“เด็กดี…เจ้าต้องดื่มยานี้นะ...ถึงจะได้ฟื้นขึ้นมา”

ริมฝีปากบางเอื้อนถ้อยกระซิบก่อนใช้ช้อนเงินเล็ก ๆ ตักยามาจ่อที่ริมฝีปากซีดเซียวของเด็กหญิง ทว่าเพราะซูเหยายังคงไม่ได้สติทำให้น้ำยาหลายหยดไหลเลอะมุมปาก จ้าวหว่านชิงเห็นดังนั้นก็ตกใจรีบเอียงชามยาพยายามใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่คางลูกเพื่อกระตุ้นให้กลืนลงไป

“ดี…เก่งมาก...เจ้ากลืนนิดเดียวก็พอแล้ว” นางปลอบโยนเสียงแผ่ว สายตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความรักและเจ็บปวด

หยดเหงื่อผุดบนขมับของจ้าวหว่านชิงแม้จะเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่ยอมละความพยายาม ริมฝีปากนางเองก็กัดเม้มจนแดงช้ำ ในที่สุดหลังจากพยายามอยู่นานซูเหยาก็กลืนน้ำยาลงไปได้เพียงเล็กน้อย

ขอเพียงเท่านี้…อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ดื่มเลย

“เด็กดีเก่งมาก...”

หลังป้อนยาเสร็จจ้าวหว่านชิงหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนออกมาบรรจงเช็ดริมฝีปากและซอกแก้มเล็กให้สะอาดก่อนจะดึงผ้าห่มเก่าบนเตียงคลุมกายลูกอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงกุมมือเล็กที่อุ่นขึ้นเพียงน้อยนิดแนบอกตนเองน้ำตาที่กลั้นไว้หลั่งรินหยดแล้วหยดเล่า

“ซูเหยา…เด็กดี...แม่มาหาเจ้าแล้ว....เจ้ารีบฟื้นขึ้นมาเถิดนะ”

หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือพร่า ในใจกำลังต่อว่าตนเองไม่หยุดที่มาบุตรสาวช้าเกินไป หากนางมาที่นี่เร็วกว่านี้ซูเหยาก็คงไม่ต้องทนทุกข์ถึงเพียงนี้…

แววตาเหญิงสาวเหม่อมองไปรอบห้องที่ทรุดโทรม รอยแตกบนผนัง และเครื่องเรือนเก่าคร่ำครึทั้งหมดนั้นยิ่งตอกย้ำให้รับรู้ถึงความเป็นอยู่ต่ำต้อยที่บุตรสาวต้องเผชิญมาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนห้อเลือดความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นโทสะในฉับพลัน

ตอนแรกยังหลงคิดว่าฉู่จิ่นหานอาจมีสำนึกของบิดาคอยดูแลลูก…แต่สิ่งที่เห็นวันนี้ก็คือคำตอบชัดเจนแล้ว!

“ไม่ต้องกลัวนะซูเหยา…แม่จะพาเจ้าออกไปจากนรกแห่งนี้ให้ได้” หญิงสาวเอ่ยเสียงแน่วแน่ก่อนก้มลงจุมพิตหน้าผากลูกเบา ๆ

“เจ้าเป็นใครกล้าดียังไงถึงเข้ามาที่นี่!”

ขณะที่หญิงสาวกำลังจมอยู่กับความคิดเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากนอกห้องจนพื้นสะเทือน จ้าวหว่านชิงชะงักหันกลับมามองบุตรสาวด้วยสายตาห่วงใยอีกครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทางประตูเพื่อดูความวุ่นวาย

ทว่ายังไม่ทันที่มือเรียวของจ้าวหว่านชิงจะผลักบานประตูออก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของประตูนั้นเสียงแหลมคมของหญิงชราผู้หนึ่งดังก้องกังวานเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“นี่มันห้องหลานสาวของข้า! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาห้ามไม่ให้ข้าเข้าไป!”

หัวใจของจ้าวหว่านชิงสั่นสะท้านริมฝีปากบางแค่นยิ้มเหยียดออกมา ดวงตาที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนพลันแปรเปลี่ยนเป็นกร้าวแข็งและเดือดดาล ไม่ใช่เพียงเพราะความแค้นที่หญิงชราคนนั้นเคยฝังนางทั้งเป็น แต่เป็นเพราะนางมั่นใจว่ารอยฟกช้ำทั่วร่างเล็กของซูเหยาล้วนเป็นฝีมือของสตรีชั่วผู้นี้!

ฮูหยินฉู่ในเมื่อท่านกล้าแตะต้องบุตรสาวข้า...ข้าก็จะทำให้ท่านต้องชดใช้อย่างสาสม!