ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [2/2]

ข้าต้องการหนังสือตัดสัมพันธ์ [2/2]

“ตะ…ใต้เท้ากู้! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่…”

ฉู่จิ่นหานถึงกับชะงักงัน ร่างสูงผู้ยืนตระหง่านตรงหน้าไม่เพียงทำให้บรรยากาศกดดันถึงขีดสุด หากยังเป็นผู้มีอำนาจแม้ตนจะเป็นขุนนางแต่เมื่อเทียบกับผู้บัญชาการองครักษ์เกราะทองแล้วก็ยังห่างชั้นนัก ยิ่งไปกว่านั้นชื่อเสียงความเหี้ยมโหดของกู้ฮ่าวเทียนมีหรือจะไม่มีใครในเมืองหลวงไม่รู้จัก!

กู้ฮ่าวเทียนยืนนิ่ง ปลายคมเฉียบของกระบี่ยังคงจ่ออยู่ตรงลำคอของฉู่จิ่นหาน นัยน์ตาคมฉายแววดุดันดั่งคมดาบแฝงแรงกดดันมหาศาลจนผู้คนรอบกายต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“ฉู่จิ่นหาน เจ้ากล้าวางแผนสังหารคนเพียงเพราะต้องการปกปิดความผิดของมารดาต่อหน้าต่อตาข้า…เจ้าช่างไม่กลัวตายเสียจริง” เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นช้า ๆ แต่ทุกถ้อยคำหนักหน่วงประหนึ่งสายฟ้าฟาด

ฉู่จิ่นหานหน้าถอดสีเข่าทั้งสองแทบทรุดลงกับพื้น เขาโขกศีรษะลงกับพื้นหลายครั้งเพื่อขอความเมตตาด้วยรู้ดีว่าหากผู้บัญชาการกู้ลงมือจริง ๆ แม้ตำแหน่งขุนนางของเขาก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย

“ข้า… ข้าไม่กล้าแล้ว!” เขารีบโขกศีรษะลงบนพื้นอย่างแรงพลางเอ่ยเสียงสั่นพร่าอย่างอับจนหนทาง

กู้ฮ่าวเทียนก้าวเข้าหาอีกก้าวไอสังหารกดทับทั่วลานจนทุกคนตัวสั่นงันงก

“ในเมื่อเจ้าสำนึกในความผิดเช่นนั้นก็ทำตามที่นางต้องการอย่าได้คิดต่อต้าน...ไม่เช่นนั้นตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ที่เจ้าแสนจะภูมิใจข้าจะลงมือทำลายมันทิ้งเสีย”

ฉู่จิ่นหานกัดฟันแน่นดวงตาวูบไหวด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย แต่สุดท้ายก็จำต้องยอมจำนนเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้เป็นอดีตภรรยา ใบหน้าของนางที่ยามนี้ยิ่งงดงามสง่ากลับเหมือนตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขา

“ข้าจะ…ยกซูเหยาให้เจ้า ตามที่เจ้าต้องการ” เสียงของเขาเจือทั้งความเจ็บแค้นและความไม่เต็มใจ ทว่าก็ไม่อาจปิดบังความจริงที่เขาได้พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

“ข้าต้องการหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ เพื่อให้แน่ใจว่าต่อแต่นี้เจ้าและสกุลฉู่จะไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับซูเหยาอีก”

“จ้าวหว่านชิงอย่าได้ทำเกินไปถึงอย่างไรเด็กคนนั้นก็เป็นบุตรสาวข้า นางคือสายเลือดสกุลฉู่!”

คำพูดนั้นทำให้จ้าวหว่านชิงหัวเราะเย็นเยียบ รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับเต็มไปด้วยความสมเพช นางก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาคมกริบฉายชัดถึงความขุ่นเคืองที่เก็บกดมานาน ยามสบตากับฉู่จิ่นหาน ราวกับคมดาบที่จะแทงทะลุหัวใจอีกฝ่าย

“บุตรสาวเจ้า? สายเลือดสกุลฉู่?” นางกัดฟันเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยโทสะที่กดข่มไม่อยู่

“เรือนเก่าผุพังที่หน้าต่างยังกันลมหนาวไม่ได้… หรือร่องรอยบาดแผลบนร่างนางที่เกิดจากการทารุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าจะกล้าบอกหรือว่านี่คือสิ่งที่บุตรสาวเจ้าสมควรได้รับ!”

จ้าวหว่านชิงไม่หยุดเพียงเท่านั้น ร่างบางก้าวเข้าประชิดจนระยะห่างเหลือเพียงครึ่งก้าว เสียงของนางแผ่วต่ำลงแต่กลับเฉียบคมราวกับคมดาบกรีดลงกลางอก

“เจ้าลองมองตาข้าแล้วตอบสิว่าที่ผ่านมาซูเหยาได้รับความรักในฐานะบุตรสาวของเจ้าแม้เพียงเสี้ยวเดียวหรือไม่? หากเจ้ายังกล้าเอ่ยปากว่ามี...ก็จงไปสาบานต่อฟ้าดูว่าฟ้าจะลงโทษเจ้าหรือไม่!”

“ขะ...ข้าก็แค่...” ฉู่จิ่นหานเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่อาจหาคำมาโต้แย้งได้ 

ฉู่จินหานพยายามจะอธิบายถึงเหตุผลที่ตนละเลยบุตรสาว แต่เสียงกลับขาดหายไปกลางลำคอเพราะไม่อาจหาคำมาโต้แย้งได้ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากร่างทั้งร่างเหมือนถูกจ้าวหว่านชิงกดไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจต้านทาน

“ฉู่จิ่นหาน...ในเมื่อเด็กคนนั้นไร้ค่าในสายตาของเจ้าก็ยกนางให้ข้าดูแลเถอะ”

“แล้วข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าหลังจากเจ้าได้ตัวเด็กคนนั้นแล้ว เจ้าจะไม่กลับคำไปขึ้นศาลเอาผิดท่านแม่และพี่สะใภ้ของข้า”

“เห็นข้าเป็นพวกสวะชอบผิดคำพูดเหมือนคนสกุลฉู่ของเจ้าหรืออย่างไร....”

“จ้าวหว่านชิงนี่เจ้า!”

“เช่นนั้นให้ใต้เท้ากู้เป็นพยานเถอะ...ขอเพียงเจ้ามอบหนังสือตัดสัมพันธ์มา ข้ารับปากว่าจะไม่เอาผิดมารดาและพี่สะใภ้ของเจ้าที่ศาลยุติธรรม”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของฉู่จิ่นหานพลันเปลี่ยน เขาหันไปมองกู้ฮ่าวเทียนราวกับต้องการคำตอบว่าผู้บัญชาการผู้มากล้นด้วยอำนาจตรงหน้าจะลดตัวมาเป็นพยานให้เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หรือไม่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นหัวใจของเขาก็พลันคลายความกังวลลงเล็กน้อย

“เช่นนั้นเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะรีบไปเขียนหนังสือตัดสัมพันธ์มาให้”

พูดจบเขาก็หันไปประคองมารดาที่มีสภาพเหมือนคนเสียสติแล้วเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ไม่นานนัก ฉู่จิ่นหานก็กลับมาพร้อมกระดาษหนึ่งแผ่น เขายกมันขึ้นด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยดวงตาแข็งกระด้างไร้ซึ่งความอาลัย

“นี่…เป็นหนังสือตัดสัมพันธ์พ่อลูกที่เจ้าต้องการ ตั้งแต่นี้เด็กคนนั้นมิใช่คนของสกุลฉู่อีกต่อไป!”

จ้าวหว่านชิงเอื้อมมือไปรับหนังสือแผ่นนั้นด้วยสีหน้าเรียบสงบ ก่อนจะหมุนกายเดินเข้าไปในห้องเพื่ออุ้มบุตรสาวที่ยังนอนหมดสติบนเตียงออกไปจากจวนที่เป็นดั่งขุมนรกแห่งนี้

ทว่าเสียงทุ้มหนักแน่นของกู้ฮ่าวเทียนก็ดังขึ้นข้างหู

“ข้าจะอุ้มเด็กคนนี้เอง”

ร่างสูงก้าวเข้ามาโน้มตัวลงช้อนร่างเล็กบอบบางของเด็กหญิงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แววตาคมที่เคยทำให้ผู้คนสั่นสะท้านและหวาดกลัวบัดนี้กลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดในยามทอดมองเด็กน้อย

ฉู่จิ่นหานที่ยืนอยู่หน้าห้องพลันตัวแข็งทื่อแววตาของเขาเต็มไปด้วยความฉงนและความเจ็บปวด เขาไม่เคยคาดคิดว่าใต้เท้ากู้ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในความเหี้ยมโหดจะมีท่าทีอ่อนโยนต่อเด็กหญิงที่เขาทอดทิ้งถึงเพียงนี้ อีกทั้งสายตาที่กู้ฮ่าวเทียนทอดมองไปยังจ้าวหว่านชิงก็ชัดเจนเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้ว่านั่นคือความรักที่เขาไม่อาจมอบให้นางได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว

“หว่านชิงพวกเราไปกันเถอะ”

“อืม..”

เมื่อเห็นคนทั้งสองเดินเคียงคู่ริมฝีปากของฉู่จิ่นหานขยับราวกับอยากจะพูดบางสิ่ง แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงยืนนิ่งมองร่างทั้งสามก้าวออกไปขึ้นรถม้า จนเสียงล้อไม้ค่อย ๆ ห่างไกลไปในความเงียบเขาก็ยังไม่อาจเอ่ยคำใดออกมา…