เข้าสู่ระบบหลังจากงานวันเกิดของสะใภ้บ้านเสิ่นสิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อน รวมถึงเสิ่นเลี่ยงลี่ที่
ตั้งแต่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาทำให้เขารู้ว่าภรรยาของเขาใส่ใจดูแลคนรอบข้างก่อนตนเองเสมอ เขาเป็นสามีของเธอก็ย่อมต้องคอยดูแลเธอให้ดีเช่นเดียวกัน“ทราบแล้วค่ะท่านนายพล”หญิงสาวกล่าวรับคำก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี การมีสามีอายุมากกว่ามีข้อเสียอยู่ที่ตรงนี้ เขามักรู้ทันเธอเสมอไม่ว่าเรื่องอะไร ทุกครั้งที่เธอมั่นใจว่าฉลาดหลักแหลมแต่เพียงแค่เขามองตาเธอ เขาก็สามารถเดาได้อย่างทะลุปรุโปร่งเสียแล้วหญิงสาวจำต้องหยุดการทำงานไว้ชั่วครู่ เพราะมีสามยืนกำกับอยู่ตลอด มือเรียวจึงยกแก้วนมขึ้นจิบ ก่อนจะใช้ช้อนคันเล็กตัดเค้กมาทานทีละน้อย อันที่จริงเธอก็หิวมากนั่นแหละ แต่เมื่อเห็นงานกองเท่าภูเขาเธอก็ลืมเรื่องกินไปเสียสนิทนั่นจึงเป็นเหตุผลที่สามีมักจะหนีงานมาเฝ้าภรรยาที่ไม่ยอมกินข้าวกินปลาอย่างเธออยู่บ่อยครั้ง“พี่เฟยหลงขา”กู้เหม่ยอิงเรียกสามีเสียงหวาน พลันเงยหน้าขึ้นไปให้เขาจัดการเช็ดเค้กที่เลอะอยู่มุมปากให้แต่แทนที่คนเป็นสามีจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้ เขากลับแนบริมฝีปากอุ่นลงบนกลีบปากของเธอเสียอย่างนั้น ใช้ลิ้นร้อนไล่เลียกินครีมที่ติ
กู้เหม่ยอิงยังเหลืองานที่ต้องจัดการต่ออีกมาก หลังจากจัดการเรื่องที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วทั้งครอบครัวจึงกลับมาอยู่ที่ร้านขนมซินเซียงแทนทว่าสิ่งที่สำคัญกว่างานที่กองอยู่บนโต๊ะคือการพูดคุยกับลูกทั้งสองคน เธอให้สามีนั่งฟังอยู่ห่าง ๆ และให้ลูกทั้งสองนั่งอยู่ตรงหน้าเธอหญิงสาวเอนกายพิงพนักเก้าอี้ มือสองข้างยกขึ้นกอดอกพลางมองลูกชายลูกสาวที่อยู่ตรงหน้านิ่ง สถานการณ์นี้สร้างความหวาดหวั่นให้แก่ทั้งสามคนพ่อลูกไม่น้อย กู้เหม่ยอิงไม่เหมือนแม่บ้านอื่นที่ชอบโวยวายเสียงดัง แต่เธอมักจะนิ่งสงบ ไม่ด่าทอหยาบคาย ไม่ทุบตี แต่ทว่าสายตาและคำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้คนฟังเต็มใจคล้อยตามความคิดของเธอได้ไม่ยากเสิ่นเลี่ยงลี่แลกเปลี่ยนสายตากับน้องชาย แต่ยังไม่ทันที่จะกล่าวสิ่งใดออกมาผู้เป็นแม่ก็เป็นฝ่ายเริ่มถามขึ้นก่อน“ลี่ลี่ หนูเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิลูก หนูทำแบบนั้นเพราะอะไร?”หญิงสาวถามเสียงนุ่ม ริมฝีปากยังคงปรากฎรอยยิ้มบางและรอฟังลูกสาวอย่างตั้งใจ“ก็กัวซุนรังแกหนิงหลงของเราก่อนนี่คะแม่ หนูก็เลย…”ในตอนนั้นเธอยอมรับว่าโมโหเจ้าหมูตอนนั่นมา
“ไปหาคุณปู่ นายก็ตามมาด้วย”คนเป็นพี่สาวตอบเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินนำน้องชายไปยังห้องผู้อำนวยการหม่าชุนด้วยสีหน้าเรียบเฉยคุณพ่อสอนเธอและน้องชายเสมอเรื่องผลของการกระทำและความรับผิดชอบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยสอนให้ยอมถูกรังแกฝ่ายเดียว เรื่องวันนี้เธอทำลงไปเพราะเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ให้ขึ้นอยู่กับการตัดสินของคนที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนนี้ก็แล้วกันโทรศัพท์ด่วนจากโรงเรียนทำให้เสิ่นเฟยหลงต้องทิ้งงานแล้วขับรถไปรับภรรยาที่ร้านในช่วงบ่ายของวันอย่างเร่งรีบ เมื่อมาถึงก็เห็นสองพี่น้องนั่งทำหน้าเฉยเมยอยู่ข้างคุณปู่หม่าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสิ่นเฟยหลงหรี่ตาลงมองสำรวจไปที่ลูกชายลูกสาว พลันรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล ทว่าไม่ใช่กับคนเป็นภรรยาที่เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกทั้งสองมากกว่าสิ่งใด หญิงสาวเร่งเดินไปยังทั้งคู่ก่อนจะจับให้ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวไปมาอยู่หลายรอบ“เป็นอย่างไรกันบ้าง เจ็บตรงไหนกันหรือไม่?”เมื่อครู่คุณอาหม่าบอกแล้วว่านี่เป็นเหตุทะเลาะวิวาท เมื่อมาถึงเธอจึงสำรวจความปลอดภัยของลูกก่อน แต่ก็ไม่เห็นว่าลูกหมู
น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เสิ่นหนิงหลงรีบหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งทันที เด็กชายยิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังยืนกอดอกมองมาทางนี้อย่างไม่ทุกข์ร้อน“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เสิ่นเลี่ยงลี่”กัวซุนกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพื่อนร่วมชั้นคนนี้มีอิทธิพลขนาดไหนโรงเรียนนี้มีใครไม่รู้จักเธอบ้างเสิ่นเลี่ยงลี่ยิ้มเยาะพลางก้าวไปหาเพื่อนร่วมชั้นตัวอ้วนอย่างไม่รีบร้อน“ทำไมล่ะ? นายกลัวฉันเหรอ?”นัยน์ตากลมวาวโรจน์จดจ้องเด็กชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้กัวซุนจะตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า แต่เธอคิดว่าด้วยความสามารถที่ได้ร่ำเรียนมากับคุณอาซีซวนย่อมไม่ใช่ปัญหาสองเท้าเล็กยังคงก้าวไปด้านหน้าไม่หยุด ส่วนกัวซุนก็ก้าวถอยไปด้านหลังไม่หยุดเช่นเดียวกัน“มะ ไม่! เธอก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ฉันมีตั้งสามคนจะกลัวเธอได้อย่างไร”เขาไม่อาจยอมรับต่อลูกน้องทั้งสองคนของเขาได้ว่ากลัวเสิ่นเลี่ยงลี่คนนี้ไม่น้อย และหากเขายอมรับออกไปตรง ๆ มีหรือที่สองคนนี้จะยังเดินตามและนับถือเขาเป็นลูกพี่อีกเด็กหญิงเพียงปรายตามองน้องชาย ก่อนจ
“นี่ลูกสาวของแม่โตพอที่จะบังคับแม่ทานข้าวแล้วหรือ?”มือเรียวหยิกแก้มนุ่มของลูกสาวด้วยความเอ็นดู ยิ่งโตลี่ลี่ก็ยิ่งรู้ความ ทั้งยังมักจะรู้ทันแม่อย่างเธออีกด้วย ซึ่งข้อนี้กู้เหม่ยอิงรู้ว่าจะดีใจหรือร้องไห้ออกมาดี“คุณพ่อชอบพูดว่าคุณแม่ห่วงแต่งาน จนลืมทานข้าวนี่คะ”ตั้งแต่คุณแม่เริ่มเปิดร้านขนมคุณพ่อมักจะบ่นออกมาบ่อย ๆ ว่าคุณแม่ทำงานจนลืมทานข้าว แล้วเธอก็เห็นอีกว่าเวลาที่คุณพ่อว่างก็มักจะคอยบังคับคุณแม่ทานข้าวอยู่ตลอด“ผมก็ได้ยิน”เสิ่นหนิงหลงกล่าวเสริมคำพูดของพี่สาวด้วยแววตาใสซื่อนั่นอย่างไรคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่าคำพูดพวกนี้มันคุ้นหูนัก กู้เหม่ยอิงรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้กับสามีที่แม้ตัวจะไม่อยู่ก็ยังมีคนเอาคำพูดของเขามากรอกหูเธออยู่ดีครอบครัวสี่คนของเราหากจะถามว่าใครโดนบ่นเรื่องนี้มากที่สุดคงเห็นจะมีแต่เธอเท่านั้น เพราะเด็กสองคนนี้นอกจากจะไม่ต้องบังคับแล้วยังกินเก่งมากด้วยหญิงสาวจึงยกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้ ก่อนจะกล่าวออกมาเพื่อให้เด็กสองคนนี้พอใจและเข้าโรงเรียนไปได้เสียที“เอาล่ะ ๆ แม่จะทานข้
เช้าที่สดใสของคุณแม่ลูกสองนั้นไม่ได้ง่ายดายนัก โดยเฉพาะเช้านี้ที่สามีสามีจะต้องไปทำงานเช้ากว่าทุกวัน และเป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน“ลี่ลี่! หนิงหลง! พร้อมหรือยังลูก?”กู้เหม่ยอิงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างเร่งรีบ พลันตะโกนขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน“พร้อมแล้วคะ- โอ๊ยยย! แม่คะน้องดึงผมหนู!”“แม่ครับ พี่สาวเตะผม! อ๊ากกกกก!!”คุณแม่ลูกสองพลันกลอกกลิ้งดวงตามองด้านบนให้กับเหตุการณ์ไม่สงบของเช้าวันนี้ หลังจากคลอดลูกชายอย่าง เสิ่นหนิงหลง แม่สามีก็ส่งพี่เลี้ยงอีกคนมาให้ซึ่งก็ช่วยเบาแรงให้กับชีวิตของคุณแม่มือใหม่อย่างเธอได้มากทว่าทุกอย่างที่กำลังไปได้ดีกลับค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอลหม่านเมื่อลูกชายเริ่มเดินได้ หากย้อนไปครั้งแรกที่เธอเจอกับลี่ลี่ก็คิดว่าเธอเป็นเด็กที่ค่อนข้างซน แต่เมื่อเทียบกับลูกชายอย่างหนิงหลงนั้น ลี่ลี่เทียบไม่ติดเลยแม้แต่เสี้ยวเล็บสามีมักจะบอกว่าเสิ่นหนิงหลงเหมือนเธอมาก ทั้งฉลาดเป็นกรดและยังซุกซนเอามาก ๆ แม้ไม่อยากจะยอมรับนัก แต่ตลอดเวลาที่หนิงหลงเติบโตมาจนกระทั่งทุกวันนี้ก็สา
“ลูกว่าอย่างไรนะ?”กู้เฉิงรู้สึกมึนงงกับคำพูดของลูกสาวเป็นอย่างมาก นัยน์ตาคมมองจ้องใบหน้าของลูกสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเมื่อสองวันก่อนไม่ใช่ว่ายืนกรานหนักแน่น อย่างไรเจ้าตัวก็ยืนยันว่าจะไม่แต่งให้กับผู้ชายที่เขาเลือกให้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้ดูเต็มใจ ราวกับ
“หลานเป็นครูปฐมวัยหรือ?”เสียงของชายชราดังขึ้นขณะพาหลานสาวตัวน้อยเดินไปเรื่อย ๆ ตามแสงแดดอุ่นสีขาวที่สาดเข้ามาตลอดทางเดินหลังจากพ้นเขตของสุสานที่เต็มไปด้วยหลุมศพแล้ว ไป๋เหม่ยอิงเดินตามคุณปู่มาเรื่อย ๆ จนพบกับทุ่งหญ้ากว้างใหญ่กินพื้นที่สุดลูกหูลูกตา แสงแดดอ่อน ๆ ทำให้เธอรู้สึกอบ
ในช่วงเวลาราวตีห้าของหมู่บ้านแถบชานเมืองไม่ได้ทำให้รู้สึกเงียบเหงาแต่อย่างใด ครอบครัวส่วนมากในแถบนี้ยังคนมีอาชีพหลักเป็นชาวนา และในบางส่วนทำงานโรงงานที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองเสียงการเคลื่อนไหวของบ้านใกล้เรือนเคียงและกลิ่นอาหารที่โชยมาตามสายลมถูกพัดเข้ามายังหน้าต่างห้องนอนของลูกสาวคนโตบ้านกู้
ท่ามกลางบรรยากาศความวุ่นวายในช่วงเลิกเรียนของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ไป๋เหม่ยอิง ส่งนักเรียนตัวจิ๋วคนสุดท้ายให้ผู้ปกครองเสร็จก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้านเสียทีเธอคิดถึงกลิ่นอาหารหอม ๆ ฝีมือคุณแม่จะแย







