จะได้รู้กันสักที

เธอเคยคิดว่าน้ำตาที่ไหลมาทั้งคืน ทั้งเช้า จะทำให้เธอหมดแรงจนล้มตัวลงนอนซมอยู่กับที่ แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ สมองส่วนที่เคยพาเธอไต่จากศูนย์มาเป็นประธานบริษัทสิ่งทอมูลค่าหลายพันล้านกลับยิ่งทำงานเร็วขึ้นเท่านั้น

"สี่โมงครึ่งก็กลับแล้ว..." เธอเอ่ยกับตัวเองอีกครั้ง เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

สิตางค์หลับตาลงสูดหายใจเข้าลึก นับหนึ่งถึงสิบในใจ เหมือนที่เธอเคยทำเวลาต้องเดินเข้าห้องประชุมบอร์ดบริหารที่กดดัน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยไม่ใช่เมียที่เพิ่งถูกสามีปฏิเสธและเหยียดหยามอีกต่อไปแล้ว แต่คือ 'ประธานสิตางค์' คนเดิมที่ทุกคนในบริษัทเกรงกลัว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากที่วางแก้ว นิ้วเรียวกดหน้าจอค้นหารายชื่อด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ชื่อ 'เอกชัย'

นักสืบเอกชนที่เธอเคยใช้ให้ช่วยสืบคู่แข่งทางธุรกิจมาแล้ว เขาเป็นคนที่สิตางค์ไว้ใจให้จัดการเรื่องที่เป็นความลับได้ โดยมั่นใจว่ามันจะไม่รั่วไหล เสียงปลายตอบสายรับหลังสัญญาณรอสายเพียงครั้งเดียว

"ครับคุณสิตางค์"

"คุณเอกชัย ฉันมีเรื่องให้ช่วย เป็นเรื่องส่วนตัว ต้องการให้เป็นความลับที่สุด"

"ได้ครับ คุณสิตางค์สั่งมาได้เลยครับ"

"ฉันอยากได้นักสืบที่ไว้ใจได้ที่สุด ไม่ใช่คนที่เคยทำงานให้บริษัทเรามาก่อน อยากได้คนนอกที่ไม่มีทางรู้จักใครในตระกูลนี้แม้แต่คนเดียว" สิตางค์เอ่ยเป็นข้อๆ ทีละประเด็นอย่างเป็นระบบ

"ต้องเป็นคนที่ทำงานเงียบ ไม่สร้างเรื่องให้เป็นข่าว และที่สำคัญที่สุด..." เธอเว้นจังหวะ

"ห้ามให้ใครในบ้านรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ พี่น้องของคชา หรือแม้แต่แม่บ้านในคฤหาสน์ ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูใครแม้แต่คนเดียว ฉันได้จะรู้ว่าเป็นเพราะใคร"

"เข้าใจครับคุณสิตางค์ ผมจะจัดการให้เงียบที่สุด" เอกชัยตอบรับทันทีโดยไม่มีคำถามเพิ่ม เพราะรู้ดีว่าน้ำเสียงแบบนี้ของนายจ้างไม่ใช่เรื่องที่ควรถามซอกแซกให้มากความ

"อีกอย่าง..." สิตางค์พูดต่อ ปลายนิ้วเรียวเคาะลงบนพวงมาลัยเบาๆ เป็นจังหวะ สมองกำลังคำนวณบางอย่างอยู่ในหัว

"ฉันไม่ต้องการรายงานที่คลุมเครือ ไม่ต้องการการคาดเดา ฉันต้องการหลักฐานที่จับต้องได้ ภาพถ่าย วันเวลา สถานที่ ทุกรายละเอียดที่ตามคชาไปได้ ตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าออกจากบริษัทตอนสี่โมงครึ่ง จนกว่าเขาจะกลับมาถึงบ้านตอนดึก ฉันอยากรู้ว่าตลอดเวลาเจ็ดแปดชั่วโมงที่หายไปทุกวันนั้น เขาไปทำอะไร ไปที่ไหน และ..." สิตางค์กัดริมฝีปากแน่นก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายออกไป

"ไปอยู่กับใคร"

"รับทราบครับ ผมจะติดต่อคนที่เหมาะสมให้ภายในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าเริ่มงานได้เลย"

"ดี" สิตางค์ตอบสั้นๆ ก่อนจะพูดต่อ

"ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ฉันยินดีจ่าย ขอให้ได้ทุกอย่างตามที่ต้องการก็พอ"

"ครับผม"

"อีกเรื่องหนึ่ง..." สิตางค์นิ่งไปครู่หนึ่ง ทบทวนบางอย่างในใจก่อนจะพูดต่อ

"ถ้าคุณเอกชัยได้ข่าวอะไรมาก่อนนักสืบจะรายงานฉัน ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องน้อยแค่ไหน อยากให้บอกฉันโดยตรงทันที ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรับไม่ได้ ฉันรับได้ทุกอย่าง"

"ครับคุณสิตางค์ ผมจะรายงานคุณสิตางค์โดยตรงคนแรกเสมอครับ"

"ขอบใจ" สิตางค์กดวางสายทันทีโดยไม่รอคำอำลา

หญิงสาวเอนหลังพิงเบาะรถ หลับตาลงอีกครั้ง ลมหายใจที่เคยติดขัดจากการร้องไห้เมื่อคืนเริ่มกลับมาเป็นปกติทีละน้อย

เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้อาจทำให้หัวใจของเธอแหลกสลายยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เสียอีก แต่การนั่งเดาสุ่มด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ แบบที่ทำมาตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มันทรมานยิ่งกว่าการรู้ความจริงเสียอีก

สิตางค์ลืมตาขึ้น สตาร์ทเครื่องยนต์ ขับรถออกจากลานจอดหน้าบริษัทมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์หลังใหญ่