หลักฐาน

"ช่วงนี้สิตางค์มันเงียบผิดปกติ มันรู้อะไรหรือเปล่าวะ" มุกดาชะงักไปเสี้ยววินาที แม้เขาจะพูดเบาแต่เธอก็ได้ยิน

"เงียบยังไงคะพี่คชา"

"ก็ปกติมันจะด่า จะว่า จะจ้ำจี้จ้ำไชตลอด แต่พักนี้มันเงียบไปเลย ไม่ตามงอน ไม่ตามด่า ไม่เห็นมาป่วนพี่แบบเมื่อก่อน" คชาธรเลิกคิ้วนิดๆ

"ไม่รู้มันคิดอะไรอยู่"

"อาจจะยอมแพ้แล้วก็ได้ค่ะ เขาทำกับพี่คชาขนาดนั้น จนพี่คชาพูดเองนี่คะว่าเริ่มสั่งสอนเขาแล้ว" มุกดาเอ่ยเสียงหวาน มือยังคงลูบไล้แขนเขาต่อ

“อีนี่มันไม่ได้สั่งสอนง่ายเหมือนหนูมุกของพี่น่ะสิคะ มันมั่นหน้าจะตายว่ามันน่ะเก่งเหนือใคร”

"พี่คชาก็เคยบอกมุกไม่ใช่เหรอคะ ว่าคุณสิตางค์เป็นคนแพ้ไม่เป็น ยิ่งเจอคนแข็งกร้าวใส่ก็ยิ่งดื้อ แต่ถ้าคนหันหลังให้จริงๆ เขาอาจจะรู้ตัวว่าสู้ไม่ไหวแล้วก็ได้นะคะ"

"หนูมุกคิดว่างั้นเหรอ" คชาธรมองหน้ามุกดาด้วยความคิดหนึ่ง

"ก็แค่เดาเอานะคะ มุกก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน ลึกๆ แล้วมุกก็คิดว่ายังไงคุณสิตางค์ เธอก็ยังมีความอ่อนแอแบบผู้หญิงอยู่ดี" มุกดาหัวเราะเบาๆ ก้มหน้าซุกลงกับอกเขาอีกครั้ง

"มุกไม่รู้เรื่องธุรกิจอะไรหรอกค่ะ รู้แต่ว่าพี่คชาเก่งพอที่จะจัดการทุกอย่างได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องคุณสิตางค์ มุกเชื่อพี่คชาเสมอค่ะ" คำพูดอ่อนหวานนุ่มนวลนั้นค่อยๆ ละลายความกังวลในใจคชาธรลงไปทีละน้อย เขากอดร่างบางของมุกดาแน่นขึ้น ลืมนึกถึงข้อความที่ยังค้างเติ่งอยู่ในโทรศัพท์ไปเสียสนิท

"หนูมุกนี่แหละที่ทำให้พี่สบายใจได้ทุกครั้ง" คชาธรกระซิบข้างหูเธอ

"มุกก็ดีใจที่ได้เป็นที่พักใจให้พี่คชาค่ะ" มุกดายิ้มกว้าง แต่แววตาที่ก้มหลบอยู่นั้นกลับไม่ได้มีความไร้เดียงสาแบบที่หน้าตาแสดงออกเลยสักนิด

"หิวไหมคะ มุกทำแกงจืดไว้ เดี๋ยวไปตักให้นะคะ"

“หิวข้าวแล้วก็หิวคนด้วย”

“กินข้าวก่อนก็แล้วกันนะคะจะได้มีแรง กับข้าวเพิ่งทำเสร็จกำลังร้อนๆ เลย” คชาธรยิ้มกว้างด้วยความพอใจ

“นี่สิถึงจะเรียกว่าเมียได้เต็มปาก งานบ้านก็เก่ง งานบนเตียงก็เก่ง สวย อ่อนหวาน ไม่ใช่อีแก่ขี้บ่น เอาแต่ข่มกันจนไม่เห็นหัวกัน” คชาธรเอ่ยขึ้น

“ไม่เอาค่ะ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นแล้ว อยู่กับมุก มุกจะดูแลพี่คชาให้ดีที่สุด”

“หนูมุกรอพี่หน่อยก็แล้วกันนะ พี่จะรีบเคลียร์ทุกอย่าง แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ” เขาพูดก่อนจะประทับจูบลงบนหน้าผากของเมียรัก  มุกดาลุกขึ้นจากอ้อมแขนเขา เดินกลับเข้าไปในครัวด้วยท่าทางสดใจเหมือนเดิม

คชาธรมองตามหลังเธอไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอนตัวลงพิงพนักโซฟา หลับตาลงพักผ่อน ความเครียดจากงานและความกังวลเรื่องสิตางค์ถูกบรรยากาศอบอุ่นของบ้านหลังนี้กลืนหายไปจนหมดสิ้น

เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ตลอดเวลาที่นั่งคุยกันอยู่นั้น มุกดาแอบชำเลืองมองไปที่โทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโซฟาข้างตัวมากกว่าหนึ่งครั้ง

รถเก๋งสีเทาคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามบ้านหลังนั้น ห่างออกไปพอประมาณ ไม่ให้เป็นที่สังเกต

ชายวัยกลางคนในรถถือกล้องพร้อมเลนส์ซูมยาวเล็งไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน กดชัตเตอร์ถ่ายภาพทะเบียนรถให้ชัดเจนหลายมุม ก่อนจะเลื่อนเลนส์ขึ้นไปจับภาพตัวบ้านทั้งหลัง บันทึกเวลาที่รถคันนั้นจอดอยู่ลงในสมุดโน้ตข้างตัว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความส่งกลับไปหาคนที่ว่าจ้าง

"พบรถเป้าหมายจอดอยู่ที่บ้านหลังนี้ตั้งแต่หกโมงเย็น จะติดตามต่อจนกว่าจะออกจากบ้าน"

ในบ้านหลังนั้น คชาธรและมุกดายังคงนั่งกินข้าวกันอย่างมีความสุข ไม่มีใครในสองคนรู้เลยว่า ทุกความเคลื่อนไหวของพวกเขาในค่ำคืนนี้ กำลังถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานทีละชิ้น