กลับไปห้องคุณซะ

เธอข่มความขัดเขินขยับก้าวเข้าไปนั่งลงบนขอบเตียงข้างตัวเขา ดวงตาคู่สวยทอดมองสามีด้วยความเว้าวอนระคนขอโทษ

หญิงสาวเอื้อมมือบางไปหมายจะโอบกอด และโน้มใบหน้าเข้าไปจูบซับที่แก้มของคชาธรเพื่อแสดงความอ่อนโยนตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท แต่สัมผัสกายที่เธอคิดว่าจะช่วยพังกำแพงใจ กลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

คชาธรเบิกตากว้าง แววตาฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ชายหนุ่มรีบเบี่ยงตัวหลบสัมผัสจากอ้อมกอดของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้มือหนาดันไหล่บางของสิตางค์ให้ออกห่างตัวราวกับกำลังโดนของสกปรก

“ทำบ้าอะไรของคุณสิตางค์! ถอยออกไปนะ!”

“คชา... ฉันคิดถึงคุณ” สิตางค์เอ่ยเสียงเครือ พยายามจะขยับเข้าไปกอดเขาอีกครั้ง

“ฉันขอโทษเรื่องที่ผ่านมา เรากลับไปนอนห้องใหญ่ด้วยกันเถอะนะ”

“ตั้งสติหน่อยไหมสิตางค์!” คชาธรตวาดสวนทันควัน ร่างสูงลุกขึ้นนั่งชันเข่า ขยับหนีไปจนชิดหัวเตียง สายตาที่มองภรรยาแต่งเต็มไปด้วยความสมเพช

“ไม่มีแล้วหรือไงยางอายน่ะ อยู่ๆ ก็แต่งตัวแบบนี้เดินเข้าห้องผู้ชายค่ำๆ มืดๆ คิดจะทำอะไรฮะ!” คำด่าทอที่ไร้เยื่อใย บวกกับสายตารังเกียจนั้น เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางหน้าของสิตางค์ ทิฐิที่เธออุตส่าห์สะกดกลั้นไว้เกือบจะระเบิดออก แต่ความรักและความกลัวจะเสียเขาไปทำให้เธอทำเพียงแค่ขบเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด

“คชา! ทำไมพูดจาใจร้ายแบบนี้ ฉันแค่จะมานอนกับผัวตัวเองเนี่ยนะมันผิดตรงไหน! ต้องใช้ยางอายอะไรด้วยฮะ!” สิตางค์โต้กลับ น้ำเสียงเริ่มสั่นด้วยความน้อยใจ

“ผัวงั้นเหรอ?” คชาธรแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาจ้องมองชุดนอนเซ็กซี่ของเธอด้วยความรู้สึกสมเพช

“ก็คุณไม่ใช่เหรอสิตางค์... ที่ไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นกับผมเองน่ะ จำไม่ได้แล้วหรือไง?”

“...”

“ตอนที่ผมพยายามจะเข้าหาคุณ ขอนอนร่วมเตียงกับคุณเหมือนผัวเมียคนอื่นเค้า... ผมโดนคุณด่าโดนคุณสะบัดใส่ว่าอะไรบ้าง ลืมไปแล้วเหรอ!” คชาธรระเบิดอารมณ์ประชดประชันระบายความอัดอั้นในอดีตออกมา

“คุณด่าผมว่าหมามันยังมีช่วงผสมพันธุ์ ว่าผมวันๆ งานการไม่ทำคิดแต่เรื่องทุเรศพวกนี้! ก็นี่ไงสิตางค์... ตอนนี้ผมทำตามที่คุณต้องการแล้ว ผมไม่ทำ ไม่ล้ำเส้น ไม่ยุ่งเกี่ยวกับร่างกายของคุณแล้วนี่ไง! แล้วตอนนี้คุณยังต้องการอะไรจากผมอีกฮะ!” คำตอกย้ำความผิดในอดีตทำให้สิตางค์ยืนนิ่งอึ้ง

หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนจุกแน่นไปหมด ทุกลำดับประโยคที่คชาธรพ่นออกมามันคือคำพูดขวานผ่าซากที่เธอเคยด่าว่าเขาไว้จริงๆ ในยามที่เธอเครียดจากงาน

หยาดน้ำตาอุ่นๆ เริ่มไหลร่วงลงมาอาบแก้มเนียน ความหวังที่ว่าจะใช้เรือนร่างและความอ่อนโยนมาละลายความโกรธของสามี พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เธอยืนสั่นเทิ้ม ร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างไม่อาย พลางเอ่ยถามเสียงสั่นเครือคล้ายคนหมดหนทาง

“คชา... ระหว่างเรามันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้วใช่ไหม คุณจะไม่ให้อภัยฉันเลยใช่ไหม” คชาธรมองภาพผู้หญิงตรงหน้า ที่กำลังยืนร้องไห้ฟูมฟายด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้แววความสงสารหรือเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น

จิตใจของเขาโบยบินไปหามุกดาที่ป่านนี้คงดื่มน้ำเสร็จและกำลังรอสายจากเขาอยู่ ชายหนุ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย ก่อนจะเอ่ยตัดรอนด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดในชีวิต

“ผมว่าที่เป็นอยู่แบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วนะ... ผมไม่ล้ำเส้นคุณ คุณไม่ล้ำเส้นผม ต่างคนต่างอยู่ คุณไม่ต้องมาทนนอนกับผู้ชายเหยาะแหยะแบบผม มันไม่สบายใจตรงไหนเหรอสิตางค์” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีสะบัดความใยดีทิ้งไป

“กลับไปห้องของคุณซะเถอะ ผมต้องการพักผ่อน อย่าให้ต้องรำคาญใจไปมากกว่านี้เลย” คำขับไสไล่ส่งอย่างเย็นชาเป็นสิ่งสุดท้ายที่สิตางค์ได้รับในค่ำคืนนี้