จัดการได้อยู่แล้ว

“วันนี้จะกลับกี่โมงคะ” เธอส่งข้อความไปหาคชาธร หวังให้เขาตายใจ ตอนนี้ใจของเธอค่อนข้างเชื่อแล้วว่าเขาต้องมีคนอื่นแน่ แต่เธอต้องการหลักฐาน

ขณะที่เธอกำลังติดไปแดงอยู่นั้น อยู่ๆ นิชาก็โทรเข้ามา หญิงสาวกดรับสายของเพื่อนสนิท ชั่งใจว่าควรพูดเรื่องที่เพิ่งรู้ดีหรือไม่ แต่ใจของเธอตอนนี้กำลังคิดระแวงไปหมด แม้แต่นิชาที่เป็นเพื่อนสนิทเธอก็ยังไม่กล้าไว้ใจ

“เป็นไงบ้างแก ดีขึ้นหรือยัง”

“โอเคขึ้นแล้วล่ะ”

“เสียงแกดูโอเคขึ้นจริงๆ มันต้องแบบนี้สิถึงจะสมเป็นแกหน่อย ไอ้ผัวเฮงซวยนั่น มันไม่มีค่าพอที่แกจะไปเสียเวลาเสียใจให้มันหรอก”

“จ้า ยังไงก็ขอบใจแกมากนะ ตอนนี้ฉันได้สติกลับมาแล้วล่ะ จะตั้งใจทำงานของตัวเองต่อแล้ว”

“ดีแล้ว ไว้นัดกินข้าวกันนะแก บาย”

“บายจ้ะ” เธอกดวางสายในจังหวะที่สัญญาณไปจราจรเป็นสีเขียพอดี

ระหว่างที่ขับรถมาเรื่อยๆ บนถนน สิตางค์เริ่มคิดว่า ถ้าเธอจับได้ว่าคชาธรมีคนอื่นจริงๆ มีหลักฐานเพียงพอจะฟ้องหย่าจริงๆ แล้วเธอควรทำอย่างไรต่อ

จริงอยู่ที่ว่าตอนนี้เธอนั่งตำแหน่งประธานบริหารอยู่ แต่ถ้าเธอหย่ากับคชาธรแล้ว ก็เท่ากับว่าสถานะของเธอกับเขาก็สิ้นสุดลง ตำแหน่งประธานก็คงต้องถูกริบคืนไปด้วย เพราะบริษัทนี้เป็นของครอบครัวคชาธรทั้งสิ้น

ถึงแม้ว่าเธอเองจะมีธุรกิจของตัวเองอยู่ แต่ตลอดหลายปีที่ทุ่มเทบริหารปลุกปั้นพัฒนาที่นี่มาจนมีวันนี้ ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผูกพันไม่แพ้กับความสัมพันธ์สามีภรรยาที่มีให้คชาธร คิดแล้วก็ทำใจลำบาก แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าถ้าเขานอกใจจริงๆ เธอจะต้องยุติความสัมพันธ์กับเขา เป็นทางออกเดียวเท่านั้น ไม่มีการให้โอกาส ไม่ต้องอธิบายอะไรกันทั้งสิ้น

บ้านชานเมืองหลังเดิมยังคงอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่คชาธรกลับมาถึง กลิ่นแกงจืดหอมกรุ่นลอยมาจากในครัว เสียงเพลง เปิดคลอไปกับเสียงหั่นผัก

"พี่คชา กลับมาแล้วเหรอคะ" มุกดาโผล่หน้าออกมาจากครัวทันทีที่ได้ยินเสียงประตูรั้ว ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ยังคาดอยู่ที่เอว ใบหน้าสวยแต้มรอยยิ้มออกมาต้อนรับ คชาธรเดินเข้ามาในบ้าน วางกระเป๋าทำงานลงบนโซฟา ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงพร้อมถอนหายใจยาว

"เหนื่อยมากไหมคะ" มุกดาเดินตามออกมาจากครัว มือจับที่สายคาดผ้ากันเปื้อนยังไม่ทันแก้ออก

"เหนื่อยสิมุก วันนี้ประชุมสองรอบ ยังไม่ทันได้พักเลย" คชาธรคลายเนคไทออกจากคอ โยนทิ้งลงบนโต๊ะกลาง

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นหนึ่งครั้ง คชาธรล้วงมือถือหยิบขึ้นมาดู หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากสิตางค์

"วันนี้จะกลับกี่โมงคะ"

ชายหนุ่มมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเล็กๆ ก่อนจะกดปิดหน้าจอ โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาข้างตัวโดยไม่ตอบกลับ ไม่แม้แต่จะคิดที่จะกดเข้าป่านด้วยซ้ำ

"ใครโทรมาเหรอคะพี่คชา" มุกดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ แล้วบีบแขนให้เขาอย่างเอาใจ

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" คชาธรส่ายหน้า ก่อนจะดึงตัวมุกดาเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ซุกจมูกลงกับเรือนผมหอมกลิ่นแชมพู

"พี่คชาวันนี้ดูเครียดกว่าปกตินะคะ" มุกดาเงยหน้าขึ้นมอง นิ้วเรียวไล้ไปตามหน้าอกเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ

"ก็เรื่องงานนั่นแหละ ตอนนี้พี่ทำงานหนักขึ้น" คชาธรถอนหายใจอีกครั้ง

"ดีลที่พม่ามันยังไม่นิ่ง พาร์ทเนอร์ฝั่งโน้นเริ่มบีบเรื่องเงื่อนไข พี่ต้องคอยประคองไม่ให้มันล่มกลางทาง"

"พี่คชาเก่งขนาดนี้ ต้องจัดการได้อยู่แล้วค่ะ" มุกดาลูบแขนเขาปลอบโยน เธอฟังสิ่งที่เขาพูดไม่เข้าใจสักคำ แต่รู้ดีว่าเขาจะพอใจมากถ้าเธอพูดชมและให้กำลังใจเขา

คชาธรอมยิ้มรับคำชม แต่สีหน้าก็ยังไม่คลายจากความกังวล เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับมุกดา