หมาติดสัตว์

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น สิตางค์ตัดสินใจแวะซื้ออาหารเย็นชุดใหญ่ที่เป็นของโปรดของคชาธรจากร้านชื่อดัง เธอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้สามีเข้าออฟฟิศทำงาน หญิงสาวตั้งใจว่าจะเอาอาหารพวกนี้เข้าไปส่งให้เขาถึงห้องทำงานที่บริษัท ถือเป็นการเริ่มต้นง้อและแสดงความใส่ใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตามที่นิชาบอก

แต่ทันทีที่รถสปอร์ตของสิตางค์แล่นเข้ามาจอดที่ตึกสำนักงานใหญ่ หญิงสาวหิ้วถุงอาหารเดินดิ่งขึ้นไปยังชั้นห้องทำงานของรองประธานด้วยหัวใจที่เริ่มมีความหวัง แต่พอผลักประตูเข้าไป ภายในห้องทำงานของคชาธรกลับมืดสนิท บนโต๊ะทำงานเคลียร์ว่างเปล่า ไร้เงาของสามี

สิตางค์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เธอก้มลงมองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาห้าโมงเย็นกว่า ปกติแล้วคชาธรมักจะโทรศัพท์หรือส่งแชตไลน์มาบอกเลขาฯ เสมอว่าต้องเคลียร์งานดึกดื่นค่ำมืดจนต้องกลับบ้านเที่ยงคืน แล้วทำไมวันนี้เขาถึงกลับเร็วนัก

จังหวะนั้นเอง แม่บ้านประจำชั้นกำลังเดินถือไม้ถูพื้นผ่านมาพอดี สิตางค์จึงเอ่ยปากเรียกเพื่อถาม

“ป้าคะ... เห็นคุณคชาไหมคะ ทำไมวันนี้ห้องทำงานปิดไฟมืดเชียว” แม่บ้านชะงักเท้า หันมามองประธานสาวด้วยท่าทางนอบน้อม

“อ๋อ คุณคชาธรกลับไปแล้วค่ะคุณตางค์ กลับไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ”

“กลับแล้วเหรอคะ?” สิตางค์เลิกคิ้วสูง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น

“วันนี้มีนัดลูกค้าข้างนอกหรือเปล่านะ ทำไมเลิกงานเร็ว ปกติเห็นเคลียร์งานดึกดื่นเที่ยงคืนทุกวัน” เธอพึมพำกับตัวเอง แม่บ้านทำหน้าสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะหลุดปากตอบออกมาตามความจริงโดยไม่ได้คิดอะไร

“อ้าว ไม่ใช่นะคะคุณตางค์ ปกติคุณคชาก็กลับเวลานี้ทุกวันเลยค่ะ พอเวลาสี่โมงครึ่งปุ๊บ คุณคชาก็เก็บบัตรเซ็นชื่อแล้วเดินลงไปที่ลานจอดรถทันทีเลยค่ะ ป้าเห็นจนชินตาแล้ว วันไหนที่อยู่เกินห้าโมงนี่แทบไม่มีเลยนะคะ”

“...” คำตอบของแม่บ้านทำให้สิตางค์นิ่งอึ้งไปหลายวินาที หัวใจกระตุกวูบเพราะเรื่องที่ได้รับรู้มันช่างสวนทางกับคำกล่าวอ้างของคชาธร

‘กลับเวลานี้ทุกวัน... สี่โมงครึ่งก็กลับแล้ว...’

แล้วเวลาที่เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงล่ะ? เวลาที่เขาอ้างว่าต้องอยู่เคลียร์งานจนถึงเที่ยงคืนเพื่อหลบหน้าเธอแทบทุกวัน แท้จริงแล้วเขาเอาเวลานั้นไปจมหัวอยู่ที่ไหน!

สิตางค์รู้สึกถึงก้อนเหนียวๆ ที่แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความฉลาดเท่าทันคนของเธอเริ่มทำงาน ร่องรอยคำโกหกของสามี มันเด่นหราจนเธอไม่สามารถมองข้ามได้อีกต่อไป อาการอิดโรย และเรื่องดราม่าเมื่อเช้าถูกแทนที่ด้วยความระแวง ที่ปะทุขึ้นมาในอก

แต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิงฉลาด สิตางค์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านเอาไว้ ใบหน้าสวยแสร้งทำเป็นเรียบเฉย ไร้อาการกระโตกกระตากเพื่อไม่ให้แม่บ้านจับสังเกตได้

“อ้อ... สงสัยฉันจะจำสับสนกับวันอื่นน่ะค่ะ ขอบคุณมากนะป้า” สิตางค์ฝืนยิ้ม ก่อนจะหมุนตัวเดินหิ้วถุงอาหารกลับลงมาที่รถ

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเบาะคนขับ มือกำพวงมาลัยแน่น คชาธรโกหกเธอเรื่องเวลาเลิกงานมาตลอดหลายวัน เธอเริ่มระแคะระคายในพฤติกรรมผิดปกติของสามีอย่างรุนแรง และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมนั่งอยู่เฉยๆ รอให้เขาปั่นหัวอีกต่อไป!

สิตางค์ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยรถสปอร์ตคันเดิม มือทั้งสองข้างยังคงกำแน่นอยู่ที่พวงมาลัย หน้าต่างรถมืดสนิท ไฟถนนสาดผ่านกระจกเป็นเงาเลือนราง สิตางค์เงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง เห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ยังคงมีคราบน้ำตาแห้งกรังอยู่บนแก้ม แต่ดวงตาคู่นั้นไม่มีน้ำตาไหลอีกแล้ว มีเพียงความโกรธแค้นที่เข้ามาแทนที่

"หมาติดสัตว์..." สิตางค์พึมพำคำด่าที่อยากจะพูดกับสามีของตัวเอง