مشاركة

บทที่2ป้าสะใภ้ใจร้าย

مؤلف: saengram
last update تاريخ النشر: 2025-04-11 15:43:11

ลั่วหลันเชิดหน้ามองซีเจียงอย่างไม่พอใจเช่นกัน

" ก็อย่างที่เจ้าได้ยิน อยู่ที่นี่ต้องช่วยทำงานบ้านจะมากินฟรีอยู่ฟรีๆ ได้เช่นไรกันข้าไม่ยอมหรอก "

" แล้วท่านลุงรู้เรื่องหรือไม่ขอรับว่าท่านใช้งานน้องๆ ข้าแลกกับเศษข้าว "

ลั่วหลันตวัดตามองสามพี่น้องหลานๆ ของสามีอย่างไม่พอใจระคนรังเกียจ

" เรื่องงานบ้านลุงเจ้าไม่เกี่ยวอย่าคิดปากพล่อยเอาความไปบอกไม่งั้นพวกเจ้าอดข้าวแน่ "

ซีเจียงกระตุกยิ้มร้ายทันที

" ท่านลุงไม่รู้สินะขอรับ ไม่เป็นไรน้องข้าไม่กล้าบอก แต่ข้ากล้า "

" นี่เจ้า! "

" ท่านเป็นป้าสะใภ้ที่ใจร้ายมาก ข้าไม่สบายหลายเดือนลุกขึ้นมาช่วยทำงานไม่ไหวท่านจึงหันมาใช้งานน้องๆ ข้าแทน ข้าวสารที่ให้ไปก็กินไม่อิ่ม พวกเราได้กินข้าววันละมื้อเท่านั้น ทำไมท่านใจร้ายใจดำเช่นนี้ขอรับ "

ซีเจียงรีบทรุดตัวกอดน้องทั้งสองคนเมื่อเห็นท่านลุงเปิดประตูรั้วบ้านเข้ามา เขากล่าวเสียงดังเพื่อทำให้ท่านลุงหันมาสนใจ และเป็นดั่งใจเมื่อท่านลุงซีถ่งเดินตรงมาทางนี้โดยที่ป้าสะใภ้ยังไม่รู้ตัว

" แค่วันละมื้อก็เกินพอแล้วสำหรับเด็กที่ไม่มีพ่อแม่เช่นพวกเจ้า ไอ้พวกเด็กเหลือขอ "

" เจ้าพูดอะไรของเจ้าลั่วหลัน! "

นางลั่วหลันสะดุ้งตกใจที่อยู่ๆ เสียงสามีก็ดังขึ้นมาด้านหลัง

" ท่าน ท่านพี่กลับมาทำไมเจ้าคะ "

" ไหนเจ้าบอกข้าว่าให้ข้าวสารอาหารหลานๆ ทั้งสามมื้อไง แล้วเรื่องงานบ้านเด็กๆ ก็อาสามาทำให้ ตกลงเจ้าโป้บดข้ารึ "

" ท่านพี่ ข้า คือข้าแค่... "

" เจ้าเป็นป้าสะใภ้ที่ใช้ไม่ได้จริงๆ "

ซีถ่งมองภรรยาอย่างตำหนิจนลั่วหลันก้มหน้าลงไม่กล้าพูดเถียงอะไรออกมาเพียงครึ่งคำเพราะมันคือเรื่องจริง

เมื่อตำหนิภรรยาแล้วซีถ่งจึงหันกลับมามองหลานทั้งสามคนอีกครั้ง

" ลุงขอโทษแทนป้าสะใภ้ด้วย "

ซีเจียงพยักหน้ารับคำขอโทษด้วยสีหน้าเศร้าๆ แต่ในใจใช่ว่าจะพอใจที่ท่านลงซีถ่งตำหนิภรรยาของตัวเองเพียงเท่านี้ เพราะมันยังน้อยไปหากเทียบกับสิ่งที่นางทำกับน้องสองคนของเขา

" ขอรับ ข้าก็ผิดเองที่ป่วยจนดูแลน้องได้ไม่ดี "

ซีเจียงกล่าว

" เจ้าไม่ผิดหรอกอาเจียง แต่ดีแล้วที่เจ้าหายป่วยท่านปู่ท่านย่าจะได้สบายใจ "

ท่านปู่กับท่านย่าของซีเจียงชรากันมากแล้วเดินเหินไม่สะดวกนัก แต่ถึงจะไม่ได้เดินไปเยี่ยมหลานชายบ่อยๆ แต่ท่านคือคนที่ซื้อยามาให้ซีเจียงดื่ม แม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะที่ซีเจียงป่วยมันคืออาการป่วยทางใจกินยาอะไรก็คงไม่หายหรอก

" ขอรับ หลังจากนี้ข้าว่าจะออกไปหางานทำ ท่านลุงพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่เล่า "

" เจ้าอยากทำงานรึ "

" ขอรับ "

" เจ้าอยากทำอะไรเล่าลุงจะได้แนะนำถูก "

ซีเจียงครุ่นคิด หากเป็นตัวเขาบอกเลยว่าถนัดการทำอาหารเป็นที่สุดแต่ซีเจียงเจ้าของร่างกลับไม่ถนัดทำอะไรเป็นพิเศษนี่สิ

จะบอกว่าอะไรดีนะ

" ข้า ก็ยังไม่แน่ใจขอรับ "

" ลุงว่าเจ้ากลับไปพักให้ร่างกายแข็งแรงกว่านี้ดีกว่านะส่วนเรื่องทำงานค่อยว่ากันอีกที "

" ก็ดีขอรับ "

" เช่นนั้นก่อนกลับก็เข้าไปเอาข้าวสารอาหารแห้งในครัวกลับไปด้วยนะ คราหน้าหากต้องการอะไรก็ให้มาบอกลุงตรงๆ "

" ขอบคุณขอรับท่านลุง "

ซีถ่งพยักหน้าหันไปมองกองผ้าที่ยังซักไม่เสร็จก็ได้แต่ถอนหายใจ หากวันนี้เขาไม่ลืมของไว้คงไม่รู้ว่าภรรยาทำอะไรกับหลานๆ บ้าง แค่เด็กๆ ต้องมาเสียบิดามารดาอย่างกระทันหันก็มากเกินพอแล้ว

" ต่อไปงานในบ้านใหญ่พวกเจ้าก็ไม่ต้องมาทำอีก หน้าที่นี้ปล่อยให้เป็นของป้าสะใภ้ไป "

" ได้ขอรับ "

ซีเจียงรับปากทันควัน ทำเอาลั่วหลันตวัดตามองอย่างไม่พอใจเป็นที่สุด

เมื่อท่านลุงเดินออกไปซีเจียงจึงกล่าวกับน้องๆ ทั้งสองคนต่อหน้าป้าสะใภ้ที่ยังยืนจ้องหน้าเขาอยู่

" อาหลง หลินเอ๋อร์ พวกเจ้าเข้าไปเอาข้าวสารอาหารแห้งมานะเดี๋ยวพี่ทำอะไรอร่อยๆ ให้ทาน "

" ขอรับ/เจ้าค่ะ "

ฝาแฝดทั้งสองรีบวิ่งเข้าประตูครัวไปในทันที เมื่อมีพี่ชายคอยปกป้องพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวป้าสะใภ้อีกแล้ว

" ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าอยู่อย่างเป็นสุขแน่ "

ลั่วหลันยกนิ้วชี้หน้าซีเจียง

" ข้าก็ไม่คิดยอมให้ใครข่มเหงรังแกกันง่ายๆ หรอกนะขอรับป้าสะใภ้ "

จบคำซีเจียงน้องฝาแฝดก็เดินออกมาพร้อมข้าวสารหนึ่งถุงกระดาษ ไข่ไก่สามฟอง และผักกาดขาวในมือหนึ่งกอ ก่อนที่พวกเขาสามคนพี่น้องจะพากันเดินกลับบ้านไม้ไผ่ริมลำธารพร้อมกันโดยมีสายตาเกลียดชังของป้าสะใภ้มองตาหลังจนสุดสายตา

" พี่ไม่กลัวป้าสะใภ้เลยรึเจ้าคะ "

ซีหลินเอ่ยถามพี่ชายเมื่อเดินออกมาไกลจากบ้านใหญ่พอสมควรแล้ว

" ถ้าพี่กลัวแล้วใครจะปกป้องพวกเจ้าสองคนกันเล่า "

หากเป็นซีเจียงคนเก่าคงกลัว แต่สำหรับเขาคนนี้ไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว ในเมื่อมาอยู่โลกใบนี้เพื่อดูแลเด็กสองคนนี้และมีชีวิตใหม่อีกครั้ง มัวแต่เกรงกลัวคนอื่นไม่นานก็คงตายรอบที่สองเป็นแน่ อย่างที่ชายชราได้บอกไว้ อยากมีชีวิตใหม่ก็ต้องสู้ชีวิต และต้องสู้คนด้วยถึงจะอยู่รอดปลอดภัยได้

บางทีที่เขาสามารถจำเรื่องราวในชีวิตก่อนได้คงเพราะสวรรค์ต้องการให้เขาสามารถดำรงชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างไม่ลำบากมากนักกระมัง ชีวิตเก่าอยู่มาได้ถึงอายุสามสิบปีมันผ่านอะไรมาเยอะมาก เจอทั้งคนดีคนเลว บอกเลยแค่มองตาเขาก็รับรู้ได้แล้วว่าใครเป็นคนแบบไหน สิ่งที่เคยผ่านมาในชีวิตก่อนเขาสามารถนำมาใช้ในชีวิตนี้ได้อย่างสบายๆ เลย

" ข้าดีใจมากที่พี่กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม "

ซีหลงกล่าวพร้อมรอยยิ้มยินดี

" พี่ขอโทษที่ทำให้พวกเจ้าสองคนลำบากมานานถึงสามเดือน "

" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าสองคนทนได้ "

" เด็กดี นับแต่นี้ไปพี่จะไม่ยอมให้ใครรังแกพวกเจ้าได้อีก "

ซีเจียงพูดจริงๆ เขาจะตอบแทนเจ้าของร่างนี้ด้วยการดูแลน้องๆ ของเจ้าตัวอย่างดีที่สุด

ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปถึงบ้านไม้ไผ่ซีเจียงแวะขุดหัวมันที่เล็งเอาไว้สามหัว เป็นมันเทศหัวใหญ่กว่าแขนของซีเจียงเสียอีก

และเมื่อมาถึงบ้านไม้ไผ่ซีเจียงก็ให้น้องๆ ไปล้างมือตรงลำธารและมาทานปลาย่างที่เขาย่างไว้ให้ เด็กๆ สองคนดีใจมากเพราะนี่เป็นอาหารมื้อแรกตั้งแต่ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ที่พี่ชายทำให้ทานนั้นเอง

" พี่ทานแล้วหรือเจ้าคะ "

ซีหลินเอ่ยถามพี่ชายเมื่ออีกฝ่ายเอาปลาย่างให้เขาคนละตัว

" พี่ทานแล้วล่ะ พวกเจ้าทานเถอะ "

" ปลาตัวใหญ่มากเลยนะขอรับ เนื้อก็หวานมากด้วย "

ซีหลงกล่าวพร้อมแกะเนื้อปลาเข้าปากคำโต ปกติพวกเขาได้ทานแต่ข้าวต้มกับผัดผักหากไม่มีพี่ชายใจดีนำซุปเนื้อมาให้ทานพวกเขาก็คงไม่มีวันได้ทานเนื้อสัตว์เลย

" อร่อยก็ทานให้หมดล่ะ "

" ขอรับ/เจ้าค่ะ "

ซีเจียงยิ้มน้อยๆ มองน้องทั้งสองคนทานปลาย่างคล้ายกับหิวเต็มทีก็นึกสงสารจับใจ ตลอดสามเดือนมานี้เด็กๆ ได้ทานอาหารอิ่มท้องบ้างหรือไม่นะ อายุสิบขวบแล้วแต่ร่างกายคล้ายเด็กอายุแปดขวบอย่างไรอย่างนั้น อย่าว่าแต่น้องทั้งสองคนเลย ขนาดตัวซีเจียงเองก็เหมือนกัน อายุปาเข้าไปสิบหกปีแต่ร่างกายไม่ต่างอะไรกับเด็กอายุสิบสี่ปีสักนิด

" เอ๊ะ พี่ซีเจียงเจ้าคะ กำไลที่พี่ใส่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย "

หลังจากที่เด็กๆ ทานเนื้อปลาหมดแล้วอยู่ๆ น้องสาวก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นกำไลสีเขียวสวมอยู่ตรงข้อมือเล็กๆ ของพี่ชาย

" นั่นสิขอรับ พี่ได้มาจากไหนรึ สวยมากเลย "

ยิ่งซีหลงเอ่ยขึ้นมาอีกคนซีเจียงก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เพราะตอนตื่นขึ้นมาเขาก็เห็นว่ากำไลวงนี้อยู่บนข้อมือของร่างกายนี้แล้วนะ แล้วทำไมเด็กๆ ถึงทำหน้าคล้ายไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นนั้นเล่า

" พวกเจ้าไม่เคยเห็นหรือ "

" ไม่เคยเห็นเจ้าค่ะ ข้าเช็ดตัวให้พี่ทุกคืนก็ไม่เคยเห็นพี่ใส่กำไลวงนี้มาก่อนเลย "

ซีหลินเอ่ยบอกตามความจริง

ซีเจียงขมวดคิ้วเป็นปม หากกำไลวงนี้ไม่ใช่ของซีเจียงคนเก่าแล้วเหตุใดตอนนี้ถึงมาอยู่บนข้อมือของเขาได้

' กำไลวิเศษ '

แต่ในขณะนั้นอยู่ๆ ซีเจียงคล้ายได้ยินเสียงชายชรากล่าวขึ้นมาแผ่วเบา ทำเอาเขารู้สึกขนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก

จริงสิ นอกจากประโยคที่ว่า หากอยากมีชีวิตใหม่ข้าจะให้เจ้ายังมีคำว่าของวิเศษหนึ่งอย่างด้วยหนิที่ชายชราผมขาวได้กล่าวไว้

หรือว่ากำไลวงนี้คือขอวิเศษที่ท่านมอบไว้ให้เขากันนะ

ซีเจียงมองกำไลหยกบนข้อมืออย่างสงสัยใคร่รู้ อยากรู้ว่าหากเป็นขอวิเศษจริงแล้วเขาจะใช้มันอย่างไรกัน

" พี่เจอมันที่ไหนหรือขอรับ "

ซีหลงเอ่ยถามพร้อมมองกำไลอย่างสนใจ ยิ่งพี่ซีเจียงพยายามถอดออกจากข้อมือกลับถอดออกไม่ได้ยิ่งทำให้น่าสงสัยเข้าไปอีก

" พี่ตื่นขึ้นมาก็สวมมันอยู่แล้วนะ "

ซีเจียงเลือกที่จะพูดตามความจริง พอไม่สามารถถอดออกมาดูได้เขาก็ต้องตัดใจใส่มันไว้แบบนั้น

" หรือจะเป็นกำไลวิเศษขอรับ ข้าแอบได้ยินพี่ซีจางบุตรชายคนโตของท่างลุงคุยกับสหายเรื่องของวิเศษเมื่อหลายวันก่อนว่าสิ่งของเหล่านั้นจะเลือกเจ้าของของมันเองนะขอรับ "

" จริงหรืออาหลง แล้วเจ้าพอจะทราบไหมว่าจะใช้มันอย่างไร "

" ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่จากที่จับใจความคำพูดได้ น่าจะใช้เลือดของผู้ถูกเลือกเปิดช่องว่างระหว่างมิตินะขอรับ "

" เลือดหรือ "

ซีเจียนทำหน้าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่พอคิดว่าการที่ตนสามารถกลับมาเป็นคนได้ก็แทบไม่มีอะไรเหนือความคาดหมายมากกว่านี้อีกแล้วกระมัง

" ลองดูสิเจ้าคะพี่ซีเจียง หากเป็นกำไลวิเศษจริงพวกเราจะได้ไม่ลำบากอย่างนี้ก็ได้นะเจ้าคะ "

นั่นสิ ตอนนี้ชีวิตพวกเขาสามคนพี่น้องลำบากสุดๆ เงินสักอีแปะก็ไม่มีติดตัว

" เช่นนั้นลองดูก็ไม่เสียหาย "

เอาเถิด แค่เลือดหยดเดียวเองคงไม่เจ็บมากกระมัง คิดได้ดังนั้นซีเจียงก็เดินไปหยิบมีดพร้ามาถือไว้ทันที...

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่20 บทส่งท้าย(จบ)

    และใช่ สามีเขาดูแลดีชนิดที่ว่าตัวเขาแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเลยแม้แต่อาหารที่ต้องทำขายนอกจากนั่งชิมรสชาติอาหารทั้งสามเมนูที่สามีเป็นคนลงมีทำเองตั้งแต่ต้นจนจบเท่านั้นจื่อหย่งเป็นคนช่างสังเกตและเรียนรู้เร็ว ที่สำคัญทำอาหารได้เร็วกว่าเขาอีกต่างหากด้วยนี่สิ ส่วนเรื่องรสชาติแค่มีเครื่องปรุงครบทุกอย่างก็อร่อยได้ไม่ยากเลยตั้งแต่เมื่อวานที่รู้ว่าเขาท้อง ทั้งสามีทั้งน้องๆไม่ยอมให้เขาช่วยหยิบช่วยจับอะไรสักอย่าง ประคบประหงมเสียจนเขาแอบอ่อนใจ เขาแค่ท้องไงไม่ได้ป่วยหนักเสียหน่อยส่วนเรื่องจ้างคนเก็บผักเขาก็ตกลงรับเด็กๆบ้านสกุลหานทำงานเรียบร้อยแล้ว จะจ่ายค่าจ้างเป็นรายวันและจ่ายให้เท่าๆกันทุกคนด้วยแรงงานรายวันในเมืองซานหวนค่าแรงอยู่ที่วันละสามร้อยอีแปะเท่านั้น แต่เขาจ้างเด็กๆวันละห้าร้อยอีแปะและมีอาหารให้ทานครบสามมื้อ เริ่มงานวันแรกคือวันนี้ หลังจากเตรียมของทุกอย่างเสร็จพวกเขาก็พากันออกมาจากมิติ เข้าออกมิติถึงสามรอบกว่าจะนำของออกมาครบทุกอย่าง และพอเปิดประตูบ้านเด็กๆสกุลหานก็นั่งรออยู่หน้าร้านเรียบร้อยแล้วเด็กๆสกุลหานช่างรู้งานนักเมื่อเห็นจื่อหย่งยกของออกมาวางหน้าร้านพวกเขาก็รีบเข้ามาช่วยยกของกันใ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่19 ข่าวดี

    ผลปรากฏว่าหิมะตกปีนี้ลากยาวไปถึงสองเดือนเต็มทีเดียวตลอดสองเดือนมานี้พวกเขาสี่คนช่วยกันขายอาหารทุกวัน ตอนนี้เมนูที่ขายนั้นนอกจากขนมจีนเส้นสด โจ๊กสาหร่ายแล้ว ยังมีเมนูขนมหวานอีกหนึ่งเมนูด้วยคือบัวลอยน้ำขิง เป็นสามเมนูที่ขายดิบขายดีทำเพิ่มเท่าไหร่ก็ขายหมดไม่มีเหลือตอนนี้พวกเขาเก็บเงินได้หลายแสนตำลึงทองแล้ว หากไม่นับเงินค่าสินสอดของสามีอะนะตั้งใจเอาไว้ว่าหิมะหยุดตกเมื่อไหร่ก็จะเริ่มขยับขยายที่อยู่อาศัยทันทีคืนนี้ซีเจียงจึงทำการวาดแปลนบ้านเพื่อจะให้สามีนำไปให้ช่างรับจ้างทำบ้านในวันพรุ่งนี้ ส่วนบ้านเช่าตรงนี้เขาจะปรับเปลี่ยนเป็นร้านขายอาหารเล็กๆเพราะในอนาคตเขาจะขายทั้งอาหารและผักไปพร้อมกันเลย" เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วภรรยาข้า "จื่อหย่งที่เห็นซีเจียงวาดแปลนบ้านอดจะเอ่ยปากชมไม่ได้ คนอะไรจะเก่งไปเสียทุกเรื่องเช่นนี้ ซีเจียงยิ้มกว้างเอียงแก้มให้สามีหอมอย่างรู้งานเมื่ออีกคนโน้มหน้าลงมาใกล้ ก่อนจะเอ่ยเล่าให้ฟังว่าตรงไหนเป็นอะไรบ้าง" เรือนใหญ่จะเป็นที่พักของเราสองคนนะขอรับ ส่วนเรืองเล็กด้านซ้ายและด้านขวาจะเป็นที่พักส่วนตัวของอาหลงและหลินเอ๋อร์ พี่จื่อหย่งอยากได้เรือนอะไรเพิ่มอีกไหมขอรับข้าจะได

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่18 หิมะแรกของปี

    ผ่านพ้นวันแต่งงานพวกเขาสองคนไปเพียงหนึ่งอาทิตย์หิมะแรกของปีก็ตกลงมาจริงๆตามที่ชาวบ้านชาวเมืองคาดไว้ไม่มีผิดเพราะอากาศปีนี้หนาวเร็วกว่าทุกปีโชคดีที่พวกเขาสี่คนเข้ามาอยู่ในมิติตอนกลางคืนที่ภายนอกหิมะตกหนักพอดิบพอดี ถึงตอนกลางวันจะต้องออกไปใช้ชีวิตด้านนอกอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ความหนาวก็ยังน้อยกว่าตอนกลางคืนมากนักแม้มันจะหนาวมากๆก็ตามในความรู้สึกของซีเจียงในมิติแห่งนี้อากาศไม่ได้เหมือนกันกับโลกภายนอกพวกเขาจึงอยู่กันได้สบายโดยที่ไม่ต้องใส่เสื้อกันหนาวขนสัตว์ให้รู้สึกอึดอัด" หิมะลงเช่นนี้เราคงต้องพักการปลูกผักไปก่อน "ซีเจียงกล่าวขึ้นในระหว่างนั่งทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน" พี่เห็นด้วยกับเจ้า "เกอน้อยยิ้มกว้างเมื่อสามีเห็นดีเห็นงามกับเขาทุกเรื่องไม่เคยเอ่ยปากขัดใจเลยสักครั้งตั้งแต่รู้จักกันจนกระทั่งแต่งงานแล้วก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" แล้วเราจะทำอะไรกันดีเจ้าคะหรือจะหยุดพักการขายของไปก่อนเลย "" หิมะตกเป็นเดือนๆหากเราไม่ขายของรายได้เราก็จะหายหมดพี่ว่าจะขายอาหารเพิ่ม อากาศหนาวๆเช่นนี้ เช้าๆต้องทานโจ๊กร้อนๆถึงจะคลายหนาวได้ดี "" ทำโจ๊กอะไรดีขอรับ "ซีหลงเอ่ยถามอีกคน" โจ๊กสาหร่ายทะเล พี่จะใ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่17 เข้าหอ

    กว่าจะถึงบ้านเช่าก็เข้ายามเว่ย(13.00-14.59)พอดีตอนนี้ซีเจียงยังทำอะไรไม่ได้นักเพราะยังอยู่ในชุดแต่งงานที่สำคัญมีผ้าปิดหน้าที่ยังถอดออกไม่ได้จื่อหย่งและน้องๆจึงช่วยกันขนสินสอดและสินเดิมเข้าไปเก็บไว้ในบ้านเช่า เมื่อขนทุกอย่างลงจากเกวียนจนหมดจื่อหย่งจึงถอดเกวียนไปเก็บก่อนจะพาม้าหนุ่มไปผูกไว้กับรั้วข้างบ้านแล้วเดินเข้ามานั่งในบ้านข้างๆภรรยา" พี่จื่อหย่งขอรับ "ซีเจียงได้ปรึกษากับน้องๆแล้วว่าหาเขากับจื่อหย่งแต่งงานกันเขาจะบอกเรื่องมิติวิเศษให้อีกฝ่ายรับทราบเพราะการที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทั้งสิบสองชั่วยามเขาไม่สามารถปิดบังคนรักได้เพราะถึงอย่างไรตอนกลางคืนพวกเขาก็จะเข้าไปนอนในมิติอยู่ดี สู้บอกกล่าวเสียตั้งแต่วันแรกที่ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากันเลยจะดีกว่า" ว่าอย่างไรหรือ "" คือข้า มีความลับจะบอกท่าน "จื่อหย่งมองสีหน้าจริงจังของสามพี่น้องก็ทำเอาเขาต้องตั้งใจฟังอย่างจริงจังไปด้วยไม่ได้" ว่าอย่างไรเล่า "" คือข้ามี มิติวิเศษขอรับ "" เจ้าก็มีแหวนมิติเช่นกันหรือ "จื่อหย่งเลิกคิ้วถามอย่างตื่นเต้นระคนยินดีนัก" ไม่ใช่แหวนขอรับ แต่เป็นกำไลมิติ "ซีเจียงยกมือข้างที่สวมกำไลให้สามีดู แล้วก็ต้อ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่16 พิธีกราบไหว้ฟ้าดิน

    การแต่งงานครานี้ซีเจียงอยากให้จัดแบบเล็กๆไม่ต้องมีขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวให้เปลืองเงินเปลืองทอง สินสอดก็ไม่ต้องมากมายอะไร จัดเพียงพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและลงลายมือชื่อเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายบ้านเมืองก็พอแล้วแต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ว่าจะได้ดั่งใจขนาดนั้น แม้ซีเจียงจะไม่มีบิดามารดาแต่ยังมีท่านปู่ท่านย่า อย่างไรการจัดงานแต่งงานเขาก็ต้องไปจัดที่บ้านใหญ่สกุลซีอยู่ดี เรื่องนี้ท่านลุงซีถ่งมารับพวกเขาสามคนพี่น้องกลับไปคุยกันที่บ้านใหญ่สกุลซีทีเดียวนี่จึงถือเป็นการปิดร้านครั้งแรกที่ทำการค้าขายมาเลยก็ว่าได้" พี่จื่อหย่งและข้าต่างก็ไม่มีบิดามารดา ข้าไม่อยากจัดงานแต่งให้มันยุ่งยากขอรับท่านปู่ท่านย่า "ซีเจียงกล่าวความคิดของตัวเองออกมาตามตรง " เช่นนั้นเอาตามที่เจ้าว่าปู่กับย่าตามใจเจ้า "" ขอบคุณมากขอรับ "ซีเจียงขอบคุณท่านปู่ท่านย่าจริงๆที่ไม่บังคับอะไรเขาเลย" เรื่องสินสอดเจ้าก็ไม่ต้องแบ่งให้บ้านใหญ่ เก็บไว้เป็นทุนในอนาคต "จบคำแม่สามีลั่วหลันอยากกรีดร้องออกมาใจแทบขาด เท่ากับบ้านใหญ่สกุลซีจัดงานแต่งให้มันฟรีๆเช่นนั้นหรือ ซีเจียงเห็นกิริยาป้าสะใภ้ทุกอย่างแต่เลือกที่จะไม่พูดอะไร นางคงไม่พอใจ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่15 พูดคุยเรื่องแต่งงาน

    นางลั่วหลันออกมาดักรอพรานหนุ่มอยู่หลายวันก็ไม่เจอ นางจึงเดินไปท้ายหมู่บ้านถามไถ่คนบ้านใกล้เรือนเคียงจึงได้ทราบว่าเจ้าพรานกำพร้านั่นจะออกไปเมืองซานหวนตั้งแต่รุ่งสางและกลับเข้าบ้านในตอนตะวันตกดินไปแล้วทุกวัน ที่สำคัญเจ้าจื่อหย่งก็ไม่ได้เข้าป่าล่าสัตว์มานานสามเดือนกว่าแล้วด้วยเป็นแบบนี้ชัดเลย ไอ้เด็กเกอนั้นต้องเลี้ยงดูบุรุษเป็นแน่ ช่างน่าอับอายยิ่งนักลั่วหลันคิดในใจอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันผ่านไปอีกสองสามวันในที่สุดนางลั่วหลันก็ดักเจอจื่อหย่งจนได้ในตอนที่ชายหนุ่มขับเกวียนเข้าหมู่บ้านผ่านหน้าบ้านสกุลซีพอดี" หยุดก่อน "จื่อหย่งหยุดเกวียนมองนางลั่วหลันนิ่งก่อนเอ่ยถาม" มีอะไรกับข้าหรือขอรับ "" ข้าน่ะไม่มี แต่พ่อแม่สามีข้าต้องการคุยกับเจ้า "พูดจบทำหน้าสะใจมองเด็กรุ่นลูกด้วยแววตาสมน้ำหน้าอยู่ในที ตอนนี้สามีนางก็รู้เรื่องแล้วแม้จะไม่พูดอะไรแต่ดูจากแววตาซีถ่งก็คงไม่สบายใจในเรื่องนี้นัก เพราะการอยู่กินก่อนแต่งงานเป็นการทำให้ชื่อเสียงของสกุลเสียหายส่วนเรื่องที่นางได้เงินค่าเช่าบ้านจากเด็กๆกลับคืนมานางเลือกที่จะไม่บอกสามี นางจะเก็บเงินไว้ใช้จ่ายในสิ่งที่นางอยากได้แทน ก็ซีถ่งยึดค่าใช้จ่ายในบ้

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่6 แก้เผ็ดป้าสะใภ้

    สรุปน้องน้อยฝาแฝดของเขาไม่ได้ต้องการสิ่งใด เพียงแต่พวกเขาสามคนพี่น้องพากันเดินชมตลาดในเมืองซานหวนกันอย่างตื่นตาตื่นใจและแวะทานอาหารดังๆกันเท่านั้น" หากเราได้ย้ายออกมาอยู่ในเมืองคงดีนะขอรับ "ซีหลงกล่าวออกมาตามที่คิด ในเมืองซานหวนช่างดูคึกคักนัก หากได้มีบ้านในเมืองพวกเขาคงมีความสุขน่าดู" นั้นสิเจ้

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่5 โสมอายุร้อยยี่สิบปี

    เป็นครั้งแรกที่ซีเจียงได้ออกมาเห็นความเป็นอยู่ของคนในหมู่บ้านหมู่บ้านนี้มีชื่อว่า หมู่บ้านซูไฉ เมืองซานหวน หนึ่งในเขตปกครองของแคว้นจ้าว ชาวบ้านดำรงอาชีพทำนาปลูกผักเป็นส่วนใหญ่ เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ มีชาวบ้านอาศัยอยู่สองร้อยหลังคาเรือนเห็นจะได้กระมังระหว่างทางที่เดินไปชายป่าหลังหมู่บ้าน มีชาวบ้านห

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่4เด็กๆช่างรู้ความนัก

    เช้านี้ซีเจียงตื่นมารับรู้ได้ว่าภายนอกมิติวิเศษฝนกำลังตกหนัก แม้พวกเขาจะยังอยู่ในมิติแห่งนี้แต่ทุกความเคลื่อนไหวด้านนอกเขาได้ยินและรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในมิติวิเศษมีกลางวันกลางคืนไม่ต่างกัน แต่บรรยากาศในนี้ไม่เหมือนบรรยากาศภายนอกแต่อย่างใด ด้านนอกตอนนี้ฝนกำลังตกหนักมากส่วนในมิติแห่งนี้กลับ

  • เกิดใหม่ไปใช้ชีวิตในยุคจีนโบราณ    บทที่3มิติวิเศษ

    " พี่ซีเจียงวางมีดพร้าลงก่อนเจ้าค่ะข้ามีเข็ม "ซีหลินรีบวิ่งเข้าไปเอากระปุกใส่เข็มและด้ายออกมายื่นให้พี่ชายอย่างเร่งรีบ นางกลัวจริงๆ กลัวว่าพี่ซีเจียงจะใช้มีดพร้าบาดนิ้วตัวเอง กลัวว่าแทนที่จะได้เลือดเพียงหยดเดียวกลายเป็นเลือดที่ไหลไม่หยุดพร้อมนิ้วขาดไปหนึ่งนิ้วด้วยนี่สิ มีดพร้าเล่มนี้คมน้อยเสียที่ไ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status