ตอนที่ 1

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องลงมาทบหลังคาบ้านไม้ครึ่งปูนสองชั้นในจังหวัดชุมพร บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นต่างจากเมืองหลวงที่เพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง ปรางค์นารา หรือ มะปราง หญิงสาวรูปร่างอวบอัดกำลังก้มๆ เงยๆ จัดของออกจากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เธอเพิ่งถูกเลิกจ้างจากบริษัทในกรุงเทพฯ จึงตัดสินใจหอบเงินชดเชยก้อนสุดท้ายกลับมาตายรังที่บ้านเกิด

"หลบมาอยู่บ้านเราก็ดีแล้วลูกเห้อ กรุงเทพมันวุ่นวาย" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นพร้อมกับร่างผอมบางที่เดินถือแก้วกาแฟโบราณเข้ามาในบ้าน

"นั่นสิตา หนูเบื่อรถติดจะแย่ กลับมาสูดอากาศชุมพรดีกว่าเยอะเลย" หญิงสาวหันไปยิ้มกว้างให้ผู้เป็นตา

"แล้วอิไปช่วยยายทำไหร่ในแปลงผัก แดดมันร้อน นั่งทับหนมกินอยู่บ้านต๊ะหลาน" ยายที่เพิ่งเดินกลับมาจากหลังบ้านเอ่ยสมทบด้วยความเป็นห่วง

"หนูตกงานอยู่นะคะยาย ขืนนั่งกินนอนกินอยู่บ้านเฉยๆ เงินเก็บก้อนสุดท้ายได้หมดกันพอดี" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

หญิงสาวรู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ ที่ปล่อยให้ตายายซึ่งอายุมากแล้วต้องไปรับจ้างดูแลแปลงผักในโครงการเกษตรของหมู่บ้าน แลกกับค่าแรงเพียงวันละ 350 บาท ทั้งที่งานเกษตรต้องใช้แรงงานเยอะและเหนื่อยมาก เธอจึงตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้าไปช่วยงานทั้งคู่ระหว่างที่กำลังหางานใหม่

"ว่าแต่โครงการผักที่ตายายไปทำนี่ ใครเป็นคนดูแลเหรอคะ"

"กำนันเป็นคนดูแลเองเลยลูก แกจัดสรรเรื่องน้ำเรื่องปุ๋ยดีมากเลยนะ ชาวบ้านก็มีรายได้กัน" ตาตอบพลางจิบกาแฟ

"กำนันเหรอคะ ฟังดูน่าจะดุนะเนี่ย"

"ดุไม่ดุยันไม่รู้หรอกหลานเอ้อ รู้แต่ว่าสาวๆ รุมกันตรึม มีข่าวกับโบ้หญิงไม่เว้นแต่ละวัน" ยายพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับทำหน้านึกคิดตามประสาคนชอบฟังเรื่องชาวบ้าน

ฟังแบบนั้นคนเป็นหลานก็ถึงกับกลอกตาบน ก่อนหน้านี้ตอนนั่งรถสองแถวเข้ามาในหมู่บ้าน เธอก็พอจะได้ยินชาวบ้านซุบซิบนินทาเรื่องกำนันจอมเจ้าชู้คนนี้มาบ้าง ภาพในหัวของเธอตอนนี้จินตนาการไปไกลว่าผู้ชายที่มีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งตำบล คงหนีไม่พ้นตาลุงวัยกลางคน พุงพลุ้ย หรือไม่ก็หัวล้านมันแผล็บ อาศัยตำแหน่งหน้าที่การงานมาล่อลวงสาวๆ แน่นอน

"ตาแก่พุงพลุ้ยแบบนั้น ยังมีแรงไปเจ้าชู้อีกเหรอคะยาย"

"เอ๊ะ นังหลานคนนี้นี่ ไปว่าแกพุงพลุ้ยได้ไง..." ยายยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงรถกับข้าวหน้าปากซอยก็ดังแทรกขึ้นมา หญิงชราจึงรีบคว้ากระเป๋าตังค์แล้ววิ่งออกไปซื้อหมูสามชั้น ปล่อยให้หลานสาวนั่งจัดของต่อไปโดยที่ยังไม่ทันได้อธิบายรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของกำนันให้ฟัง

เช้าวันรุ่งขึ้น

อากาศยามเช้าเย็นสบายและมีหมอกจางๆ ลอยอยู่เหนือยอดหญ้า ปรางค์นาราสวมเสื้อแขนยาวและหมวกปีกกว้าง เดินตามตากับยายเข้ามาในเขตโครงการเกษตรขนาดใหญ่ของตำบล ที่นี่มีทั้งแปลงผักปลอดสารพิษและสวนผลไม้ที่ปลูกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

"ยายไปดูแปลงคะน้าทางนู้นนะลูก เอ็งช่วยหอบตะกร้าผักบุ้งตรงคันดินไปไว้ที่โรงเรือนหน่อย"

"ได้เลยจ้ะยาย"

ร่างอวบรับคำอย่างแข็งขัน เธอรวบตะกร้าพลาสติกที่บรรจุผักบุ้งสดๆ เต็มตะกร้าขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก ก่อนจะก้าวเดินไปตามคันดินแคบๆ อย่างระมัดระวัง สองเท้าก้าวสลับกันไปมาพร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำลังวิ่งจ็อกกิงไปตามเส้นทางรอบโครงการเกษตร ยศกร หรือ กำนันยอด มักจะตื่นมาออกกำลังกายตรวจตราความเรียบร้อยของสวนในยามเช้าเป็นประจำทุกวัน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยหนวดเคราตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาใส่หูฟังเปิดเพลงคลอเบาๆ ทำให้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครอีกคนที่กำลังเดินสวนมาตรงหัวมุมคันดิน

ตุ้บ!

ร่างสองร่างปะทะกันอย่างจังตรงทางเลี้ยวแคบๆ แรงกระแทกทำเอาหญิงสาวที่ถือตะกร้าผักใบใหญ่เสียการทรงตัว ร่างอวบหงายหลังล้มกลิ้งลงไปบนพื้นดินคลุกฝุ่น

"โอ๊ย" เธอร้องเสียงหลงเมื่อก้นกระแทกพื้นอย่างแรง ตะกร้าพลาสติกหลุดมือ ผักบุ้งสีเขียวสดกระจายเกลื่อนเต็มพื้น

ส่วนฝ่ายชายที่ตัวใหญ่กว่ามากก็เสียหลักล้มลงมาทับร่างของเธอด้วยความตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่าการล้มทับ คือฝ่ามือหนาของเขาที่พยายามจะยันพื้นเพื่อพยุงตัว ดันพลาดไปวางแหมะอยู่บนหน้าอกอวบอิ่มของคนใต้ร่างเข้าอย่างจัง

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบงำชั่วขณะ

ยศกรเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่อยู่ใต้ฝ่ามือ ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะขยับมือออกหรือพูดขอโทษก่อนดี

ส่วนคนที่ถูกจับหน้าอกเต็มๆ อย่างปรางค์นารา ตอนนี้ใบหน้ากลมมนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด

"ไอ้โรคจิต"

หญิงสาวตวาดลั่น เธอผลักอกแกร่งของคนตัวโตออกอย่างแรงจนเขากระเด็นไปนั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนจะคว้ากำผักบุ้งและคะน้าที่ตกอยู่ใกล้มือ ฟาดป้าบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายเต็มแรง

เพียะ!

เศษใบผักบุ้งสีเขียวปลิวว่อนติดอยู่บนหนวดเคราและโหนกแก้มของชายหนุ่ม เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความมึนงง ปากที่เตรียมจะเอ่ยคำขอโทษถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที

"เดี๋ยว คุณ..." ร่างสูงพยายามจะอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ไม่ต้องมาเดี๋ยว หน้าตาก็ดี ไม่น่าโรคจิตมาฉวยโอกาสคนอื่นแบบนี้เลย ไอ้บ้าเอ๊ย"

คนปากเก่งรัวคำด่าใส่เป็นชุดโดยไม่เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายได้อธิบาย เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากกางเกงลวกๆ แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด ทิ้งให้ชายหนุ่มหน้าดุต้องนั่งถอนหายใจยาวอยู่กลางคันดินพร้อมกับใบผักบุ้งที่ยังแปะอยู่บนแก้ม

ปรางค์นารากระแทกเท้าเดินฟึดฟัดกลับไปหาตายายที่โรงเรือนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เธอสบถด่าผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นในใจตลอดทาง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ผู้ชายที่เธอเพิ่งเอาผักฟาดหน้าไปเมื่อกี้...คือ กำนันยอด เจ้าของโครงการเกษตรแห่งนี้ตัวจริง