แชร์

ตอนที่ 2

ผู้เขียน: รัตน์ธาดา / Ziren26
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-23 00:51:32

ร่างอวบเดินกระแทกเท้าปึงปังกลับมาถึงโรงเรือนคัดแยกผัก ใบหน้ากลมมนยังคงงองุ้มด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เธอโยนตะกร้าพลาสติกเปล่าลงบนพื้นดินข้างคันดิน ก้มหน้าก้มตาหยิบต้นคะน้ามามัดรวมกันโดยไม่พูดไม่จา

"อ้าว ทำไมหลบมามือเปล่าล่ะลูกเห้อ แล้วผักบุ้งไปไหนเสียแล้ว" ยายเงยหน้าจากกองผักถามด้วยความสงสัย

หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด

"หนูเดินสะดุดคันดินล้มจ้ะยาย ผักบุ้งช้ำหมดเลย หนูเลยกองทิ้งไว้ตรงนู้น เดี๋ยวค่อยเอาไปทำปุ๋ยก็แล้วกัน"

"เอ้า เป็นพันพรือมั่ง เจ็บตรงไหนหม้ายลูก" ตาที่กำลังยกเข่งผักรีบวางมือแล้วเดินเข้ามาดูหลานสาวด้วยความตื่นตระหนก

"หนูไม่เป็นไรจ้ะตา แค่เจ็บใจนิดหน่อย" ประโยคหลังเธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มีหนวดเคราของตาโรคจิตคนนั้น คอยดูเถอะ ถ้าเจอตัวอีกแม่จะเอาเปลือกทุเรียนฟาดหน้าให้เข็ด โทษฐานมาฉวยโอกาสจับหน้าอกคนอื่นแล้วยังทำหน้ามึนใส่อีก

ระหว่างที่สองตายายกำลังสาละวนกับการตรวจดูรอยถลอกบนแขนหลานสาว เสียงทักทายของชาวบ้านในโครงการก็ดังแว่วมาเป็นระยะ

"สวัสดีครับกำนัน"

"กำนันมาตรวจแปลงแต่เช้าเลยนะครับ วันนี้ลมเย็นเชียว"

คนเพิ่งอารมณ์เสียไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เธอยังคงก้มหน้าก้มตาคัดผักต่อ ในใจก็ยังคงว้าวุ่นกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ทว่าจู่ๆ เสียงพูดคุยของชาวบ้านก็เงียบลง พร้อมกับจังหวะฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโรงเรือนของครอบครัวเธอ

"อ้าว กำนันยอด มาพอดีเลย วันนี้แปลงผักบุ้งงามเลยนะครับ" ตาเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและเป็นกันเอง

หญิงสาวที่กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นคันดินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของผู้เป็นตา แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดออกกำลังกายสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยหนวดเคราตัดแต่งอย่างดีมีหยาดเหงื่อเกาะพราว แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกจนพูดไม่ออก ไม่ใช่ความหล่อเหลาหรือรูปร่างที่ดูดีเกินกว่าจะเป็นชาวสวน ทว่าเป็นเศษใบผักบุ้งสีเขียวช้ำๆ ที่ยังคงแปะติดอยู่บนอกเสื้อของเขาต่างหาก

นี่น่ะหรือ กำนันยอด ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างซุบซิบว่าเจ้าชู้หนักหนา

มะปรางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด อวสานภาพจำตาลุงวัยกลางคน พุงพลุ้ย หัวล้านมันแผล็บ ที่เธอเคยมโนไว้จนหมดสิ้น

เดี๋ยวๆ ไหนยายบอกว่ากำนันมีข่าวกับผู้หญิงไม่เว้นแต่ละวันไง คนเจ้าชู้ในหัวมันต้องเป็นตาลุงแก่ๆ ใช้เงินเปย์สาวไม่ใช่เหรอ แล้วตาลุงพุงพลุ้ยกี่โมงวะเนี่ย หุ่นแน่นเปรี๊ยะขนาดนี้ กล้ามแขนแทบจะทะลุเสื้อกีฬาออกมาอยู่แล้ว แถมหน้าตายัง...เอ้อ หน้าดุอย่างกับโจรป่า ใครมันจะไปกล้าเข้าหาลง

คนตัวโตปรายตามองคนที่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนพื้น เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ไม่มีทีท่าโกรธเคืองหรือจะฟ้องร้องเรื่องที่เพิ่งถูกเธอเอาผักบุ้งฟาดหน้ามาหมาดๆ

"ครับตา ผลผลิตช่วงนี้ดีมากเลย แล้วนี่ หลานสาวที่เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ ใช่ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างราบเรียบ

"ใช่ครับกำนัน นี่มะปราง หลานสาวผมเอง เพิ่งหลบมาอยู่บ้านได้สองวัน กำลังว่างๆ เลยมาช่วยงานในสวน" ตาตอบรับพร้อมกับหันมาพยักพยางเพยิดให้หลานสาวยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่

หญิงสาวจำใจต้องลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงลวกๆ แล้วยกมือขึ้นประนมไหว้อย่างแกนๆ

"สวัสดีค่ะ"

ยศกรรับไหว้ เขากวาดสายตามองร่างอวบตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ดวงตากลมโตซึ่งกำลังฉายแววตื่นตระหนกผสมกับความดื้อดึง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ เดินแถวคันดินก็ระวังหน่อยนะครับ พื้นมันลื่น เดี๋ยวหน้ามืดสะดุดล้มไปทับของคนอื่นเขาพังหมด มันจะแย่เอา"

ประโยคนั้นฟังเผินๆ เหมือนความห่วงใยจากผู้ใหญ่ในชุมชนที่มีต่อลูกบ้าน แต่สำหรับคนที่เพิ่งล้มทับอกเขามาหมาดๆ รู้ดีว่าคำว่า 'ของ' ในประโยคนั้นมันหมายถึงอะไร

มะปรางหน้าชาดิก ความรู้สึกผิดที่เผลอไปทำร้ายร่างกายเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ เธอถลึงตาใส่ร่างสูงอย่างลืมตัว ขยับริมฝีปากด่าเขาแบบไม่มีเสียงว่า 'ไอ้คนฉวยโอกาส'

ชายหนุ่มมองเห็นอาการพยศนั้นชัดเจน มุมปากที่ถูกซ่อนอยู่ใต้หนวดเคราแอบกระตุกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น เขาละสายตาจากคนดื้อรั้นหันกลับไปคุยกับชายชราต่อด้วยท่าทีสุภาพ

"ตาครับ พอดีช่วงนี้ที่เรือนเพาะชำใหญ่ผลผลิตออกเยอะมาก คนงานจดสต็อกกับทำบิลส่งของไม่ค่อยทัน ผมเห็นว่าหลานสาวตาเพิ่งมาจากเมืองหลวง น่าจะพอช่วยงานเอกสารตรงนี้ได้ ผมอยากจะจ้างให้ไปช่วยงานที่เรือนใหญ่สักระยะ สนใจไหมครับ"

"งานเอกสารเหรอครับ" ตาถามย้ำด้วยความแปลกใจ

"ครับ แค่นับจำนวนสต็อกผักผลไม้แล้วก็จัดบิลส่งพ่อค้าคนกลาง งานไม่ต้องตากแดด ผมให้ค่าแรงวันละสี่ร้อยบาท"

คำว่าวันละสี่ร้อยบาททำเอาตาและยายหูผึ่งทันที สองตายายหันมามองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น เพราะลำพังค่าแรงทำงานในแปลงผักก็แค่สามร้อยห้าสิบบาท แถมยังต้องตากแดดตากลมจนปวดหลัง การได้เงินเพิ่มแถมงานสบายขึ้นถือเป็นโอกาสทองของหลานสาวชัดๆ

"ดีจังเลยลูกเห้อ ไปทำต๊ะหลาน ได้เบี้ยตั้งสี่ร้อย งานในร่มด้วย ไม่ต้องมานั่งตากแดดหลังขดหลังแข็งเหมือนตายาย กำนันแกใจดีอุตส่าห์ให้โอกาส" ยายรีบหันมาคะยั้นคะยอทันที

คนถูกทาบทามเบิกตากว้าง รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ได้หรอกจ้ะยาย หนูทำไม่เป็น งานแบบนั้นหนูไม่ถนัดเลย อีกอย่างหนูอยากอยู่ช่วยตากับยายตรงนี้มากกว่า"

"ไม่ยากหรอกครับ" เสียงทุ้มแทรกขึ้นมาทันควัน "แค่นับเลข บวกลบง่ายๆ เดี๋ยวผมจะเป็นคนสอนงานให้เองโดยตรง ไม่เข้าใจตรงไหนถามผมได้ตลอด"

คนตัวโตพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าเชื่อถือ แต่สายตาที่มองมากลับมีประกายความท้าทายและจงใจเอาชนะอย่างปิดไม่มิด

"แต่หนู..."

"ตกลงครับกำนัน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมให้หลานไปหาที่เรือนเพาะชำใหญ่เลยนะครับ ขอบคุณกำนันมากที่เมตตาเด็กมัน" ตายกมือไหว้ขอบคุณเสร็จสรรพ เป็นการมัดมือชกหลานสาวอย่างสมบูรณ์แบบ

มะปรางอ้าปากค้าง จะเถียงตากับยายก็ไม่ได้เพราะกลัวผู้ใหญ่จะเสียหน้า จะปฏิเสธคนตรงหน้าก็หาข้ออ้างไม่ทัน สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงจากไปอย่างอารมณ์ดี

ร่างอวบพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งตกลงไปในหลุมพรางขนาดใหญ่ที่ผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นขุดล่อเอาไว้ สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนว่า ชีวิตการทำงานแค่ช่วยตายายรับค่าแรงวันละสามร้อยห้าสิบบาทที่ควรจะเรียบง่ายและสงบสุขของเธอ กำลังจะจบลงตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป...

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 33

    หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 32 NC+

    ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 31 NC+

    สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 30

    คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 29

    ช่วงสายของวันวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งตรงกับวันหยุดของมะปราง เธอจึงได้สิทธิ์พักผ่อนอยู่กับบ้านไม่ต้องออกไปทำงานที่เรือนเพาะชำ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยยายล้างจานอยู่หลังบ้าน เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันคุ้นตาก็ดังขึ้น พร้อมกับแล่นมาจอดเทียบที่หน้าประตูรั้วมะปรางรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกไปดู ยอดก้าวลงมาจากรถในชุดทำงานทะมัดทะแมง ด้านหลังกระบะมีกลุ่มคนงานชายนั่งกันมาเต็มคันรถ ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอที่ยืนอยู่หน้าบันไดบ้าน พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้"พี่ต้องพาพวกคนงานเข้าเมืองไปซื้ออุปกรณ์การเกษตรกับพวกปุ๋ยล็อตใหม่ คงกลับมาอีกทีตอนเย็นๆ เลยแวะมาบอกไว้ก่อน" เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำตัวเป็นคนรักที่ดีที่ต้องรายงานตัวก่อนออกจากบ้าน"ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ" เธอรับคำพร้อมรอยยิ้มชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นประจำที่นั่งคนขับ มะปรางเดินตามไปส่งเขาที่ฝั่งหน้า

  • เขาว่ากำนันเจ้าชู้   ตอนที่ 28

    แสงสว่างยามรุ่งสางค่อยๆ สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศยังคงเย็นฉ่ำ ทว่าบนเตียงนอนหลังใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างของคนสองคนที่ตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามะปรางค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีเข้ามาคือความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขา ภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทำเอาพวงแก้มเนียนเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่เคียงข้าง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเขาบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงอยู่ในห้วงนิทราสาวอวบสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ขยับตัวยุกยิกเพื่อปลดเปลื้องตัวเองออกจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอว เธอตั้งใจจะย่องเงียบๆ ออกไปสวมเสื้อผ้าแล้วรีบหนีกลับบ้านก่อนที่ใครจะตื่นมาเห็นเข้า เพราะถ้าขืนปล่อยให้ฟ้าสว่างกว่านี้ มีหวังชาวบ้านได้เห็นเธอเดินออกจากบ้านกำนันหนุ่มแต่เช้าตรู่ และนั่นคงไม่พ้

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status