ตอนที่ 2

ร่างอวบเดินกระแทกเท้าปึงปังกลับมาถึงโรงเรือนคัดแยกผัก ใบหน้ากลมมนยังคงงองุ้มด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เธอโยนตะกร้าพลาสติกเปล่าลงบนพื้นดินข้างคันดิน ก้มหน้าก้มตาหยิบต้นคะน้ามามัดรวมกันโดยไม่พูดไม่จา

"อ้าว ทำไมหลบมามือเปล่าล่ะลูกเห้อ แล้วผักบุ้งไปไหนเสียแล้ว" ยายเงยหน้าจากกองผักถามด้วยความสงสัย

หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด

"หนูเดินสะดุดคันดินล้มจ้ะยาย ผักบุ้งช้ำหมดเลย หนูเลยกองทิ้งไว้ตรงนู้น เดี๋ยวค่อยเอาไปทำปุ๋ยก็แล้วกัน"

"เอ้า เป็นพันพรือมั่ง เจ็บตรงไหนหม้ายลูก" ตาที่กำลังยกเข่งผักรีบวางมือแล้วเดินเข้ามาดูหลานสาวด้วยความตื่นตระหนก

"หนูไม่เป็นไรจ้ะตา แค่เจ็บใจนิดหน่อย" ประโยคหลังเธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มีหนวดเคราของตาโรคจิตคนนั้น คอยดูเถอะ ถ้าเจอตัวอีกแม่จะเอาเปลือกทุเรียนฟาดหน้าให้เข็ด โทษฐานมาฉวยโอกาสจับหน้าอกคนอื่นแล้วยังทำหน้ามึนใส่อีก

ระหว่างที่สองตายายกำลังสาละวนกับการตรวจดูรอยถลอกบนแขนหลานสาว เสียงทักทายของชาวบ้านในโครงการก็ดังแว่วมาเป็นระยะ

"สวัสดีครับกำนัน"

"กำนันมาตรวจแปลงแต่เช้าเลยนะครับ วันนี้ลมเย็นเชียว"

คนเพิ่งอารมณ์เสียไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง เธอยังคงก้มหน้าก้มตาคัดผักต่อ ในใจก็ยังคงว้าวุ่นกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ทว่าจู่ๆ เสียงพูดคุยของชาวบ้านก็เงียบลง พร้อมกับจังหวะฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโรงเรือนของครอบครัวเธอ

"อ้าว กำนันยอด มาพอดีเลย วันนี้แปลงผักบุ้งงามเลยนะครับ" ตาเอ่ยทักทายผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและเป็นกันเอง

หญิงสาวที่กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นคันดินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของผู้เป็นตา แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดออกกำลังกายสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มประดับด้วยหนวดเคราตัดแต่งอย่างดีมีหยาดเหงื่อเกาะพราว แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกจนพูดไม่ออก ไม่ใช่ความหล่อเหลาหรือรูปร่างที่ดูดีเกินกว่าจะเป็นชาวสวน ทว่าเป็นเศษใบผักบุ้งสีเขียวช้ำๆ ที่ยังคงแปะติดอยู่บนอกเสื้อของเขาต่างหาก

นี่น่ะหรือ กำนันยอด ผู้ชายที่ใครต่อใครต่างซุบซิบว่าเจ้าชู้หนักหนา

มะปรางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด อวสานภาพจำตาลุงวัยกลางคน พุงพลุ้ย หัวล้านมันแผล็บ ที่เธอเคยมโนไว้จนหมดสิ้น

เดี๋ยวๆ ไหนยายบอกว่ากำนันมีข่าวกับผู้หญิงไม่เว้นแต่ละวันไง คนเจ้าชู้ในหัวมันต้องเป็นตาลุงแก่ๆ ใช้เงินเปย์สาวไม่ใช่เหรอ แล้วตาลุงพุงพลุ้ยกี่โมงวะเนี่ย หุ่นแน่นเปรี๊ยะขนาดนี้ กล้ามแขนแทบจะทะลุเสื้อกีฬาออกมาอยู่แล้ว แถมหน้าตายัง...เอ้อ หน้าดุอย่างกับโจรป่า ใครมันจะไปกล้าเข้าหาลง

คนตัวโตปรายตามองคนที่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนพื้น เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างดีเยี่ยม ไม่มีทีท่าโกรธเคืองหรือจะฟ้องร้องเรื่องที่เพิ่งถูกเธอเอาผักบุ้งฟาดหน้ามาหมาดๆ

"ครับตา ผลผลิตช่วงนี้ดีมากเลย แล้วนี่ หลานสาวที่เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ ใช่ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างราบเรียบ

"ใช่ครับกำนัน นี่มะปราง หลานสาวผมเอง เพิ่งหลบมาอยู่บ้านได้สองวัน กำลังว่างๆ เลยมาช่วยงานในสวน" ตาตอบรับพร้อมกับหันมาพยักพยางเพยิดให้หลานสาวยกมือไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่

หญิงสาวจำใจต้องลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กางเกงลวกๆ แล้วยกมือขึ้นประนมไหว้อย่างแกนๆ

"สวัสดีค่ะ"

ยศกรรับไหว้ เขากวาดสายตามองร่างอวบตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ดวงตากลมโตซึ่งกำลังฉายแววตื่นตระหนกผสมกับความดื้อดึง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ เดินแถวคันดินก็ระวังหน่อยนะครับ พื้นมันลื่น เดี๋ยวหน้ามืดสะดุดล้มไปทับของคนอื่นเขาพังหมด มันจะแย่เอา"

ประโยคนั้นฟังเผินๆ เหมือนความห่วงใยจากผู้ใหญ่ในชุมชนที่มีต่อลูกบ้าน แต่สำหรับคนที่เพิ่งล้มทับอกเขามาหมาดๆ รู้ดีว่าคำว่า 'ของ' ในประโยคนั้นมันหมายถึงอะไร

มะปรางหน้าชาดิก ความรู้สึกผิดที่เผลอไปทำร้ายร่างกายเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหมั่นไส้ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ เธอถลึงตาใส่ร่างสูงอย่างลืมตัว ขยับริมฝีปากด่าเขาแบบไม่มีเสียงว่า 'ไอ้คนฉวยโอกาส'

ชายหนุ่มมองเห็นอาการพยศนั้นชัดเจน มุมปากที่ถูกซ่อนอยู่ใต้หนวดเคราแอบกระตุกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น เขาละสายตาจากคนดื้อรั้นหันกลับไปคุยกับชายชราต่อด้วยท่าทีสุภาพ

"ตาครับ พอดีช่วงนี้ที่เรือนเพาะชำใหญ่ผลผลิตออกเยอะมาก คนงานจดสต็อกกับทำบิลส่งของไม่ค่อยทัน ผมเห็นว่าหลานสาวตาเพิ่งมาจากเมืองหลวง น่าจะพอช่วยงานเอกสารตรงนี้ได้ ผมอยากจะจ้างให้ไปช่วยงานที่เรือนใหญ่สักระยะ สนใจไหมครับ"

"งานเอกสารเหรอครับ" ตาถามย้ำด้วยความแปลกใจ

"ครับ แค่นับจำนวนสต็อกผักผลไม้แล้วก็จัดบิลส่งพ่อค้าคนกลาง งานไม่ต้องตากแดด ผมให้ค่าแรงวันละสี่ร้อยบาท"

คำว่าวันละสี่ร้อยบาททำเอาตาและยายหูผึ่งทันที สองตายายหันมามองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น เพราะลำพังค่าแรงทำงานในแปลงผักก็แค่สามร้อยห้าสิบบาท แถมยังต้องตากแดดตากลมจนปวดหลัง การได้เงินเพิ่มแถมงานสบายขึ้นถือเป็นโอกาสทองของหลานสาวชัดๆ

"ดีจังเลยลูกเห้อ ไปทำต๊ะหลาน ได้เบี้ยตั้งสี่ร้อย งานในร่มด้วย ไม่ต้องมานั่งตากแดดหลังขดหลังแข็งเหมือนตายาย กำนันแกใจดีอุตส่าห์ให้โอกาส" ยายรีบหันมาคะยั้นคะยอทันที

คนถูกทาบทามเบิกตากว้าง รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ได้หรอกจ้ะยาย หนูทำไม่เป็น งานแบบนั้นหนูไม่ถนัดเลย อีกอย่างหนูอยากอยู่ช่วยตากับยายตรงนี้มากกว่า"

"ไม่ยากหรอกครับ" เสียงทุ้มแทรกขึ้นมาทันควัน "แค่นับเลข บวกลบง่ายๆ เดี๋ยวผมจะเป็นคนสอนงานให้เองโดยตรง ไม่เข้าใจตรงไหนถามผมได้ตลอด"

คนตัวโตพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าเชื่อถือ แต่สายตาที่มองมากลับมีประกายความท้าทายและจงใจเอาชนะอย่างปิดไม่มิด

"แต่หนู..."

"ตกลงครับกำนัน เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมให้หลานไปหาที่เรือนเพาะชำใหญ่เลยนะครับ ขอบคุณกำนันมากที่เมตตาเด็กมัน" ตายกมือไหว้ขอบคุณเสร็จสรรพ เป็นการมัดมือชกหลานสาวอย่างสมบูรณ์แบบ

มะปรางอ้าปากค้าง จะเถียงตากับยายก็ไม่ได้เพราะกลัวผู้ใหญ่จะเสียหน้า จะปฏิเสธคนตรงหน้าก็หาข้ออ้างไม่ทัน สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงจากไปอย่างอารมณ์ดี

ร่างอวบพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งตกลงไปในหลุมพรางขนาดใหญ่ที่ผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นขุดล่อเอาไว้ สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนว่า ชีวิตการทำงานแค่ช่วยตายายรับค่าแรงวันละสามร้อยห้าสิบบาทที่ควรจะเรียบง่ายและสงบสุขของเธอ กำลังจะจบลงตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป...