บทที่ 2.6

“นั่งสิครับ กินมื้อเช้าคนเดียวมานาน หากไม่รังเกียจก็กินมื้อเช้ากับผม”

“เอ่อ...”

ไม่รู้เพราะอะไรเธอจึงรู้สึกหิวทันทีที่เห็นและได้กลิ่นโจ๊กปลากับหมั่นโถวร้อนๆ บนโต๊ะ ทั้งที่เป็นมื้อเช้าแสนธรรมดาทำไมถึงได้ดูน่ากินได้อย่างนี้นะ

“นึกเสียว่าเห็นใจคนป่วย กินมื้อเช้าเป็นเพื่อนผมสักครั้งนะครับ”

ลี่ฉิงซวงสบตากับเขา เธอพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปนั่งลงยังฝั่งตรงกันข้าม “ถ้าอย่างนั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

หลังมื้อเช้าจิ่วลู่เข้ามาเก็บสำรับ เขานำป้านชาเข้ามาวางแทนที่จากนั้นจึงยิ้มให้ลี่ฉิงซวง “หากไม่รบกวนจนเกินไป ผมฝากนายท่านสักครู่ได้ไหมครับ ยังมีบางอย่างต้องออกไปซื้อ เมื่อวานทิ้งเขาเอาไว้จนเกือบเกิดเรื่อง ผมไปไม่นานจะรีบกลับ”

“เอ่อ...” ลี่ฉิงซวงมองจิ่วลู่สลับกับฟู่เสวียนที่กำลังเดินกลับมายังโต๊ะหิน

“ไม่เป็นไรหรอก อย่าไปรบกวนคุณหนูลี่เลย ฉันอยู่ได้”เขาพูดจบก็หันไปมองลี่ฉิงซวง “อย่าไปสนใจเขาเลยครับ คุณมานานแล้วป่านนี้คนที่เคหาสน์คงเป็นห่วงแย่แล้ว”

“นั่นสิ ไม่ได้บอกใครด้วยว่าแอบมาที่นี่ เอาอย่างนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนมาเปิดช่องแนวต้นไผ่ออก คุณมาดูด้วยกันก็ได้”

ฟู่เสวียนยิ้มพร้อมกับพยักหน้า “ขอบคุณนะครับ”

ความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ทำให้เขาซาบซึ้งใจจนแสดงออกมาทางดวงตาอย่างชัดเจน และนั่นทำให้ลี่ฉิงซวงได้แต่รู้สึกคันยุบยิบในใจ

ดวงตาคมที่ดูเหมือนแฝงประกายบางอย่าง ทุกครั้งที่จ้องมา ทำเอาเธอแทบจะทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะวางมือเอาไว้ตรงไหน

หลังจิ่วลู่ออกไปแล้วลี่ฉิงซวงก็แนะนำให้คนในเคหาสน์เฟิงเยี่ยนได้รู้จักกับฟู่เสวียน แต่เธอไม่คาดว่าทุกคนรู้จักเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็นับเป็นคนกันเอง” ลี่ฉิงซวงสรุปก่อนจะให้คนของตนตัดแนวไผ่ออกไปพอให้คนเดินผ่าน

ฟากหนึ่งฟู่เสวียนนั่งอยู่บนโต๊ะหิน เขานั่งจิบชาเงียบๆ หญิงสาวไม่ได้สังเกตเลยว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยก้าวผ่านเข้ามายังเคหาสน์เฟิงเยี่ยนเลยสักครั้ง

แม้จะเดินมาดูใกล้ๆ ตามคำขอของหญิงสาว เพื่อตรวจสอบว่าเขาเห็นด้วยหรือไม่ ที่เธอจะตัดตามขนาดของแนวโค้งประตู

ที่สำคัญไปกว่านั้นคนของเธอยังลอบสบตากับฟู่เสวียนหลายครั้ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพยักหน้าให้แต่ละคนช้าๆ

‘ถึงเวลาแล้ว’

แนวโค้งประตูตรงหน้าทำเอาลี่ฉิงซวงต้องขมวดคิ้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองขอบประตูทรงครึ่งวงกลมนั้น ก่อนจะไล้มือไปตามขอบประตูที่มีร่องรอยของการต่อเติมครั้งแล้วครั้งเล่า

มันดูเหมือนกับว่าประตูนี้เคยปิดตาย ก่อนจะถูกเจาะให้เปิดออกตามรอยเดิมมาแล้ว หากจะพิจารณาจากต้นไผ่ที่ถูกปลูกบดบังสายตานี้ คนสองตระกูลไม่มีความจำเป็นต้องใช้การปลูกต้นไม้เพื่อปิดทาง พวกเขาสามารถปิดตายประตูนี้ได้เลย แต่เพราะอะไรจึงทิ้งประตูเอาไว้

ลี่ฉิงซวงหันหลังไปมองฟู่เสวียน เขายังคงมองมาที่เธอเช่นกัน “คุณฟู่คะ คุณพอจะรู้ไหมว่าทำไมประตูนี้ถึง...” .

วูบหนึ่งภาพที่เธอมองเห็นสมควรจะเป็นฟู่เสวียนในชุดฉางซาน แต่ไม่รู้เพราะอะไร ชายหนุ่มที่นั่งอยู่โต๊ะหินกลับแตกต่างไปจากเดิม เขาสวมชุดตัวยาวสีขาว ผมยาวถูกรวบขึ้นสูงประดับกวานหยกสีแดง ท่าทีสง่าผ่าเผยแตกต่างจากบุคลิกของบุรุษอมโรคโดยสิ้นเชิง

ทุกอย่างเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ อาการปวดศีรษะที่ไม่มีที่มาทำให้สายตาของหญิงสาวพร่าเลือน เธอควานมือไปยังโค้งประตูเพื่อช่วยทรงตัว ลมหายใจเริ่มติดขัด มองไปยังทุกคนที่ยืนอยู่รอบๆ ตัว พวกเขาล้วนยืนนิ่งไม่ขยับ

“พี่หมิ่นเอ๋อร์ พี่ซิ่งเอ๋อร์ ฉัน...ฉัน” เธอหันกลับไปมองฟู่เสวียน “คุณฟู่”

ร่างเล็กเอนตัวล้มลงไปช้าๆ สติที่หลงเหลืออยู่มืดมนกระทั่งไม่อาจรับรู้สิ่งใดอีก เสียงสุดท้ายเป็นเสียงกระซิบที่เธอได้ยินซ้ำๆ นับจากมาถึงเคหาสน์เฟิงเยี่ยน

‘ซวงซวง’