ตอนที่ 4: คารวะบ่าวซ่อนคม ลานประหารใต้รอยยิ้ม

 

หมอกยามเช้าลอยต่ำปกคลุมจวนเหยียนอ๋องจนขาวโพลนดั่งลานฝังศพ เสียงหยดน้ำค้างตกลงบนกระเบื้องหลังคาที่แตกร้าวส่งเสียงแปะปะเป็นจังหวะเนิบช้า

ภายในห้องหอ ไป๋ลู่หลินลืมตาขึ้นตั้งแต่ฟ้าย่ำรุ่ง ร่างกายของนางระบมร้าวไปทุกสัดส่วน ความแสบร้อนที่ซอกขาหนีบยังคงย้ำเตือนถึงความหยาบคายป่าเถื่อนของบุรุษบนเตียงเมื่อคืนที่ผ่านมา รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำรูปนิ้วมือทั้งห้ายังคงเด่นหราอยู่บนผิวเนื้อขาวนวลตรงลำคอระหงและต้นแขน ทว่าแววตาคู่งามที่ทอดมองคานไม้ด้านบนกลับกระจ่างใส ปราศจากความขลาดกลัวหรือความหดหู่

นางพยุงกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ข้างหน้าต่างที่นางนั่งพักผ่อนตลอดครึ่งคืนหลัง อาภรณ์มงคลสีแดงขาดวิ่นถูกปลดทิ้งไว้บนพื้น ลู่หลินเดินด้วยฝีเท้าที่ยังคงขัดยอกเล็กน้อยไปยังตู้เสื้อผ้าไม้จันทน์เก่าคร่ำ นางเลือกชุดกระโปรงตัวยาวสีม่วงดอกท้อหม่น ปักลายเมฆาด้วยไหมสีเงินเรียบง่าย คอเสื้อทรงสูงถูกดึงขึ้นมาปกปิดรอยช้ำบนลำคอจนมิดชิด

นางหันกลับไปมองที่เตียงกว้าง

เซียวเหยียนยังคงนอนหลับตาแน่นิ่งอยู่บนนั้น ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้น เส้นเลือดสีม่วงคล้ำที่ขมับและลำคอยุบตัวลงจนเกือบเป็นปกติแล้ว รอยเข็มเงินที่นางแทงสกัดจุดไว้ตรงหน้าอกและข้อพับแขนทิ้งรอยจุดสีแดงจางๆ ดั่งแต้มชาด

ลู่หลินสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงอย่างเงียบเชียบ มือเรียวยาวเอื้อมไปดึงผ้าห่มขนสัตว์ขึ้นคลุมแผงอกเปลือยเปล่าของเขา ก่อนที่นิ้วมือของนางจะสัมผัสโดนผิวเนื้อ บุรุษที่แสร้งหลับใหลก็คว้าจับข้อมือนางไว้ในพริบตา

หมับ!

เซียวเหยียนมิได้ลืมตา ทว่าแรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและทรงพลังดั่งปลอกเหล็ก

“จะลงมือฆ่าข้าแต่เช้าเลยรึ” น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง ทว่าเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็ง

ลู่หลินมิได้สะดุ้งสะเทือน นางปรายตามองมือใหญ่ที่จับข้อมือตนไว้ “หากหม่อมฉันคิดจะปลิดชีพท่านอ๋อง หม่อมฉันคงแทงเข็มทะลวงขั้วหัวใจไปตั้งแต่ยามสามแล้วเพคะ ไม่ปล่อยให้ท่านนอนฝันหวานจนถึงเช้าหรอก... ปล่อยมือเถิดเพคะ บ่าวไพร่กำลังรอเข้าคารวะพระชายาคนใหม่อยู่ด้านนอกมิใช่หรือ”

เซียวเหยียนลืมตาขึ้น ดวงตาดำขลับคู่คมปลาบดั่งเหยี่ยวจ้องมองนางนิ่ง เขาคลายมือออกอย่างเชื่องช้า พลางแค่นยิ้มที่มุมปาก

“การคารวะบ่าวไพร่ในจวนอื่น อาจเป็นเพียงพิธีรีตอง...” เขาพลิกตัว ลากท่อนขาทั้งสองข้างลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล แสร้งทำเป็นไร้เรี่ยวแรงดั่งคนพิการโดยสมบูรณ์อีกครั้ง ก่อนจะใช้แขนแกร่งดันร่างขึ้นไปนั่งบนรถเข็นไม้จันทน์ดำ “แต่สำหรับจวนเหยียนอ๋อง มันคือการเดินเข้าสู่ลานประหาร เจ้าแน่ใจรึว่าแต่งหน้าหนาพอที่จะกลบกลิ่นคาวเลือดของตนเองได้”

ลู่หลินหยิบหวีไม้ขึ้นมาสางผมยาวสลวยจนทิ้งตัวลงกลางแผ่นหลัง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนดวงหน้างาม

“ลานประหารที่มีเพียงมีดสั้นไร้คม ย่อมมิอาจทำอันตรายหม่อมฉันได้เพคะ... เชิญท่านอ๋องเถิด”

นางก้าวไปด้านหลังรถเข็น วางมือลงบนที่จับไม้ แล้วเข็นร่างหนาของพยัคฆ์จำศีลตรงไปยังบานประตูใหญ่ที่ปิดสนิท

เอี๊ยด...

บานประตูเรือนใหญ่เปิดอ้าออก สายลมหนาวต้นฤดูสารทพัดพรูเข้ามาปะทะใบหน้า ละอองหมอกสีเทาจางๆ เผยให้เห็นลานหินกว้างหน้าตำหนักชิงหลวน ซึ่งบัดนี้มีข้ารับใช้และบ่าวไพร่ราวสามสิบคนยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ

ทว่า... บรรยากาศกลับมิได้มีความนอบน้อมดั่งที่จวนขุนนางหรือตำหนักอ๋องทั่วไปพึงมี

สายตาทุกคู่ที่จ้องมองมายังสองสามีภรรยา เต็มไปด้วยความสอดรู้สอดเห็น ประเมินราคา และเย็นชา บางคนถึงกับลอบยิ้มเยาะเมื่อเห็นสภาพของชินอ๋องที่ต้องนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ โดยมีสตรีร่างบอบบางเป็นผู้เข็นนำออกมา

ลู่หลินหยุดรถเข็นลงตรงชานเรือน นางกวาดสายตามองคนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ประสาทสัมผัสที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดทำให้นางสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในทันที

‘มิใช่บ่าวไพร่ธรรมดา...’

คนเหล่านี้แบ่งออกเป็นกลุ่มก้อนอย่างชัดเจน

กลุ่มแรกนำโดย พ่อบ้านหลี่ ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง ผิวขาวซีดไร้หนวดเครา ท่วงท่าการเดินและการยืนหนีบแขนแนบชิดลำตัว แผ่นหลังค่อมลงเล็กน้อย ทว่าสายตากลับคมกริบดั่งนกแร้ง นิ้วมือของเขาสะอาดสะอ้าน ไร้รอยด้านจากการทำงานหนัก... นี่คือลักษณะเฉพาะของขันทีระดับสูงจากวังหลวงอย่างไม่ต้องสงสัย

กลุ่มที่สองคือกลุ่มสาวใช้ต้นห้อง นำโดย หรูอี้ หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดผ้าแพรเนื้อดีเกินฐานะสาวใช้ นางสวมกำไลหยกเนื้อเกาลัดที่ข้อมือ แววตาที่มองตรงมายังลู่หลินเต็มไปด้วยความริษยาและเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ท่าทางเยื้องย่างของนางอ่อนช้อยดั่งนางระบำหลวง ทว่ากลิ่นแป้งหอมที่โชยมาจากตัวนางกลับมีกลิ่น ‘หญ้าม้าคะนอง’ ผสมอยู่จางๆ... นี่คือยากระตุ้นกำหนัดที่ใช้ในตำหนักฝ่ายใน

และกลุ่มสุดท้าย... คือทหารยามห้านายที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง แม้จะสวมชุดเกราะเก่าขึ้นสนิม ทว่าฝ่ามือของพวกเขากลับมีรอยด้านหนาตรงง่ามนิ้วโป้งและปลายนิ้วชี้ ซึ่งเป็นรอยด้านของคนที่ฝึกยิงเกาทัณฑ์และใช้ดาบโค้งของกองทัพประจิม แววตาของพวกเขาว่างเปล่า ทว่าฝีเท้ากลับมั่นคง หนักแน่นดั่งศิลา

‘ในจวนร้างแห่งนี้... กลับมีทั้งสายสืบจากตำหนักใน สายลับของรัชทายาท และหน่วยสังหารที่ถูกส่งมาประกบ’ ลู่หลินสรุปในใจ พลางลอบยิ้มเยาะชะตากรรมของบุรุษที่นั่งอยู่บนรถเข็น

มิน่าเล่า... เขาถึงต้องแกล้งทำตัวโง่เขลา หยาบกระด้าง และเสเพล เพราะหากเขาขยับตัวเพียงนิดเดียว คมดาบจากรอบทิศก็พร้อมจะบั่นคอเขาทันที

“บ่าวหลี่ฟู่ นำข้ารับใช้ทั้งหมดในจวนเหยียนอ๋อง เข้าคารวะท่านอ๋องและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

พ่อบ้านหลี่ก้าวออกมาข้างหน้า คุกเข่าลงคำนับอย่างขอไปที น้ำเสียงแหลมสูงฟังดูประจบสอพลอ ทว่าสายตากลับเหลือบมองรอยแดงบนลำคอของลู่หลินด้วยความกระหายใคร่รู้

“เมื่อคืน... ทราบว่าท่านอ๋องทรงเหน็ดเหนื่อย บ่าวไพร่จึงมิกล้ามารบกวนแต่เช้าตรู่ หวังว่าพระชายาจะทรงปรับตัวเข้ากับตำหนักเหยียนอ๋องได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดนั้นดูเผินๆ เหมือนห่วงใย ทว่ากลับแฝงความหมายหยาบคาย ย้ำเตือนถึงเรื่องบนเตียงและความตกต่ำของนางที่ต้องมารองรับอารมณ์บุรุษพิการ

เซียวเหยียนไม่แม้แต่จะมองหน้าพ่อบ้านหลี่ เขาแสร้งทำเป็นเอนศีรษะพิงพนักรถเข็น ดวงตาปรือปรอยราวกับคนเมาค้างที่ยังไม่ได้สติ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเกาแผงอกอย่างเกียจคร้าน

“มีอะไรก็รีบๆ ทำไป... ข้าปวดหัว จะกลับไปนอน” ชินอ๋องพึมพำเสียงยานคาง สวมบทบาทคนเสเพลไร้ค่าได้อย่างแนบเนียน

พ่อบ้านหลี่กระตุกยิ้มสมเพชในใจ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หรูอี้

สาวใช้คนงามประคองถาดเงินที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบสองใบเดินขึ้นมาบนชานเรือน นางคุกเข่าลงเบื้องหน้าลู่หลิน ยกถ้วยชาขึ้นเหนือศีรษะ ทว่าแววตาที่ช้อนขึ้นมองกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย

“เชิญพระชายาดื่มชาเปิดตำหนักเพคะ...” หรูอี้เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “ชาดอกเบญจมาศเกล็ดหิมะนี้ ฮองเฮาทรงพระราชทานมาให้ตำหนักเราโดยเฉพาะ ช่วยดับร้อน ถอนพิษ และบำรุงโลหิต เหมาะสำหรับสตรีที่เพิ่งผ่านคืนเข้าหอยิ่งนักเพคะ”

ลู่หลินก้มลงมองถ้วยชาในมือของสาวใช้

ควันสีขาวลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมสะอาดของดอกเบญจมาศ ทว่าใต้กลิ่นหอมบริสุทธิ์นั้น ลู่หลินกลับได้กลิ่นฝาดเปรี้ยวบางเบาดั่งเปลือกส้มเน่า

‘หญ้าไร้บุตร’

นี่คือยาห้ามครรภ์ชนิดรุนแรงของวังหลวง หากสตรีใดได้ดื่มเข้าไปเพียงสามหยด มดลูกจะเย็นเฉียบจนไม่อาจตั้งครรภ์ได้ตลอดชีวิต และหากดื่มติดต่อกันเป็นเวลานาน พิษจะค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายในจนแห้งเหี่ยวและตายไปอย่างช้าๆ ในสภาพคนแก่ชรา

ฮองเฮาช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก... ไม่เพียงส่งนางมาตาย แต่ยังคิดจะตัดสายเลือดของเซียวเหยียนไม่ให้มีโอกาสกำเนิดขึ้นมาบนโลกนี้แม้แต่วิญญาณเดียว

ลู่หลินยื่นมือเรียวขาวผ่องออกไปรับถ้วยชามาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนของผิวกระเบื้อง นางเหลือบมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง พบว่าสายตาของบุรุษบนรถเข็นที่แสร้งทำเป็นหลับตานั้น กำลังหรี่มองนางผ่านแพขนตาหนาอย่างเงียบเชียบ

เขาไม่ได้เตือน... เขาไม่ได้ห้าม...

เขากำลังรอดูว่านางจะจัดการกับ ‘มีดเล่มแรก’ ของราชสำนักอย่างไร

ลู่หลินยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก

หรูอี้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเริ่มลอบยิ้มที่มุมปากอย่างกระหยิ่มใจ ส่วนพ่อบ้านหลี่ก็จ้องมองตาไม่กะพริบ หวังจะเห็นน้ำชาพิษไหลผ่านลำคอของพระชายาคนใหม่

ทว่า... ก่อนที่น้ำชาจะแตะถูกริมฝีปาก ลู่หลินกลับชะงักมือลง

นางแสร้งทำจมูกย่น พลางส่งเสียง ฮัดเชิ่ว! ออกมาเบาๆ

มือเรียวที่ถือถ้วยชาพลันกระตุกวูบ! น้ำชาร้อนจัดในถ้วยกระเบื้องสาดกระเซ็นพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้านวลของหรูอี้อย่างแม่นยำดั่งจับวาง

“กรี๊ดดดดดด!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นลานตำหนักชิงหลวน น้ำชาดอกเบญจมาศที่ยังเดือดพล่านราดรดลงบนแก้มขาวและลำคอของสาวใช้คนงาม ความร้อนลวกผิวจนเนื้อขึ้นรอยพองแดงในพริบตา แป้งผัดหน้าละลายไหลย้อยเป็นคราบดูน่าเกลียดน่ากลัว หรูอี้กุมใบหน้ากลิ้งเกลือกไปกับพื้นหินด้วยความเจ็บปวดทรมาน

เพล้ง!

ถ้วยกระเบื้องเคลือบตกลงกระแทกพื้น แตกกระจายกลายเป็นเศษกระเบื้องคมกริบ ชิ้นส่วนหนึ่งกระเด็นไปเฉียดปลายรองเท้าของพ่อบ้านหลี่จนเจ้าตัวสะดุ้งโหยง

บรรยากาศทั่วทั้งลานพลันเงียบกริบดั่งป่าช้า บ่าวไพร่ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทหารยามทั้งห้านายขยับมือจับด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ

“พระ... พระชายา นี่ทรงทำสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านหลี่หน้าซีดเผือด รีบก้าวเข้ามาชี้หน้าลู่หลินด้วยความลืมตัว “หรูอี้เป็นคนโปรดที่ฮองเฮาทรงพระราชทานมาให้ดูแลตำหนัก เหตุใดพระชายาจึงทรงกล้าทำร้ายนางเยี่ยงนี้”

ลู่หลินมิได้สะทกสะท้าน นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวบริสุทธิ์ออกมาจากแขนเสื้อ ค่อยๆ ซับปลายนิ้วที่เปื้อนหยดน้ำชาอย่างใจเย็น แววตาดอกท้อที่เคยมองดูอ่อนหวาน บัดนี้กลับเยือกเย็นและเฉียบคมดั่งกระบี่ที่เพิ่งถอดออกจากฝัก

“คนโปรดของฮองเฮางั้นรึ”

ลู่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าน้ำเสียงนั้นก้องกังวานและทรงอำนาจจนบ่าวไพร่เบื้องล่างพากันขนลุกซู่

นางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายรองเท้าปักลายหงส์เหยียบลงบนเศษกระเบื้องที่แตกกระจายจนเกิดเสียงกรอบแกรบ

“เป็นเพียงบ่าวชั้นต่ำ... บังอาจนำ ‘ชาบูดเน่า’ มาให้ข้าดื่มในเช้าวันแรกของการเข้าจวน กลิ่นเปรี้ยวของใบชาบูดคลุ้งไปทั่วเรือน เจ้าคิดว่าข้าไป๋ลู่หลินมาจากตระกูลขุนนางเล็กๆ แล้วจะแยกแยะรสชาติของชาไม่ออกงั้นหรือ”

นางตวาดกร้าว สายตากวาดมองพ่อบ้านหลี่ดั่งพญาหงส์จ้องมองหนอนแมลง

“หรือว่า... แท้จริงแล้วมิใช่ชาบูด แต่เป็นเจ้าและนาง ที่บังอาจใส่ ‘ยาพิษ’ ลงในชาพระราชทานของฮองเฮา หมายจะปลิดชีพพระชายาเอกเพื่อป้ายสีตำหนักเหยียนอ๋อง”

คำว่า ‘ยาพิษ’ ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของพ่อบ้านหลี่

ขันทีเฒ่าหน้าถอดสี ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เขารู้ดีว่าในชามียาห้ามครรภ์ แต่เรื่องนี้จะให้ใครล่วงรู้ไม่ได้เด็ดขาด หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงและขยายความไปถึงศาลขุนนาง ข้อหาลอบวางยาพระชายาพระราชทานมีโทษถึงประหารเก้าชั่วโคตร

“มะ... ไม่จริงพ่ะย่ะค่ะ บ่าว... บ่าวจะกล้าทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร” พ่อบ้านหลี่ละล่ำละลัก รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้นหิน “บ่าวผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ หรูอี้คงชงชาไม่ระวัง ปล่อยให้ใบชาค้างคืนจนเน่าเสีย... บ่าวสมควรตาย พระชายาโปรดเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หรูอี้ที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น เมื่อได้ยินคำว่ายาพิษก็ตระหนกจนลืมความเจ็บปวด นางรีบคลานเข้ามากราบแทบเท้าลู่หลิน ทว่าเลือดและน้ำหนองที่เริ่มไหลซึมจากรอยแผลพองบนใบหน้าทำให้นางดูน่าเวทนายิ่งนัก

ลู่หลินมองร่างที่สั่นเทาของสองบ่าวรับใช้ด้วยสายตาสมเพช นางค่อยๆ ก้มตัวลง ดึงปิ่นเงินด้ามเรียวออกจากมวยผมของตนเอง

นางใช้ปลายปิ่นเงินจุ่มลงไปในแอ่งน้ำชาที่นองอยู่บนพื้นหินต่อหน้าธารกำนัล

เพียงไม่กี่อึดใจ... ปลายปิ่นเงินที่บริสุทธิ์ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำจางๆ แม้จะไม่ดำสนิทดั่งยาพิษร้ายแรงถึงตาย แต่มันก็เป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่ามีสิ่งแปลกปลอมเจือปนอยู่จริง

“เห็นหรือไม่” ลู่หลินชูปิ่นเงินขึ้นสูง “หากข้าส่งปิ่นเล่มนี้และคราบชานี้ไปให้กรมอาญาตรวจพิสูจน์... พ่อบ้านหลี่ เจ้าคิดว่าหัวของเจ้าจะยังอยู่บนบ่าได้อีกกี่วัน”

พ่อบ้านหลี่ตัวสั่นงันงก หน้าผากกระแทกพื้นหินจนเลือดซึม “พระชายาไว้ชีวิตด้วย พระชายาไว้ชีวิตด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ลู่หลินยิ้มเย็น นางมิได้คิดจะส่งเรื่องนี้ไปกรมอาญาจริงๆ ตั้งแต่แรก เพราะนางรู้ดีว่ากรมอาญาก็เป็นคนของราชสำนัก การทำเช่นนั้นมีแต่จะทำให้ไก่ตื่น สิ่งที่นางต้องการในเช้าวันนี้... คือการ ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ เพื่อสถาปนาอำนาจของตนเองในจวนแห่งนี้

“เห็นแก่ที่เจ้าสองคนเป็นบ่าวเก่าแก่ที่วังหลวงส่งมา” ลู่หลินเอ่ยเสียงเนิบช้า “ข้าจะไม่เอาเรื่องถึงขั้นประหารชีวิต แต่กฎของจวนย่อมต้องเป็นกฎ บ่าวที่กล้าลบหลู่ผู้เป็นนาย และทำงานบกพร่องจนเกือบเอาชีวิตข้า ต้องได้รับโทษทัณฑ์”

นางหันไปมองทหารยามทั้งห้านายที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

“พวกเจ้า ลากตัวหรูอี้ออกไปโบยยี่สิบไม้ แล้วส่งตัวนางไปทำงานหนักที่โรงซักล้างท้ายจวน ห้ามก้าวเท้าเข้ามาในตำหนักชิงหลวนอีกเป็นอันขาด ส่วนพ่อบ้านหลี่... ตัดเบี้ยหวัดสามเดือน และคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ตรงลานหินนี้จนกว่าตะวันจะตรงหัว”

คำสั่งที่เด็ดขาดและเฉียบพลันทำเอาทหารยามทั้งห้านายชะงักไป พวกเขาหันไปสบตากันอย่างลังเล ทหารเหล่านี้รับคำสั่งลับมาจากแม่ทัพฝ่ายรัชทายาท พวกเขาไม่เคยเห็นหัวอ๋องพิการ และยิ่งไม่คิดจะฟังคำสั่งของสตรีอ่อนแอจากตระกูลไป๋

นายกองทหารยามก้าวออกมาข้างหน้า มือยังคงวางอยู่ที่ด้ามดาบ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงกระด้าง “กราบเรียนพระชายา... พวกข้าเป็นทหารรักษาพระองค์ ได้รับคำสั่งให้ดูแลความปลอดภัยของท่านอ๋อง มิใช่บ่าวรับใช้ที่จะมาคอยลงทัณฑ์สาวใช้ตามอำเภอใจของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

คำปฏิเสธที่แข็งกร้าวทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง บ่าวไพร่คนอื่นๆ เริ่มเงยหน้าขึ้นมอง หวังจะเห็นพระชายาคนใหม่เสียหน้า

ทว่า... ก่อนที่ลู่หลินจะได้เอ่ยปาก เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากรถเข็นด้านหลัง

“ฮะๆๆ... ฮ่าๆๆๆ!”

เซียวเหยียนลืมตาขึ้นเต็มดวง ประกายตาคมกริบดั่งกระบี่ที่อาบเลือดในสนามรบสาดส่องเข้าใส่นายกองทหารผู้นั้นทันที รังสีสังหารอันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้ระเบิดออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงหลายองศา

“ทหารรักษาพระองค์งั้นรึ” เซียวเหยียนแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีดำสนิทลุกโชนด้วยไฟแค้น “ข้าจำได้ว่า... ตราพยัคฆ์คุมทหารรักษาพระองค์ในเมืองหลวง ยังคงสลักชื่อสกุล ‘เซียว’ ของข้าอยู่ หรือว่าพวกเจ้าคิดว่าข้าขาหักแล้ว... ดาบในมือของข้าจะบั่นคอพวกเจ้าไม่ได้แล้วงั้นรึ”

ฟึ่บ!

เซียวเหยียนสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว เศษถ้วยกระเบื้องเคลือบชิ้นหนึ่งบนพื้นก็พุ่งวาบออกไปดั่งลูกเกาทัณฑ์

ฉึก!

“อ๊ากกกก!”

เศษกระเบื้องคมกริบปักลึกเข้าที่หัวเข่าขวาของนายกองทหารอย่างแม่นยำ แรงกระแทกมหาศาลทำให้ร่างหนาของนายทหารทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดังสนั่น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนกางเกงเกราะในพริบตา

ทหารอีกสี่นายที่เหลือหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงพร้อมกันทันทีจนพื้นสะเทือน

เซียวเหยียนมิได้มองนายกองที่กำลังนอนร้องโอดครวญ เขากวาดสายตามองบ่าวไพร่ทุกคนที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไอสังหารเข้มข้น

“ในจวนแห่งนี้... คำสั่งของพระชายา ก็คือคำสั่งของข้า ใครที่กล้าขัดคำสั่งนางแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะตัดลิ้น ตัดแขนขา แล้วโยนลงบ่อจระเข้ท้ายเมืองเสียให้หมด ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไม่”

“ดะ... ได้ยินแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทะ... ทราบแล้วเพคะ”

เสียงบ่าวไพร่ขานรับพร้อมกันอย่างลนลาน ทหารยามสองนายรีบกุลีกุจอลากตัวหรูอี้ที่ร้องไห้แทบขาดใจออกไปจากลานหินทันที ขณะที่พ่อบ้านหลี่ก้มหน้าแนบติดพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ลู่หลินยืนนิ่งอยู่ข้างรถเข็น นางเหลือบมองบุรุษที่เพิ่งลงมือด้วยความประหลาดใจ การซัดเศษกระเบื้องด้วยพลังลมปราณเมื่อครู่ บ่งบอกชัดเจนว่ากำลังภายในของเขามิได้ถดถอยลงเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเป็นพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูได้ทุกเมื่อ

เซียวเหยียนค่อยๆ เอนหลังกลับไปพิงพนักรถเข็นตามเดิม รังสีสังหารเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา เขากลับมาทำหน้าตาเบื่อโลกและเกียจคร้านอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นตบที่พักแขนเบาๆ สองที พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยิน

“บทเรียนแรกในการคุมฝูงหมาป่า... เจ้าทำได้ไม่เลว พระชายาของข้า”

ลู่หลินยิ้มรับบางเบา นางจับที่จับรถเข็นอีกครั้ง แล้วค่อยๆ หมุนรถเข็นพาร่างของเขากลับเข้าสู่ตำหนักใน ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของเหล่าสายลับที่คุกเข่าเรียงรายอยู่สองข้างทาง

ศึกแรกในจวนแห่งนี้ นางเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ... ทว่านางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการหยั่งเชิงเท่านั้น คลื่นใต้น้ำที่แท้จริงจากวังหลวง กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในเงามืด