บทที่ 10

            ช่วงจังหวะที่กำลังเลี้ยวรถเข้ามาในโรงเรียนแห่งนั้น เขาก็ต้องเหยียบเบรกเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อมีเด็กน้อยแต่งชุดนางรำคนหนึ่งวิ่งมาตัดหน้ารถอย่างกะทันหัน

            “ฉิบหายแล้ว” ชายหนุ่มลืมตัวเผลอสบถออกมา

            ธนวรรธน์รีบก้าวลงจากรถเพื่อไปดูแม่หนูน้อยที่จู่ ๆ ก็วิ่งพรวดพราดออกมาตัดหน้ารถเขา สีหน้าของเด็กน้อยซีดเผือดคงเพราะกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

            “เป็นอะไรหรือเปล่า” แม้จะไม่มีคำลงท้ายแต่ก็ไม่ได้ห้วนสั้น

            เด็กน้อยคนดังกล่าวส่ายหน้าแทนคำตอบ จากนั้นก็ชะเง้อคอมองหาใครบางคน แววตาของนางรำตัวน้อยหม่นเศร้า ปกติธนวรรธน์เป็นคนไม่ชอบเด็กออกจะรู้สึกรำคาญด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมิอาจละสายตาจากแม่หนูน้อยคนนี้ได้ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเพื่อสอบถามทั้งที่ธุระไม่ใช่

            “หนูมายืนทำอะไรตรงนี้”

            ญาณิศาหันมาสบตาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก่อนที่จะตอบ “มารอแม่ค่ะ”

            “รอแม่!!”

            “แม่รับปากว่าจะมาดูการแสดงของหนู แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มาเลย” สีหน้าของเด็กน้อยหมองเศร้า

            “แล้วพ่อของหนูล่ะ”

            “พ่อชลติดงานเลยมาไม่ได้ค่ะ แต่แม่สัญญาแล้วว่าจะมา คงมาไม่ทันอีกตามเคย” ญาณิศาเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้

            แม้ธนวรรธน์จะรีบร้อนแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจทิ้งเด็กคนนี้ไว้เพียงลำพังได้ เขาตัดสินใจที่จะไปนั่งดูการแสดงของแม่หนูน้อยแทนแม่ของเด็กที่รับปากลูกไว้แล้วก็ผิดคำพูด ใจก็นึกตำหนิแม่ที่ไม่ใส่ใจและไม่รักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับลูก ทำให้ลูกต้องรอคอยด้วยความผิดหวัง สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงปมในใจของตัวเอง

            ‘ไม่รู้เป็นแม่ประสาอะไรรับปากลูกไว้แล้วก็ทำไม่ได้’

            จากเดิมที่ตั้งใจไว้ว่ามาเป็นประธานแจกทุนการศึกษาเสร็จแล้วก็จะกลับ ธนวรรธน์จึงเลือกที่จะอยู่ดูการแสดงของเด็กคนนี้

            “ไม่ต้องร้องไห้ เดี๋ยวไม่สวยนะ เอาอย่างนี้ดีไหมลุงจะไปดูการแสดงของหนูเอง”

            แววตาของญาณิศาสดใสขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้น แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

            “คุณลุงจะมาดูหนูรำฉุยฉายจริงเหรอคะ”

            “จริงสิ หนูยืนรอลุงอยู่ตรงนี้นะ ลุงขอเอารถไปจอดก่อนแล้วเราจะได้เข้าไปพร้อมกัน”

            ขณะที่ธนวรรธน์กำลังจะพาแม่หนูน้อยเดินเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นก็มีหญิงวัยกลางคนเดินตรงมาตรงจุดที่เขาและเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่

            “ญาณินหนูมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ การแสดงใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะคะ หนูต้องไปเตรียมตัวได้แล้วนะ ตามครูมา” อรอนงค์พูดพร้อมกับจูงมือเด็กหญิงญาณิศาให้เดินตามเธอไป

            “เดี๋ยวก่อนค่ะครูอร”

            “อะไรอีกจ๊ะ”

            “ขอหนูไปหาคุณลุงก่อนได้ไหมคะ หนูมีอะไรบางอย่างอยากจะบอกคุณลุง เดี๋ยวหนูกลับมาค่ะ”

            “เร็ว ๆ นะจ๊ะ”

            สิ้นเสียงอนุญาตญาณิศาก็วิ่งกลับไปหาธนวรรธน์

            “สัญญานะคะว่าคุณลุงจะมาดูการแสดงของหนู”

            “แน่นอน”

            “งั้นเรามาเกี่ยวก้อยทำสัญญากันก่อน”

            ญาณิศายื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าเขา ธนวรรธน์ยอมเกี่ยวก้อยกับแม่หนูน้อยแต่โดยดี

            “แสดงให้เต็มที่เลยนะ สู้ ๆ”

            แม่หนูน้อยยิ้มออกเมื่อมีคนมาให้กำลังใจตนเอง

            “ถ้าคุณจะมาดูการแสดงของญาณินก็เชิญด้านในเลยค่ะ” ครูคนเดิมเอ่ยเชื้อเชิญเขา เพราะเป็นครูใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน จึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่ตนเองพูดคุยด้วยนั้น แท้จริงแล้วเขาเป็นเจ้าของทุนการศึกษา สำหรับนักเรียนดีเด่นของโรงเรียน พูดจบก็รีบพาลูกศิษย์ตัวน้อยไปเตรียมตัวก่อนที่จะขึ้นแสดงบนเวที

            ธนวรรธน์เดินเข้าไปนั่งตรงจุดที่จัดไว้สำหรับผู้ปกครองที่มาดูการแสดงของบุตรหลาน

            จังหวะนั้นเองอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนหันมาเห็นเขา เธอจึงรีบเดินออกมาต้อนรับและเชื้อเชิญให้ไปนั่งเก้าอี้ประธาน ซึ่งได้จัดเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

            หลังจากนั้นไม่นานพิธีการต่าง ๆ ก็เริ่มต้นขึ้น ธนวรรธน์ถูกเชิญให้ขึ้นไปกล่าวเปิดงานพร้อมแจกทุนการศึกษาให้แก่เด็กเรียนดีที่ทางโรงเรียนได้คัดเลือกไว้ ก่อนจะกลับลงมานั่งดูการแสดงบนเวที

            เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนเองจะมาเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้ เพราะเวลาแต่ละนาทีของเขานั้นมีค่าแต่มันก็เป็นไปแล้ว และก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำ ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเด็กน้อยคนนั้น แต่ก็ไม่คิดที่จะหาคำตอบ

            การแสดงชุดแรกเริ่มต้นขึ้นแล้ว เป็นการแสดงจินตลีลาประกอบเพลงของเด็กนักเรียนชั้นประถมปีที่สอง ตามมาด้วยการแสดงของเด็กมัธยม และการแสดงชุดอื่น ๆ ธนวรรธน์มองนาฬิกาข้อมือเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลานัดสำคัญของเขาก็ร้อนใจ แต่ในเมื่อรับปากแม่หนูน้อยไว้แล้วก็ต้องทำตามสัญญา