บทที่ 16

            “แต่ดากับลูกไม่เคยห่างกันเลยนะคะพี่พัด” ณชญาดายังคงลังเลและพยายามหาเหตุผลที่จะไม่รับงานนี้

            “นั่นล่ะปัญหา ไม่รู้ว่าญาณินจะยอมหรือเปล่า ในเมื่อที่ผ่านมาสองแม่ลูกคู่นี้ไม่เคยห่างกันเลยสักครั้ง ตัวติดกันอย่างกับแตงเม”

            “หรือว่าให้ญาณินเดินทางไปด้วยดีไหมคะ ถ้าทุกคนเห็นพ้องต้องกัน จี๊ดจะเป็นคนกลับไปคุยเรื่องนี้กับคุณธนวรรธน์เอง”

            “ทำอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด”

            น้ำเสียงของณชญาดาขึงขังมากจนเกินเหตุ ทำให้พัดชาและจิรนันท์พร้อมใจกันหันไปจ้องมองเธอ

            “ทำไมล่ะ” พัดชาเอ่ยถามด้วยความงุนงงปนสงสัย

            เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวต้องรีบปฏิเสธด้วยท่าทีที่ขึงขังเช่นนั้น สายตาที่จ้องมองกลับไปจึงดูเหมือนกับว่ากำลังจับพิรุธดังกล่าว

            สายตาของพัดชาที่มองมาทำให้ณชญาดารู้ตัวว่า ตนเองทำพลาดไปจนพี่สาวเกิดความสงสัย ทำให้ต้องรีบพูดกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

            “ก็ดาต้องทำงานน่ะสิคะพี่พัด ถ้าขืนพาญาณินไปด้วยคงจะทำงานได้ไม่เต็มที่ เพราะต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง และดาก็ไม่อยากที่จะแยกกับลูกถึงได้ปฏิเสธงานนี้ อีกอย่างญาณินก็ยังไม่ปิดเทอมยังต้องไปเรียนหนังสือ แล้วจะตามดาไปที่ไร่ของเขาได้ยังไงกันละคะจริงไหม”

            “มันก็จริงนะ แต่จะว่าไปก็น่าเสียดายเงินค่าตอบแทนที่เขาเสนอมา”

            “รับทำงานนี้เถอะนะญาดา ถือซะว่าเพื่อช่วยให้สำนักพิมพ์ของพี่พ้นวิกฤติไม่ต้องปิดตัวลง พี่เองก็จะได้ไม่ต้องถูกฟ้องล้มละลาย”

            จิรนันท์ไม่ละความพยายามที่จะโน้มน้าวจิตใจให้อีกฝ่ายรับงานนี้ แต่ณชญาดาก็ยังคงลังเลใจ เพราะกลัวปัญหาที่จะเกิดขึ้นตามมา ทำให้จิรนันท์ต้องโอดครวญเพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากหญิงสาว

            “พี่รักสำนักพิมพ์นี้มาก และทุ่มเททุกอย่างให้กับมันไปจนหมดหน้าตัก ทั้งกำลังเงิน แรงกาย แรงใจ พอมาคิดว่าจะต้องปิดสำนักพิมพ์ก็ใจหาย พี่ยอมรับว่าพี่ทำใจไม่ได้จริง ๆ ถ้าเธอไม่ช่วยพี่ในครั้งนี้ สำนักพิมพ์ของพี่คงต้องถูกปิดตัวลงเป็นการถาวรเพราะไม่มีทางเลือกอื่น”

            เมื่อทราบถึงความจำเป็นของจิรนันท์ ทำให้พัดชาช่วยพูดเกลี้ยกล่อมณชญาดาอีกแรง

            “ช่วยคุณจี๊ดเขาหน่อยเถอะนะดา อย่าให้เขาถึงกับต้องปิดสำนักพิมพ์เลย ยังไม่ลืมใช่ไหมว่าคุณจี๊ดเป็นคนมอบโอกาสก้าวแรกให้ดา และยังช่วยผลักดันให้ดาก้าวเดินได้อย่างมั่นคงบนถนนนักเขียน ถ้าไม่มีก้าวแรกในวันนั้นดาก็อาจจะไม่ประสบความสำเร็จอย่างเช่นทุกวันนี้ เมื่อเขาเดือดร้อนแล้วเราจะทนนิ่งเฉยอยู่ได้เหรอ ทั้งที่เราก็สามารถช่วยเขาได้”

            “พี่พัดคิดว่าดาควรรับงานนี้หรือคะ” ณชญาดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

            ตอนแรกเธอคิดว่าพี่สาวจะคัดค้าน แต่กลับเป็นตรงกันข้าม

            “ก็เงินมันดี งานก็ไม่ได้หนักหนาอะไร แถมยังได้ไปเที่ยวชมธรรมชาติแบบฟรี ๆ เงื่อนไขดี ๆ แบบนี้ทำไมดาถึงดูลังเล หรือว่ามีเหตุผลอื่นที่พี่ไม่รู้ และมันเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ดารู้สึกอึดอัดใจ ซึ่งถ้ามันเป็นเช่นนั้นก็แค่พูดมันออกมา พี่มั่นใจว่าคุณจี๊ดจะต้องเข้าใจ”

            ณชญาดารีบส่ายหน้าและพูดปฏิเสธเป็นพัลวันด้วยเกรงว่าพี่สาวจะจับพิรุธได้

            “ไม่มีเหตุผลอื่นหรอกค่ะ ดาแค่รู้สึกแปลกใจที่พี่พัดอยากจะให้ดาไปทำงานที่ต่างจังหวัด แต่ก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้”

            “ก็ตอนนี้เธอโตแล้วพี่ก็เลยหมดห่วง”

            ณชญาดาครุ่นคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็สรุปได้ว่าการหนีไม่ใช่การแก้ปัญหา

            แต่การเผชิญหน้าอย่างกล้าหาญต่างหากคือการแก้ไขปัญหาที่ถูกต้อง เธอจึงตัดสินใจรับงานนี้ แม้จะลำบากใจอยู่บ้างเพราะพอจะคาดเดาได้ว่า อุปสรรคและปัญหาอะไรบ้างที่เธอจะต้องพบเจอ แต่คิดซะว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

            อีกอย่างนี่ก็เป็นครั้งแรกที่จิรนันท์มาขอร้องเธอ ผู้หญิงที่เคยมอบโอกาสให้เธอได้ก้าวเข้ามาโลดแล่นบนถนนนักเขียน ผู้หญิงที่จริงใจและมีแต่ความหวังดีให้เธอมาโดยตลอดด้วยความเสมอต้นเสมอปลาย

            อีกทั้งยังเป็นคนผลักดันให้เธอก้าวขึ้นมายืนเป็นนักเขียนแถวหน้าได้อย่างมั่นคงเฉกเช่นทุกวันนี้

            พี่สาวของเธอพูดถูกทุกอย่าง ถ้าไม่ได้ก้าวแรกจากจิรนันท์ในวันนั้น บางทีณชญาดาก็อาจจะไม่ได้มาถึงจุดนี้ อย่างน้อยก็เป็นการช่วยให้สำนักพิมพ์ของจิรนันท์ พี่สาวที่แสนดีก้าวผ่านพ้นวิกฤติในครั้งนี้ไปได้

            “ตกลงค่ะพี่จี๊ดดาจะทำตามคำขอของพี่”

            จิรนันท์ยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก เมื่อณชญาดาตอบรับคำร้องขอของเธอ            “ขอบใจมากนะญาดา” จากนั้นก็หันมาเอ่ยปากขอบคุณพัดชา

            “ขอบคุณนะคะคุณพัดที่ช่วยพูดโน้มน้าวจิตใจญาดา จี๊ดพยายามพูดอยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่ได้ผล พอคุณพัดช่วยพูดญาดาถึงได้เปลี่ยนใจ”

            “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของดาค่ะคุณจี๊ด ถ้าดาเขายังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธ พัดก็คงจะไปบังคับอะไรเขาไม่ได้หรอกค่ะ ดาเขาเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน บุคลิกภายนอกของเขามันหลอกตา ที่จริงแล้วเขาเป็นคนใจแข็งและก็เข้มแข็งมากค่ะ ใจแข็งกว่าพัดอีกนะคะ”

            “ของคุณพัดเข้าตำราแข็งนอกอ่อนในใช่ไหมคะ”

            พัดชาหัวเราะ “ก็ประมาณนั้นล่ะค่ะ”