บทที่ 62

            ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงในอดีตของธนวรรธน์ที่ตนเองเคยกำจัดออกไปจากชีวิต จะย้อนกลับมาสร้างปัญหาให้กับตนเองได้อีก สิ่งที่ได้ยินมาทำให้วันวรุณเกิดความหวาดระแวงว่าความใกล้ชิด อาจจะทำให้ถ่านไฟเก่ากลับมาประทุขึ้นอีกครั้ง ประกอบกับความสงสัยที่ว่า ญาณิศาอาจจะเป็นลูกของธนวรรธน์จริง ๆ จึงต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม โดยคิดวางแผนการอะไรบางอย่าง

            และงานนี้คงต้องยืมมือใครบางคน มาช่วยขจัดเสี้ยนหนามออกไปจากชีวิตให้สิ้นซาก โดยที่ไม่ต้องเป็นคนลงมือเอง

            “อย่าโทษกันถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับแก ฉันเคยให้โอกาสแกมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่แกยังกล้าย้อนกลับมาแว้งกัดฉัน ครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยแกไปง่าย ๆ แน่ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

            แววตาของวันวรุณเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะโทรศัพท์ไปสั่งการอะไรกับใครบางคน รอยยิ้มอำมหิตปรากฏบนใบหน้าเธอหลังจากที่วางสาย

            หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากวันวรุณให้หาทางกำจัดสองแม่ลูก ซึ่งเป็นเสี้ยนหนามที่คอยทิ่มแทงใจออกไปให้พ้นทาง ใหญ่ก็มองเห็นโอกาสที่เขาจะได้ย้อนกลับมาแก้แค้นธนวรรธน์และธนกฤต พร้อมไปกับการกำจัดณชญาดาและลูกของเธอตามคำสั่งของหญิงสาวที่เขารักได้ในคราวเดียว

            ใหญ่แอบลักลอบเข้ามาดูลู่ทางที่จะตามคำสั่งของวันวรุณ พร้อมกับนำอุปกรณ์บางอย่างที่จำเป็นต้องใช้มาซ่อนไว้ในที่ลับตาคน เพื่อรอเวลาเหมาะสมที่จะลงมือจัดการทุกอย่างตามแผนที่วางไว้ ก่อนที่จะหลบออกไปเขาได้แลเห็นสองเด็กน้อยซึ่งเป็นเป้าที่วันวรุณต้องการจะกำจัด ยืนอยู่กับเป้าหมายของตนเอง แม้จะไม่เห็นตัวณชญาดาอยู่ในที่แห่งนั้น

            แต่เท่าที่รู้มาพวกเด็ก ๆ จะอยู่ไม่ห่างกายหญิงสาว ซึ่งเป็นหนึ่งในเป้าหมายของวันวรุณที่เขาต้องกำจัด ดังนั้นเธอจะต้องอยู่ไม่ไกลจากเด็กสองคนนี้แน่นอน ใหญ่ยิ้มเยาะที่มุมปากก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน

            “รอก่อนเถอะ อีกไม่นานฉันจะกลับมากำจัดพวกแกออกไปให้พ้นทาง โกดังสินค้าของพวกแกจะต้องถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลอง”

            จากนั้นก็หลบออกมาจากไร่ ด้วยความชำนาญพื้นที่ ทำให้เขาหลบหนีออกไปได้โดยไม่มีใครทันได้สังเกตเห็น

            ใหญ่ย้อนกลับมาที่ไร่ธนวรรธน์อีกครั้งเพื่อลงมือทำตามแผน มันรอจนสบโอกาสที่จะลงมือ แต่ที่ยังไม่ทำเพราะยังมองไม่เห็นเป้าหมายที่วันวรุณต้องการให้กำจัด เขามีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ฉะนั้นทุกอย่างจะต้องไม่ผิดพลาด เขาเฝ้าดักรออยู่พักใหญ่ ก็เห็นธนวรรธน์และธนกฤตจูงมือเด็กน้อยทั้งสองเดินหายเข้าไปในโกดังเก็บสินค้า แต่ไม่เห็นณชญาดา แต่ก็คาดเดาว่าหญิงสาวคงอยู่ด้านใน

            แม้จะไม่มั่นใจว่าเป้าหมายอีกคนอยู่ด้านในโกดังเก็บสินค้าหรือไม่ แต่เขาจำเป็นต้องลงมือทำตามแผน เพราะเกรงว่าขืนชักช้าก็อาจจะมีคนสังเกตเห็นเขา ก่อนที่เขาจะได้จัดการตามแผนที่วางไว้

            “ความสนุกเริ่มต้นขึ้นแล้ว”

            ใหญ่ยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะจุดไฟโยนลงไปในบริเวณที่เขาราดน้ำมันไว้ ใครจะคิดว่าเขาจะกล้ากลับมาเผาโกดังเก็บชาอย่างอุกอาจในช่วงเวลากลางวัน ไฟไหม้ลุกลามอย่างรวดเร็ว พร้อมกับได้ยินเสียงคนร้องตะโกนด้วยความตกใจ

            “ไฟ้ไหม...ไฟไหม้”

            ทุกคนต่างก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ พยายามที่จะดับไฟที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง แม้จะไร้ผลแต่ทุกคนก็ไม่ละความพยายาม

            ใหญ่แอบยืนดูผลงานและความโกลาหลที่ก่อตัวขึ้นด้วยสีหน้าสะใจ ก่อนจะใช้ช่วงเวลาที่กำลังชุลมุนวุ่นวายนั้นหลบหนีออกไปตามทางเดิมที่ลักลอบเข้ามา เพื่อไปกบดานตามคำสั่งของวันวรุณ โดยไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปบอกผู้สั่งการว่าเขาได้ทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการแล้ว แม้จะไม่ได้บอกรายละเอียดว่าใช้วิธีใดในการจัดการ แต่วันวรุณก็ไม่ได้อยากรู้

            ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนขอเพียงกำจัดตัวมารที่คอยเป็นเสี้ยนหนามออกไปให้พ้นทางได้ก็พอ 

            ในขณะนั้นเองณชญาดาก็กำลังเดินไปที่โกดังเก็บสินค้า เธอได้ยินเสียงคนตะโกนโหวกเหวกว่าไฟ้ไหม้ที่โกดังเก็บสินค้า ทำให้เธอรีบวิ่งไปยังสถานที่ดังกล่าว เพราะเด็ก ๆ ตามธนวรรธน์และธนกฤตไปที่นั่น เมื่อไปถึงก็เห็นน้อยยืนตัวสั่นด้วยความตกใจอยู่เพียงลำพัง จึงได้เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

            “ซันกับญาณินอยู่ที่ไหน”

            “ยังอยู่ข้างในค่ะคุณญาดา” น้อยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้ายังคงซีดเผือด เพราะยังอยู่ในอาการตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า     

            “อะไรนะ! อยู่ข้างในอย่างนั้นเหรอ” หญิงสาวย้อนถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

            “ใช่ค่ะ ตอนเกิดเหตุน้อยพลัดหลงกับน้อง ๆ และน้อยก็ถูกกันตัวออกมาด้านนอก”

            “น้อยรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะเข้าไปช่วยซันกับญาณินเอง”

            “คุณญาดาอย่าเข้าไปเลยนะคะมันอันตราย ให้คนอื่นเข้าไปแทนดีกว่าค่ะ”  

            ณชญาดาไม่ฟังคำทัดทานนั้น ความร้อนใจทำให้เธอวิ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยเด็ก ๆ โดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง ห่วงก็แต่ความปลอดภัยของญาณิศาและฑีฆายุเท่านั้น ไฟที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงทำให้เธอมองอะไรแทบไม่เห็น ได้แต่ตะโกนเรียก เด็ก ๆ คงกำลังตกใจอยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้ และรอให้เธอไปช่วย

            “ซัน ญาณิน อยู่ที่ไหนลูก”

            “ญาณินได้ยินเสียงแม่ไหมลูก ซัน ซันครับ”

            หญิงสาวออกตามหาพร้อมกับตะโกนเรียกไปตลอดทาง เปลวเพลิงร้อนแรงที่กำลังลุกไหม้โหมกระหน่ำอยู่นั้นไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อ เธอพยายามค้นหาแต่ก็ไม่พบเด็ก ๆ อยู่ในบริเวณดังกล่าว

            พอจะออกไปค้นหาในจุดอื่นก็มีคานไม้ล่วงหล่นลงมา โชคดีที่หลบทัน ควันไฟที่สูดดมเข้าไปทำให้หญิงสาวแทบหมดสติอยู่ตรงนั้น แต่ก็พยายามแข็งใจเพื่อที่จะออกตามหาบุตรสาวและหลานชายโดยไม่ย่อท้อ ได้แต่หวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย ถ้าพวกเด็ก ๆ เป็นอะไรไปล่ะก็ เธอคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่